Laatste artikelen

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het schijnt dat ik, Mica, het woord moet voeren. Iedereen wil weten wat voor een avontuur ik heb beleefd. Nou, een avontuur was het wel. De meesten van jullie weten dat ik niet bang ben. Inbrekers uit de mand jaag, alle (zwerf)vriendjes van Glammer uit de tuin kijkt, over daken loop en in bomen klim. Niet bang ben voor een wild konijn, eekhoorn of een raar roepende uil.  

Maar ook dat ik niet op straat kom (is reuze gevaarlijk, moet je nooit doen) en mijn gebied trouw en meedogenloos muisvrij maak. Nu hebben die muizen de neiging zich te verstoppen in schuurtjes, stallen, hokken en loodsen. Als zo'n ruimte even open is maak ik gebruik van die mogelijkheid. Even snuffen of er een verstopt geval zit. Als je het muisvangen tot kunst hebt verheven, je geen exemplaar wilt missen dan loop je risico.

Zo liep ik een weekje geleden door het veld. Hé, daar staat een garagedeur open die meestal dicht is. Dan moet ik toch echt even de muizenstand in dat gebouw bekijken... Ben je driftig op onderzoek, gaat zo'n deur dicht.

Nu ben ik wel wat gewend. Dit gebeurt wel vaker. Meestal tijdens inspectie van de houtloods. Van de aannemer die gebruik maakt van mijn gratis 'gegarandeerd muisvrij' dienst. Gaat de volgende ochtend de deur weer open. Of een enkele keer moet je een weekendje blijven maar zoiets overleef je wel. Muizen genoeg.

Dit keer was anders. Die garage lag niet op het aannemersgebied. Wel langs het veld. De dichte deur bleef dicht, ook de volgende dag. En vele dagen daarna. Help, wat is dit nou? De muizen waren inmiddels op. Zit je daar gevangen. In het donker en de kou. Wachten op de redding. Wat duurde dat lang! Ze zullen mij toch inmiddels wel zoeken?

Ja, Glammer, ik hoorde je wel aan de andere kant van de garagedeur. Jij wist het dat ik daar zat. Daarom deed je zo raar tegen vrouwtje, wilde je haar mee naar de plek lokken. En was je ook helemaal niet verrast toen ik na heel lang wachten, bijna een week, na het openen van de deur door de vakantiegangers naar de mand kwam lopen. Een wandeling van nog geen 50 meter. Om daar uitgehongerd de bakken aan te vallen.

Blijkbaar heb ik nu ook goed in het verontrusten van de langpoters. Vrouwtje en baasje dachten echt dat ik nooit meer in de mand zou lopen. Het was niet mijn plan om daar zolang te moeten blijven. Hoe kon ik weten dat de langpoot-eigenaren van die garage op pad gingen. Volgens Glammer zijn onze langpoters een paar keer aan de voordeur van dat huis geweest: deed er ook niemand een deur open. Ik heb het goed gemaakt met mijn langpoters. Uitzonderlijk veel kopjes gegeven. Nu ik weer veilig thuis ben. 

O, wat hoor ik nu? Wilde vrouwtje stoppen ons hier het woord te geven? Dat gaat dus echt niet gebeuren!

Glammer, wat vertel je nu toch? Is Halsband ook al een week weg? Tja, dat is vervelend voor je. Kan je hem niet meer vooruit sturen om de restjes op te eten. Om daarna zelf verse etensbakhap te vragen. Maar Halsband zat echt niet bij mij in de garage. De laatste keer dat ik hem zag, een week geleden, liep hij te hinken. Misschien heeft hij toch een mand en ligt hij nu met zijn zere poot op de bank.  

Zo, weer een avontuur opgebiecht. Volgens vrouwtje leer ik het nooit...me niet laten insluiten tijdens de muizenjacht. Maar ik ga haar verrassen. Ik denk dat ik te oud wordt voor dat gemuis en muisgevaar. Moet een van onze tuinvrienden die taak overnemen. Ga ik nog wel hobby-muizen, alleen op veldmuizen. Want de hele dag op paal of vensterbank-liggen is toch niet zo mijn ding. Als ik weer topfit, uitgerust van dit avontuur, uren op pad ga. 

Snorharen, leer één ding: als je een muis ruikt in een gebouwtje moet je eerst kijken of er een nooduitgang is. Of de openstaande deur in de gaten houden...maar ja, kijk je even over je schouder, is die muis weggedoken.

Ik ga nog even dutten. Uitrusten van zoveel avontuur. Spannend was het wel!

Met groetzzz en proetzzz van avonturier en muismeester Mica (en mandgenoten Glammer en Pansy) 
De volgende keer plakken we weer plaatjes... 

Naproet van vrouwtje: hoe bedenkt Mica het! Om precies in de garage of schuur te lopen van straatgenoten die een klein weekje op pad gaan! Inderdaad hebben we bij dat huis, grenzend aan het veld en onze achtertuin, een paar keer aangebeld. Zonder gehoor. Dat de bewoners op vakantie waren was duidelijk. En dan verwacht je niet dat Mica daar in een tuingebouw zit. Op de zaterdag dat Mica opdook keek ik een half uurtje later uit het raam. Boven met zicht op het veld en hun achtertuin. Stond daar de auto achter het huis, bij de garage. Waren ze weer thuis. 1 + 1 = Mica's avontuur verklaard. Wat was ik blij, gelukkig verrast hem weer te zien! Glammer reageerde helemaal niet op de komst van Mica...die heeft al die tijd geweten dat hij daar zat. Helaas kan Glammer niet praten. Al deed hij, achteraf gezien, alles om mij naar buiten te lokken. In het donker want ook Glammer is verstandig voorzichtig geworden na zijn eigen avontuur van een jaartje of wat geleden.  


Reacties (1)

Spoedproet van ons: Mica is weer thuis! Binnenkort doet hij verslag van zijn avontuur aan ons.

Groetzzz en Proetzzz

Avonturier Mica, Glammer en Pansy

Reacties (2)

Lieve mensen en katten,

Van Mica nog geen enkele spoor.

Vorig jaar was Glammer spoorloos. Die werd na drie weken kerngezond, iets vermagerd maar vol leven terug naar zijn mand gebracht. Zo'n ervaring zou hoop moeten geven. Maar Glammer was een jonge, aantrekkelijke (dure) kater met weinig buiten-ervaring. Dol op ontmoetingen met soortgenoten, kinderen en niet mensenschuw. Toen hij na een week nog niet thuis was had ik niet het gevoel dat hij nog ergens buiten in de koude wereld liep te dwalen. Hij ergens binnen zat. Iets dat ook het geval moet zijn geweest. Na een uitgebreide flyerronde stond hij de volgende dag voor de deur. Onderweg in de straat, of beter gezegd in een garage die die dag openstond, gevonden. Was hij na de flyer in de bus op straat gezet: hij had niet eens honger.

