Laatste artikelen

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, ben blij dat mijn mandvriend Pansy weer met mij wil proeten. Na een wat stinkend zaakje. Welk zaakje? Tja, hoe zal ik dat eens proeten?

Ergens deze week werd Pansy stil en rustig. Lag vooral te dutten. Al ik in zijn buurt kwam begon hij soms te grommen. Vrouwtje vond het vreemd: katten doen geen winterslaap. En dat grommen is ook raar.

Zou hij een pijnlijke rug hebben? Gevolg van Phoe's aanval? Maar dat is toch al bijna twee weken geleden. "Na het weekend gaat hij naar de dierendokter" zei ze. Maar een paar uur later ontdekte vrouwtje de kwaal: een stinkbult op zijn schouder. Onderhuids en vooral groot.

Pansy

Die volgende avond zag vrouwtje een plukje vacht oppiepen. Midden op de bult. Voorzichtig trok ze aan de pluk. En toen liep Pansy helemaal leeg, werd hij een echt stinkdier!
Ons vrouwtje heeft ooit van een dierendokter geleerd wat je dan moet doen. Ze heeft veel ervaring met stinkbulten. Omdat een van onze voorheen-mandgenoten een ware straatvechter bleek die iedere maand wel een stinkbult kreeg.

Pansy werd daarna snel beter. En is nu weer genezen. Hij gromt ook niet meer naar mij. 

Vrouwtje vond het wel vreemd: Pansy is al twee weken niet meer buiten geweest. Hij vond het te koud en nat. Hoe kan hij dan zo'n bult krijgen? Krijg je meestal een paar dagen na het oplopen van een bijt- of krabwond.

Toen herinnerde ze zich het voorval. Het zaakje. Ergens vorige week. Ik zat op de bank. Pansy kroop op het kussen naast mij. En niet veel later kroop hij op mij. Om zijn dekkater-oefeningen, hij was ooit echte dekkater al mocht hij nooit een poes bezoeken, uit te voeren. Zo'n oefening doet hij maar ergens anders, in ieder geval niet op en over mijn rug! Dus heb ik even mijn kop gedraaid en mijn tanden in zijn schouder gezet. 

De bedoeling was dat het een onschuldig zachte beet was: hem alleen laten weten dat ik een kater ben en je voor zo'n oefening een poes moet zoeken. Dat ging wat mis, ging iets te hard: Pansy piepte. En ik ook, van schrik! 

Die hap kreeg dus een staartje. Een dikke bult. Nu snapt vrouwtje wel waarom Pansy tegen mij heeft gegromd.

Maar ja, eigenlijk is het zijn eigen schuld: die dikke bult. Ik ben toch geen poes!

Pansy is inmiddels weer helemaal beter. Ik heb hem voorzichtig een kopje gegeven. Om het goed te maken. Omdat ik blij ben dat