Met Mica ligt dat toch totaal anders. Mica houdt niet van vreemde mensen. Als er bezoek komt en hij is toevallig binnen dan gaat hij meestal direct naar boven of buiten. Benaderbaar voor vreemden is hij niet. Dat hij ergens binnen zit als 'gevonden, lieve kat' is uitgesloten.
Een verkeersongeluk is voor 99% uitgesloten. Hij komt echt maar zelden op straat. Zijn lust en leven, zijn jachtgebied, bestaat al jaren uit tuinen, velden en weilanden. Paardenstallen, kippenhok en houtloodsen. Waar hij nu ook niet zit.

Dan ga je nadenken. Zo ongeveer 'kats' denken. Weglopen uit ontevredenheid of omdat er teveel muizenkapers op de kust zijn doet hij niet. Past niet bij hem, zo is zijn karakter niet. Een echte vechter is hij niet. Hij wacht liever geduldig af. Maar wel zonder wijken of vluchten. Want zijn gebied geeft hij niet op.

Blijven er nog wat opties over. Hij heeft een natuurlijke vijand getroffen die machtiger is, is onwel geworden of er speelt wat anders in de buurt. 

Een ontmoeting met een natuurlijke vijand is hier niet uit te sluiten. Ooit heb ik zelf op een vroege ochtend een vos gezien op de weilanden. Maar dat is vele jaren geleden. Die zal eerder het kippenhok bezoeken dan een kat grijpen. De andere vijand is de Oehoe die aan de bosrand woont. De bosrand langs de weilanden. Nu heerst er totaal geen tekort aan muizen in de buurt, ondanks de aanwezigheid van de Steenuil en de niet zwerf- en zwerfkatten. Oehoe zal dan ook eerder muizen of wild konijn vangen. Of kikkers, egels, andere vogels, eekhoorntjes. Al zijn de twee eekhoorntjes die geregeld de tuin bezoeken nog jong, razendsnel en ongrijpbaar. En hoewel kat ook officieel op de menukaart van de Oehoe staat zal die erg hongerig moeten zijn om het gevecht met de katklauwen aan te gaan. 

Mica was de laatste dagen wel opvallend vaak binnen voor zijn doen. Slapend op de krabpaal. De laatste avond dat ik hem zag, hij kwam mij lief een kopje geven, had ik de indruk dat zijn oogjes anders blikten. Door het beperkte kunstlicht was dat lastig oordelen. Ik nam mij voor om de volgende dag, in daglicht, goed te kijken want vreemd vond ik het wel. De volgende dag was Mica al weer weg. Heb ik zijn ogen niet meer kunnen beoordelen.

Met een leven vol katten weet ik dat katten meesters zijn in het verbergen van kwaaltjes en ziekten. Zoals ieder prooidier geven ze voor geen goud hun zwakte prijs. We vonden vorige week een paar keer een leeggegooid kattenmaagje op de vloer. Zonder afzender...met drie katten in huis blijft dat raden wie dit heeft gedaan. Jagende katten spugen wel vaker. Ligt de muis niet lekker in de maag. Of ligt er, zelfs bij de binnenkatten, soms een haarbal dwars. Toch, als je al deze dingen als een geheel bekijkt kan een verborgen ziekte de reden zijn dat Mica zijn geliefde habitat opzocht om niet terug te keren. Zijn af en toe felheid kan zelfs duiden op een hersentumor, besef ik nu. Of wijst zijn heel af en toe benauwde hoestje op de dodelijke hartziekte die berucht is onder katten. Twee situaties waarbij een kat plotseling het aardse bestaan verliest. Iets dat heel snel kan optreden.

Ik vergeet ook nooit hoe kleine vrolijke Britse poeskitten Mare, vol eet- en levenslust in twee uur tijd van levendig jonge kitten veranderde in een half verlamd doodziek poesje dat niet meer op haar pootjes kon staan. Bizar snel ging dat. 

De laatste optie: de buurt. Iets dat op zich incidenten zijn kun je nu ook anders bezien. Zwerf Pip verdween plotseling maar dat is al een jaartje of wat geleden. Phoe, de trouwe zwerf is al een paar weken niet meer gezien. In de straat is sinds juli een andere kat vermist. Net als in de straat die ook grenst aan de weilanden. Halsband kwam afgelopen zondag hinkend de keuken binnen. Mank aan zijn achterpoot. En daarna is zelfs geen enkele andere kat dan Glammer en buufkater in de tuin gezien. Al is dit laatste onzeker, moeilijk te checken omdat ik door griep geveld de afgelopen week vooral in bed heb doorgebracht. 
Dat blijven zaken waarop je zonder gedegen onderzoek geen etiket op mag plakken...
Het kan natuurlijk dat de Oehoe een lintworm heeft en flink honger heeft.

Geen van de opties leiden tot een hoopvol en goed einde. Een heel ander verhaal dus dan de toenmalige vermissing van Glammer. Moeilijk. Maar ik houd er echt rekening mee dat lieve, felle, eigenwijze, topjager en o zo natuurkat Mica vol avonturen-zin niet meer het kattenluik binnen zal stappen...

Tegen een hongerige Oehoe's en kattenziekten ben je machteloos. Dat is natuur, het leven. De laatste optie, de omgeving, baart mijn zorgen. Vooral voor het welzijn van Glammer. Ik hoop dat als die optie speelt de persoon echt wel ziet dat Glammer geen gewone kat. Zeker geen zwerfkat (van Mica zou iemand dat nog kunnen denken, zo mensenschuw en actief in de natuur). En ik hoop dat Oehoe geen dure grijze raskatvachten lust: al lust Glammer vast wel Oehoe's, hij is dol op iedere vogel!

Optie twee begint het meest reële scenario te worden. Glammer loopt vandaag in én uit. Van buiten naar binnen. Waar hij keer op keer mijn aandacht probeert te trekken. Koppen, zachtjes in mijn benen bijten...nog harder koppen. Gaat hij voor mij zitten en kijkt me strak doordringend aan. Het is geen eten of snoep-aandacht die hij vraagt.

In het verleden heb ik zo'n gedrag eerder meegemaakt. Wist Glammer mij (tot 2keer toe) de weg te wijzen naar de schutting. Achter de muur liggen de loodsen waar Mica toen even zat opgesloten. Zo heeft Mica op dezelfde manier mij geleid naar de paardenstal waar Glammer een nachtje heeft overnacht.

Maar lieve Glammer begrijpt niet dat ik niet onder wildhagen door en tussen kreupelhoutmuurtjes kan kruipen. Het buiten pikdonker is, het veld vol verradelijke kuilen en gaten zit, ik niet zomaar met hem over andermans terrein kan struinen. Er prikkeldraad bestaat, ik niet over muren kan springen en andere afrasteringen.

Als al die belemmeringen er niet waren zou ik daar zeer waarschijnlijk ons gestorven vriendje vinden. Het zal de plek zijn waar maandagmiddag ineens een grote zwerm zwarte vogels cirkeltjes draaiden en een enkeling kraaiend naar beneden dook. Voor mij een onbereikbare plek. Ik laat Glammer nu maar huis in- en uitlopen. Kan hij afscheid nemen van zijn maatje Mica, Opperjachtmeester, die hem de kunst van de jacht heeft geleerd. Vriend Mica waarmee hij, in volle samenwerking en eerlijk de buit delend, zijn wild-konijnen-jachttrofeeën mee naar huis heeft gesleept.

Toch, een paar keer per dag hoor ik klepperende kattenluiken die niet klepperen en spreekt mijn hart. Zegt mijn hart "hoop houden, met Glammer kwam het ook goed". Reageert mijn hoofd meteen: "Nee hoor, hart wenst dit maar de feiten maken die hartewens kansloos"

Laat ik tegen beter weten in eindigen met mijn hartgevoel. Heel misschien komt Mica toch nog ooit thuis om hem daarna, tegen zijn eigenwijze willetje in, in mijn armen te sluiten.

Liefs,
Marjanne

Als de situatie over een weekje niet is veranderd zal ik hier nog één keer een Mica-post plaatsen. Een overzicht van zijn prachtig leventje in de natuur. Zijn grootste heldendaden en avonturen. Een hulde aan zijn leven en vriendschap. Daarna laat ik deze site online als archief: geen nieuwe krabbels schrijven. De twee Britten zijn zo anders dan Mica en de hemelse Knappe Joe (Mems) waar ik deze krabbels ooit voor begon. De Britten hebben recht op hun eigen Britse Krabbels. Op een nieuwe site. Maar dat laat ik uiteraard hier horen.




Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

We zijn ongerust. Mica is al sinds zondag 6 november weg. En niemand kan hem vinden. De buurtbewoners hebben alle schuurtjes en tuinen onderzocht. De paardenstallen zijn gecontroleerd. Ook is Mica niet in een van de loodsen van de aannemer die hij altijd muisvrij houdt. Waar is Mica?

Nu was ik, Glammer, ook ooit drie weken spoorloos. Kwam weer thuis. Maar ik was verdwaald, kende de buurt nog niet zo goed als Mica. En ik liet mij wel oppakken, buiten op straat (nu niet meer!). Mica pak je buiten niet op. Dan kun je rekenen op een hap en klauw. Op straat komt hij zelden. Hij leerde mij zelfs dat dit gevaarlijk is en je dit nooit moet doen. De weilanden en bossen zijn groot genoeg om je uren te vermaken.

Ooit was hij blijkbaar eerder een dagje of vijf weg. Als jonge kater, ongeholpen en onbeholpen in de ban van poesjes. Maar poesjes vindt hij al jaren niet meer leuk. Voor poesjes wil hij zijn dagelijks snoepjes in de mand echt niet mislopen. 

Volgens vrouwtje en baas moet er iets mis zijn. Ze hebben na een buurtonderzoek de instanties geïnformeerd. En houden er rekening mee dat wij nooit meer de etensbaks met hem delen. Want Mica is slim, loopt nooit in 7 sloten. Ook niet in één sloot. Hooguit vergeet hij de tijd tijdens het muizen in een loods: dan moet hij daar een nachtje blijven. Zijn dagelijkse inspectietocht is ook bekend, overzichtelijk. Al jaar en dag een vaste route. Van tuin naar veld. Van veld naar tuin. Omdraaien, terug naar eigen tuin. Via de platte daken naar de loodsen, het kippenhok. Soms de paardenstal bekijken. En weer terug naar huis. Als het slaapkamerraam dan open is glipt hij met zichtbaar plezier door die ingang de mand binnen. 

Maar waarom komt hij dan nu niet terug naar de mand....?

Mica, we missen je. Zelfs Pansy kijkt door de tuindeuren of hij je ergens ziet.

Met ongeruste wiebelstaarten,
Grijsneus Glammer en Pansy Panneman, de Britten.

Naproet van het vrouwtje: dit is niets voor Mica! Hij luistert buiten altijd perfect. Een keer roepen en hij komt. Zijn gewoonlijke 'avonturenplekjes' waar hij zich per ongeluk laat insluiten zijn onderzocht. Is zijn gedrag, iets dat we uit het niets lef worden noemen, soms een teken van een ziekte in zijn kopje, zijn hersenen? Voelde hij dit aankomen en lag daarom al een paar dagen veel binnen op de paal? Heeft hij de afgelopen week een paar keer zijn maag geleegd op de kamervloer? Is hem een ziekte, jagend op zijn meest geliefde gronden, fataal geworden?

Ik hoop dat hij weer ongeschonden naar binnen loopt. Toch, k ken Mica door en door, donders goed. En zegt mijn gevoel iets anders. Kon Glammer maar praten: hij deelt het buitengebied met Mica. Hij weet vast meer over het lot van held Mica...


Reacties (4)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het is oktober. En dan heb je Dierendag. Voor ons is het iedere dag Dierendag. Ja, we krijgen op die dag extra snoepjes. Altijd meegenomen. Maar nog leuker is dat we op die dag onze spaarvarkens legen, onze spaarcentjes mogen schenken aan goede dierendoelen. Is een mandtraditie. En ik Glammer mocht als eerste kiezen waar mijn spaarcentjes naar toe gaan. Twee jaar geleden koos ik het dierenasiel in Breda. Vorig jaar Amivedi, die registreerde mijn toenmalige vermissing. En zijn zo slim om precies op 4 oktober een brief in de bus te laten vallen. Of ik weer wil doneren? Tja, lastig. Want die geven zwerfvrienden geen opvang of eten. Vullen geen hongerige buiken. Vrouwtje hielp mee met beslissen.

Ze zei: "Glammer, Amivedi doet goed werk voor de baasjes van vermiste of gevonden katten maar die kunnen dat werk ook doen zonder veel centjes. Hebben ze alleen een computer voor nodig en die hebben ze al. Goed, misschien wat centjes nodig voor wat administratieve zaken maar ze kopen écht geen brokjes, betalen geen dierenartsen en kopen geen vervoersmandjes, dekens en zo. Misschien dat er nog een paar euro naast jullie spaarvarkens zijn gevallen, dan krijgen ze die. Je moet een doel kiezen dat je centjes echt nodig heeft én ook echt aan dieren ten goede komt. Zullen we maar weer een dierenasiel kiezen? Dit keer DOC-T, het Dieren Opvang Centrum Tilburg?"

Ja vrouwtje, dat lijkt me een strak plan! Want de zwerfvrienden van Halsband en Phoe komen daar misschien ooit terecht en willen dan ook hun buikje vullen. Maar Halsband en Phoe mag je niet met de centjes meesturen, die horen hier in de tuin! En ze hebben net al hun buikjes gevuld.

Mica hoefde over zijn doel nog geen seconde na te denken. "Mijn Kittenmand in Tilburg natuurlijk! Die hebben mij ooit van straat gered" 

Pansy is ook niet van plan om over zijn doel na te denken. Sinds hij een echte huiskater is geworden heeft hij afstand gedaan van zijn raskatten-club. En met de huidige, strengere normen van het vrouwtje (hongerige buikjes vullen en zo) zou zo'n club toch kansloos zijn. Pansy is als echte Brit zonder raskattenclub-lid toch gewoon trouw. Gaan zijn centjes ook weer naar een van zijn fans uit Nijmegen: Stichting Poezensnuitjes. Kunnen er weer jonge zwerfkatjes worden opgevangen en herplaatst. En kan Pansy verder met ontspannen dutten op de schoot van de baas zonder na te denken.

Dat heeft hij wel gemist, dat schootdutten bij de baas. Baas en vrouw waren twee weken op pad. Zonder ons!

Pansy had die plannen door...hij nam plaats op de kaart van een Spaanse eiland. Hij proette: "Zonder kaart gaan ze niet, kaart gaat niet mee zonder mij" Maar dat bleek toch anders uit te pakken.  


Toch klagen we niet, de thuismand-verzorging was 1e klas. We kwamen niets te kort.

Wel raar, kwamen de langpoters weer thuis, riepen ze ineens: "El Glammo, Don Pansyo en Micador....waar zijn jullie? Dachten ze soms dat ze nog op Tenerife zaten? Don Pansyo kwam meteen. Ik rende ook met blije, geheven staart naar huis. El Glammo klinkt toch wel mooi...

Alleen Mica deed stuurs. Die vond dat baas en vrouwtje nog wel een uurtje of wat op hem mochten wachten, hij had al twee weken gewacht. Maar toch was hij ook blij dat ze er weer waren.

Een paar dagen later was het feest in de mand. Pansy vierde zijn 9e verjaardag. Hij hield het rustig die dag. Baas en vrouw gingen gewoon werken. Kreeg het "feestbeest" s'avonds extra aandacht en snoepjes. Pansy maak je niet blij met haringstaartentaart of slagroomdotten. Dat feestbeest is alleen dol op Beesie's. Al waardeert hij de voor ons gehaakte muizen en vissen ook, ze zijn bij hem net zo geliefd als de oude Beesie's. Misschien dat vrouwtje volgend jaar maar een taart voor hem haken...is hij vast heel blij mee.

Of we nog andere avonturen hebben beleefd? Ja, genoeg. Mica ging op paddenjacht: die dingen stonden voor de tuindeur te springen en wilden naar binnen. Pansy deed één vlieg kwaad. We hebben de nieuwe gehaakte deken die klaar is ingedut, ligt heerlijk. Ik heb Pansy's dutplek in de inspringkast overgenomen. En een gromconcert gegromd tegen De Baron, die buufkater zonder staart. De andere avonturen verproet ik niet, dan weet baas en vrouwtje ook wat wij uitspoken....

Ik ga weer op avontuur!

Tot proetzzz en met groetzzz van mij, Glammer. En ook van Mica en Pansy!

Reacties (1)

Hoi Snorharen en vooral Langpoters,

Het is vandaag Internationale kattendag. De dag waarop mijn vriend, de van oorsprong Belgisch Britse mandgenoot Pansy, zich nog meer verbonden voelt met ons. Met gewone Hollandse Mica en ik, op Brabantse grond geboren Britse Glammer. Al proet Mica altijd dat hij niet Hollands is maar Brabants!

Ik Glammer... 

Maar denk je nu dat ze dit hier vieren in de mand? Wel nee!

Nou ja, Pansy kreeg een spik en span drolenpaleis. Buufkater en Baron liepen door de open deur de keuken in en hebben zich een extra grote maaltijd toegeëigend. Pansy hield zijn poten thuis. Geen gemep naar Baron. Internationale kattendag, dan doe je dat niet volgens hem. Halsband en Phoe worden nog verwacht.
Mica is al de hele dag op pad. En ik, Glammer, heb vrouwtje opedragen dit bericht te schrijven want ook ik ben de hort op. We gaan buiten feesten. En beesten...wat muizen vangen.

Met Mica...

Pansy wilde niet mee naar het grote veldfeest. Nu loopt hij wat verveeld te miauwen in de mand. Waar is nu iedereen? Het is de dag waarop je elkaar je snorharen toont, kopjes uitdeelt en likjes geeft. Dat geldt toch ook voor hem? Waar is nu iedereen? En waar blijven de snoepjes?

Pansy wil niet met een bozige snuit op een plaatje. "Je zoekt het maar uit...ik wil snoepjes!"

Nou Pansy, dat komt nog goed. Straks komen wij een dubbele portie snoepjes opeisen. Krijg jij er ook lekker veel. Goed?

Tot de snoepjes...hu...tot de proetzzz!

Met groetzzz van ons

Glammer, Mica en Pansy 

Naproet van het vrouwtje: het kwam goed. Al snel kwam Glammer thus. Konden de twee Britse vrienden elkaar koppen en likken. En snoepjes eten! Vond Pansy de Internationale kattendag blijkbaar toch geslaagd: hij ligt nu te dutten op zijn pas verworven dutplek, het heerlijke kleed. En Glammer is weer beesten....Mica is ook even binnen. Daar heeft Pansy nu geen oog meer voor. 


Reacties (3)

Hallo Snorharen en Langpoters,

We hebben een drukke zomer! Het is een super goed muizenjaar, wij hebben heel wat te jagen. Tegenwoordig houd ik, Glammer, ook de vogelstand in de gaten.

En nee, ik heb die Steenuil niet te grazen genomen, ik zou niet durven! Laatst had ik wél een mooie grote fladderaar vangen. Die wilde ik naar Pansy brengen. Die vriend van mij uit zijn statige cattery heeft nooit leren jagen. Hij mocht dat niet. Ook niet achter de poesjes aan...  

Al loopt hij wel achter mij aan...

Ik kwam daar aanlopen op met mijn fladder in mijn bek. Ik was al bijna bij de deur. Ik wilde roepen : "Miaaauw Pansy, kijk eens wat ik voor je heb gevangen Maar tussen de Mi- en de aaauw ging mijn bek even open, je moet duidelijk miauwen, en toen was de fladder gevlogen. De fladdervriend van die ontsnapte merel begon meteen te krijsen van geluk.

Ik heb het ook druk met dutten, siësta's van de ochtend tot ver in de middag. Op mijn schommelstoel, de vensterbank of boven op de slaapbank. Zo'n ding heet niet voor niets slaapbank.

Kijk...zoek Pansy: hij heeft een nieuwe siësta-plek ontdekt. Helemaal uit de zon...

 

Of in de tuin. Maar word je daar wakker dan kun je meteen aan de slag: jonge, verdwaalde kikkertjes meppen. Vrouwtje werd een beetje boos. Kikkermeppen mag niet! Moet dat mini geval maar gewoon in zijn poel blijven zitten. En niet voor mijn neus steeds omhoog springen. Nou, kikkerfans kunnen opgelucht adem halen. Ga niet kwaken want vrouwtje heeft dat hele jonge springbeest weer naar de poel gestuurd.

Nog zo'n activiteit waar we nogal druk mee zijn: onze vrienden buiten de mand houden. Opdracht van het personeel. Zodra de tuindeur open gaat staan ze in je tuin. Buufkater, Halsband, Baron en Phoe. Halsband heeft een ontheffing gekregen op het verbod de mand te betreden. Die is echt mandloos. Phoe heeft een tijdelijke ontheffing. Er was een snorhaar uit de straat zoek die wel erg veel leek op Phoe. Vrouwtje maakte een foto van hem en ging het tot op het bot uitzoeken. Phoe is niet de vermiste kater. En daarom krijgt hij de status van tijdelijk gedogen kater. Phoe mag dus ook onze drempel passeren zonder dat we een grommen of moeilijk doen. Alleen begrijpt Mica dat nog niet helemaal.

Phoe wil passeren...

Maar buufkater en Baron niet! Die hebben eigen manden en jagen we weg. Voor buufkater schakelen we het vrouwtje in: ze kijkt dan boos en moppert. Gaat 'ie wel weer naar huis. Baron is een ander geval. Een kat zonder staart. Vrouwtje zegt dat het een Manx is en hij oorsponkelijk ook uit Brittenland komt. Van het Britse eiland Man. Nou, ik heb nog nooit een Brit met zo'n korte staart gezien. Bijna staartloos. Hij is best heel eng. We slaan voor hem op de vlucht. Zelfs Mica. 

En deze week, het waaide niet én het was droog, waren we alle drie buiten. Pansy hield de wacht. Meestal bewaakt hij de tuindeur.

Maar dit keer lag hij langs het pad dat leidt naar de deuren van de mand. Kwam die enge Baron ineens de tuin in. Mica ging snel naar binnen, hij had plotseling honger. Ik ging ook mee naar binnen. Pansy bleef gewoon liggen. En toen stond Baron plots voor zijn neus. Mica was inmiddels binnen op de krabpaal met tuinzicht gaan zitten. Zijn hals werd heel lang...hij keek geboeid toe. Hoe gaat dit aflopen? Gaat Pansy boksen? Durft 'ie dat?

"Spannend" riep Mica naar mij maar ik had het te druk met de etensbak.

Pansy gooide zijn indrukwekkende gewicht in de strijd. Al zijn haren gingen omhoog. Oren zo plat dat zelfs onze Schotse Fold soortgenoten zwaar onder de indruk zouden raken. Dikke staart en dan maar staren. Hij ging Brits grommen: "Nou man, jij staartloze eilandkat! Je mag dan wel fors gebouwd zijn maar ik ben echt Brits. Van stand. Dus als je echt Brits fantsoen hebt dan waag je je niet op andermans terrein. Keer om en laat je je snuit hier nooit meer zien. O, by the way, echte Britten betreden nooit zonder reden een gazon. Dus waag het niet om mij te ontwijken via het gazon" Baron was even onder de indruk. Toen liep hij nog dichter naar Pansy toe. Nog geen pootlengte afstand. Pansy reageerde direct: "Volgens onze Britse regeltjes moet je wachten op een uitnodiging voordat je je snorhaar in andermans buurt opsteekt. Aangezien jij die regels overtreedt moet ik ingrijpen..." En gaf Pansy de Baron een felle corrigerende tik op zijn kop. "Wegwezen, jij eiland-Brit zonder manieren!" Baron droop af....maar goed dat hij bijna staartloos is want anders hing die staart tussen zijn poten.

Mica bekeek dit schouwspel. Veilig acher glas, 1e rangs plek. Zijn hals werd langer en langer. Hij wist niet wat hij zag. "Wauw, die Pansy....die heeft lef!"
Sinds die middag zijn de verhoudingen in de mand veranderd. Mica jat geen snoepjes meer van Pansy en pest hem niet meer door onverwacht een tik uit te delen.

Pansy mag zonder morren van ons iedere dag op de troon liggen. De rieten mand met daarop het heerlijke gehaakte kleed. Hij is onze held! Hij heeft Baron verslagen en dat zonder vachtscheuren. Op Brits karakter en met een Britse aanpak. Respect voor Pansy!

Een geluk voor ons: er is een nieuwe deken in de maak. Mica en ik hebben al proef-gelegen. En goedgekeurd.

Sinds die middag kijkt Baron wel uit. Kijkt hij eerst of Pansy in de buurt is...maar ja, die ligt dan op de verdiende troon te dutten. Al durft Baron niet meer de mand te betreden. 

Ik ga nog even met Mica de hort op. Onze vrienden met verblijfstatus begroeten in het veld. Misschien samen een muis delen of een kikker-kwaak concert in de nacht aanhoren.

Bye (of houdoe zoals Mica dit zou proeten)!

Groetzzz en Proetzzz van ons,

Glammer van Brandevoort, Pansy Conzaly of Olly's Nest en Mica uit de Kittenmand


Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Dacht je dat wij onze vachten hadden gepakt en gevlucht waren naar warme plekken? Omdat het hier zo stil bleef? Nee, wij hebben deze regentijd gewoon in en buiten de mand doorgebracht.

Binnen....

Pansy binnen, die houdt graag zijn vacht droog. Mica en ik, Glammer, doen niet moeilijk over wat druppels meer of minder. Of een hoosbui en andere nattigheid.

Gewoon nat...

Om buiten of weer binnen te komen moeten we door onze nieuwe deur. De deur waar onze vrienden niet door naar binnen kunnen. Zij komen niet verder dan het halletje. Waar altijd een vrienden-hap staat. Niet zo'n dure hap uit onze tonnen. Maar een gegeven brok moet je gewoon in de bek nemen. Iets dat onze vrienden dan ook doen.

Die nieuwe deur is soms wel lastig. Heb je haast, een noodgeval omdat er onderweg ruzie dreigt en je graag je vacht heel wilt houden, dan gaat het mis. De deur, onze Sesam, is nogal traag denkend. Die wil eerst je chip lezen, nadenken (mag dit nummer binnen?) en dan pas gaat Sesam open. Spoed kent Sesam niet. In zulke gevallen kun je rekenen op een botsing met Sesam. Gelukkig hebben wij harde kopjes. Tegenwoordig minder ik bij spoedgevallen vaart als ik Sesam benader. Dat scheelt een bult en gaat goed. 

Sesam is wel leuk. Soms zit er een vriend aan de andere kant van Sesam. En ik in de keuken. Gaan we naar elkaar staren. Of met elkaar neuzen maar dan zit Sesam er nog tussen.

Nu hoopt Pansy dat we nog vele natte tijden krijgen. Want zodra het droog is gaat de tuindeur open. Hij ziet daarin wel een voordeel: kan hij buiten op een grasspriet jagen. Maar er zijn volgens hem ook grote nadelen aan droge tijden. Vooral de zwervers hebben een neus voor een open deur. Volgens Pansy lopen ze overal. Houden ze de tuindeur constant in de gaten...

Om binnen te sluipen als de deur wordt geopend. "Let maar op", proet hij. "Is de deur één minuut open, staan jouw vrienden hier binnen!"

Pansy duikt pas in de knabbels als het bakje water is vernieuwd. Hij neemt nooit een droge hap zonder een fris natje in de buurt. Heel opmerkelijk. Hij is natuurlijk ooit volgens de chic-Britse regels opgevoed. Kan niet anders als je komt uit een familie vol Britse bekendheden. Proet...die regels moet ik als Brit nog leren.

Ik doe dat heel anders. Heb ik trek dan hap ik eerst in de kuiten van de langpootbenen. Dan krijg je gegarandeerd wat lekkers. Ga je voor de formaliteit alvast 'geduldig' in de hoek zitten wachten. Om daarna de etensbak aan te vallen. Natje? Ja, de saus is altijd heerlijk. Water? Dat is toch iets dat je altijd buiten slurpt?

Buiten is genoeg nat te vinden. Vraag ook maar aan Mica. Slakken zijn blijkbaar geen goede zwemmers. Ze klampen zich zo vast aan Mica's vacht in de natte tijden. En zo komt het dat Mica tegenwoordig geen teek in zijn vacht vangt maar slakken!  

Even slakloos probeert Mica zijn vacht en poten te drogen...

om daarna een wild Kong-gevecht aan te gaan...

Over natuur geproet. Het is gelukt! Herinner je nog de boomhut voor dat uilengeval in de tuin? Nou, die heeft niet in de hut gewoond. Dat uilenbeest, het muizenmonster, was vast bang van mij! Of van Mica. Durfde dat uilengeval niet nog meer monsters af te leveren. En nu kunnen we zelfs af en toe weer een muis in het veld vangen. Mica had laatst nog beet. Best knap want de regentijd is de nieuwste bedreiging voor de muizen. Zeker voor muizen zonder zwemdiploma. Dus ploeteren wij door modder en nattigheid. Op zoek naar zwemmende muizen. En krijg je dorst van je zoektocht? Dan lik je je vacht af!

Mica's verjaardagsfeestje viel ook helemaal in het water. Vond hij niet erg. Mica is niet zo van de aandacht. Laat hem maar lopen, jagen en zwemmen. En af en toe stilletjes binnen dutten, hoog en droog. Op zolder. 

Pansy was de enige aanwezige op Mica's party...

Ik dommel het liefst schommelend. In de schommelstoel. Mijn lievelingsplek.

En Pansy? Die zoekt een hoog plekje op. Het hoogste plekje van de langpootmand. Waar hij af en toe een poot en hals kan reiken. Om luidruchtig snurkend zijn kop langs het oor van het vrouwtje te laten hangen...slaapt hij rustig.

Weet hij dat dan de tuindeur dicht is. En Sesam zorgt er wel voor dat zijn droge hap niet wordt gejat.

Proet, het schijnt dat we dit weekend zonder natte vacht kunnen jagen! Kunnen we onder zonnige omstandigheden muizen. Pansy zal de nodige dagrust moeten inleveren. De open tuindeur bewaken....

Ik ga vast het veld in! Misschien zie ik Mica daar. En Pansy tref ik morgenochtend wel hoog en droog op de langpootmand. Gaan we weer neuzen en koppen...

Tot de volgende proetzzz, met groetzzz van ons,

Glammer Grijsneus de all-weather Brit, de onverstoorbare weerbestendige Mica en altijd mooi-weer kater Pansy

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, heb deze week gevlogen. En dan bedoel ik niet vliegen in zo'n ding waarmee langpoters op vakantie gaan. Het was gewoon echt vliegen, in een vogelvlucht. Heel spannend!

Nu klinkt dit misschien ongeloofwaardig en onkats maar toch is het echt waar. Vraag aan het vrouwtje: zij zag mij vliegen. Ik vloog best hoog, hing minstens 2 meter boven de grond. Hoger dan de schutting, keek zo in de kruin van een van de bomen. Die waar de eekhoorn geregeld in klimt. Eekhoorn was er niet, dat zag ik wel.

Nu willen jullie zeker weten hoe ik dat heb gedaan?. Nou, je gaat in je tuin liggen. Beetje verstopt onder de heg of tafel maar je moet zorgen dat je snel de poten kunt nemen vanaf dat punt. Dan wacht je rustig af. Tot er zo'n grote dikke zwarte vogel in de tuin een landing maakt op zoek naar pierbeesten. Zo'n grote kraai. Of was het een raaf? Hij moet in ieder geval heel sterk zijn.

Goed kijken....

Als die dan zijn pier wil oppikken sprint je naar dat beest toe. Misschien vliegt hij op, dan moet je zelf even een snelle sprong maken. Om aan te haken. Tijd voor het echte klauwenwerk. Klem je klauwen van je voorpoten aan weerszijde van de vogelbuik. Klauwen meteen stevig aanduwen en verankeren want je gaat meteen op vogelvlucht. De vogel gaat flink fladderen, moet je je niet door laten afleiden. Focus op je klauwen. Door dat gefladder stijg je mee op en voor je het weet vlieg je mee door de lucht! 

Toen we zeker wel 2 meter hoog waren heb ik mijn klauwen weer ingetrokken. Want stel je voor dat die vogel helemaal naar de boomtoppen vliegt. Met mij bungelend aan zijn buik. Hoe kom ik dan uit die boomtop? Ik liet los en zweefde nog even door de lucht. Kwam keurig op mijn landingsgestel, mijn pootjes terecht. Natuurlijk, echte snorharen doen dat altijd.

Het was wel een heel avontuur. Echt leuk, zulke grote vogels. Al moet je een beetje oppassen. Je weet toch nog wel dat ik laatst ruzie had met zo'n groot geval. Die krijste en klauwde in de lucht naar mij. Dacht zeker dat hij een snorhaar kon vangen! Zo werkt dat niet. Wij moeten hen vangen. Of mee op vogelvlucht gaan. 

Zo'n vogelvluchtsensatie is niet voor iedere snorhaar weggelegd. Je moet klein en licht van gewicht zijn, dapper, lenig, razendsnel en geen last hebben van hoogtevrees (Pansy, zet dat plan maar uit je hoofd: je voldoet aan geen enkele eis).

Misschien dat Mica het ook wel kan maar die heeft niets met lucht en gevogelte. Die kijkt altijd alleen maar naar de grond. Op zoek naar lekkere muizen. 

Of recht vooruit, op naar de etensbak...hij heeft er al zin in. Misschien staat er vandaag wel lekkere gevogelte op het menu!
 

Het was een heel avontuur. Ging daarna toch wel even naar binnen. Wat schommelstoel-schommelen op mijn schapenvacht.

O, zal ik meteen even de andere avonturen in vogelvlucht proeten? Mica heeft zich 2 dagen niet laten zien aan baas en vrouw maar kwam toch weer tevoorschijn. Ik ving een teek in mijn vacht. Pansy dook in de inloopkast (raar woord, de langpoters lopen nooit de kast in: ze blijven er gewoon voor staan) en hij kwam ook uit de kast. Dat laatste wist de baas al langer. Sinds Pansy poogt om boven op mij te gaan zitten. Alle vrienden kwamen langs. Vreemde Phoe maakte het bont: hij wilde op het langpootbed slapen. Had hij pech: daar lag Mica. Met nachtelijke heisa tot gevolg. De tweede keer dat Vreemde Phoe de langpootmand wilde bespringen lag daar vrouwtje. Ze keek wat naar dat kastje met beelden en gekletst. TV noemen ze dat. Vreemde Phoe wilde vrouwtje wegkijken maar vrouwtje keek Phoe weg!

Baas besloot dat het nu wel welletjes is. Teveel vrienden in onze mand die kilo's brokjes smullen. Hij bestelde een nieuw kattenluik. Een "Sesam-open-U" luik voor mandeigenaren. Mogen wij wel binnen en de rest niet. Daar vinden we wel iets op. "Staart-kleef-aan" of zo. Zou dat werken? Vast wel! Het luik is er nog niet, we kunnen het nog niet uitproberen...

Ga ik nu nog een rondje doen door de tuin. Krijg een idee. Even poothoogte nemen. Hoe hoog hangt die boomhut van dat muizenvretende-uilenmonster? Kan ik die met een vogelvlucht bereiken? Misschien verstopt daar dat monster wel kleine monstertjes in het nest...

De boomhut van het monster

Met Groetzzz en Proetzzz

Glammer Grijsneus de vliegende kater, Pansy Consaly de kastloper en Mica de soms-wel en soms-niet op honk kater. 

Naproet van vrouwtje: Daar hing Glammer aan de vogelbuik van een grote zwarte vogel! Flinke kraai, roek of raaf. Dat was van afstand niet te zien. Zag hem nog net naar de vogel opspringen. Had hij de vogel van onderaf vastgegrepen in de buik. Vogel begon wild te fladderen en steeg snel op. Met lichtgewichte Glammer bungelend aan zijn lijf. Tot ruim twee meter ging hij mee de lucht in. Toen liet Glammer los en kwam daarna verontwaardigd naar binnen. Gevlogen maar ook de vogel gevlogen! 


Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Sinds ik een echt Kopjesboek heb ben ik heel druk! Moet je krabbelen en voor selfie's poseren. En dat terwijl het zo heerlijk warm is. Nu kan ik achter in de tuin of op de weide nog wel een zonnebad nemen zonder iemand mij ziet. Privacy noemen ze dat.

Selfie

Niemand ziet mij toch...?  Of loert daar iemand in die boom naar mij?

Toch krijg je veel aandacht door zo'n Kopjesboek. Neem die zwart-witte. Niet Mica, niet Baron. Nee, een soort van Baron maar dan met een hele staart. Hij wil vriendjes worden. Maar vrouwtje zegt: "Nee Glammer, dat is gewoon één van de vijf andere mee-happers. Noem hem maar Phoe, doen wij ook" Nou, Phoe is wel een bijzondere gast. Eentje die na het diner graag in de mand een after-dinner-dut doet. We hebben hem al een paar keer betrapt.

En eenmaal betrapt maakt Phoe daar geen poeha over. Eigenlijk maakt er niemand wat poeha over. "Ik lig hier even, laat mij maar even uitbuiken"

Ik besloot om naast Phoe te gaan liggen. Phoe vond het wel gezellig. Mica kwam. Hij keek en zag Phoe. Ging hem van een afstandje tien minuten vuil aankijken. Toen gaf Mica het op. Hij ging naar de langpootmand. Ook dutten. Zat ik daar met Phoe. Nou, dan verdwijn ik ook naar boven. "Pansy, jouw beurt om Phoe in de gaten te houden". Pansy liet Phoe onder de bank kruipen. Ging zelf op de bank liggen. En toen iedereen, ook Pansy naar de langpootmand was, lag Phoe daar nog steeds...

Sinds die tijd komt Phoe vaker langs. Net als Halsband. Die Halsband heeft een zwerfstatus, recht op een all-inclusive arrangement (zonder dutplek). Komt soms wel 5 keer op een dag happen. De Tea-time en Midnight-snack slaat hij niet over.

Buufkater, Baron en zijn kleine grijs-witte mandpoes komen minder vaak. Zeker bang dat ze betrapt worden en hun kopjes op Kopjesboek verschijnen.

Wat is het toch een heerlijk weer. Wij Britten noemen dat Summertime in Spring. Mica noemt dat goed weertje in de lente. Zelfs Pansy, nu zijn wintervacht met kambeurten is uitgedund, komt veelvuldig buiten. Hij maakte zelfs al zijn jaarlijks uitstapje naar de weide. Gras van de buren proeven. 

Pansy is wel opvallend vaak buiten. 

Daar loert hij graag op vogels. Wel van zekere afstand.

En als ik in de tuin ben kun je hem naast mij aantreffen...

Of zo...

Mica komt ook geregeld even in de tuin. Soms wordt hij boos. Probeert hij Buufkater door de dikke heg weg te loeren.

Maar vooral komt Mica kattenkruid-genieten. Want zoiets lekkers groeit alleen in onze tuin. Mica wordt er helemaal wild van!

Mij kun je op die plek ook vinden.

Toch hebben we dit jaar een kattenkruid probleem. Het kruid is maar heel beperkt beschikbaar. De drugsbaron, die Baron, en zijn maten hebben vorig jaar aardig gegraasd. En wij ook, maar wij mogen dat. Aan de andere kant van het pad staat wel veel kathoog kattenkruid maar dat is al oud. Taai, niet meer lekker. Het wordt tijd om ons schaarse kattenkruid te beschermen. 

Mica regelde een vergadering. Wij moesten verplicht aanwezig zijn. 

Mica, als voorligger van de vergadering

Mica's proet. "Zo, Britse heren. Zoals jullie zien is ons kattenkruid bijna op. Ik moet veel muizen, kan die boel dan niet beschermen. Dus eis ik dat jullie Britten tijdens mijn afwezigheid het schamele kruid bewaken. Geen Baron, geen Halsband, geen Phoe met of zonder poeha, geen Buurkater en ook die kleine grijs-witte vriendin van jou Glammer, mag geen hap nemen!. Begrepen? Er is werk aan de tuin. Voor jullie. Ga ik weer jagen"

Ik weet niet zeker of Pansy dit helemaal goed heeft begrepen. Hij is erg Brits, spreekt geen woord Hollandse proet. Moet ik dat karwei vast alleen opknappen. Nu kan ik doen alsof ik geen oren heb...die streek heb ik deze week al eerder toegepast. Vraag maar aan vrouwtje. Zij maar roepen...lag ik te zonnebaden op mijn privacy-plek. Geheel kat-zen: laat alles dat je hoort van je afglijden en sluit je ogen...! 

Toch let je na de proet van Mica wel een beetje op...ga je in een hoekje zitten en kun je een van die kattenkruid-dieven in de gaten houden. Niemand die je zit. Het is dat dat ik een selfie heb gemaakt. Anders wisten jullie toch niet dat ik daar zat?!

Het wordt tijd om weer eens even buiten de tuin te gaan kijken. Misschien is er ergens een muis te vinden?

Groetzzz en Proetzzz van ons,Glammer Grijsneus van Brandevoort, Pansy Conzaly de goed-weer buiten-Brit uit Olly's Nest en baas Mica uit de Kittenmand. 

Reacties (1)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Wie zijn wij?
Dit zijn wij!
Wij zijn Pansy, Mica en Glammer.
 
Pansy (geboren 27 sept 2007)
Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Pansy Conzaly of Olly's Nest
Roepnamen: Pan, Panneman, Pans
Meest opvallende eigenschap: rustig, evenwichtig
Doet het liefst: Beesie's slepen
 
Mica (geboren 1 juli 2008)
Huis/tuin/keuken kat uit de Kittenmand - ex-kater
Volledige naam: Mica
Roepnamen: Mica, Mic, Mimi
Meest opvallende eigenschap: wispelturig humeur, leider/baas
Doet het liefst: buiten muizen vangen
 
Glammer (geboren 21 april 2013)

Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Glammer van Brandevoort
Roepnaam: Glam, Grijsneus, Wijsneus
Meest opvallende eigenschap: altijd vrolijk, nieuwsgierig en sociaal
Doet het liefst: zich overal mee bemoeien: niets is veilig
 
De tuinzwerf (geboren ?, komt dagelijks sinds 2008)
Hollandse échte zwerfkat - zeer vermoedelijk kater
Vollige naam: ?
Roepnaam: PiP
Meest opvallende eigenschap: verlegen, vrijbuiter, vriend van Mica en Pansy
Doet het liefst: zwerven en iedere avond hier zijn buikje vullen
 
Mijnkrabbeltjes was voorheen de krabbelpagina van Joe, ook een Brits Korthaar (ex-) kater zonder papiertjes. Ofwel "Knappe Joe" zoals in zijn paspoort stond. Zo werd hij genoemd bij de kattenopvang waar hij terecht kwam nadat hij als zwerfkat van straat werd geplukt. We noemden hem "Mems". Hij heeft hier nog vele jaren geluk gevonden en een heel fijn leven gehad.
 
Knappe Joe, roepnaam Mems (? - 23-2-2014)
(ex-kater afkomstig van SOK Tilburg)
 
 

 

 
 

 




Moet je ook zien...
Snorhaar Kunst
Op zoek naar echte honden en katten-
kunst? Kijk dan bij 
 

 

Ook proetwaardig
Van het vrouwtje
Ons vrouwtje krabbelt ook wel eens
Op babbelzzz....
 
 
 

En niet ons vrouwtje telt de bezoekers...nee, dat doet OneStat voor ons

Leuk!
Korting Binq Design
 
 
 
Speciaal voor de volgers van
onze avonturen heeft
Binq Design een spectaculaire
aanbieding. Om van te spinnen.
Ze bieden 20 % korting
op alle artikelen!

Heel simpel: voer bij de
bestelling op de website van
BinqDesign onze 
kortingscode in:
mijnkrabbeltjes2013
 
Je mag je bestelling (met code)
ook mailen naar
info@binqdesign.nl

Kijk voor de katten- en
honden artikelen op de 
website van Binq Design


 
 
En waar is Glammer zo perfect opgevoed?
In zijn cattery van Brandevoort. Deze bevelen we aan met 4 pootjes!




Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl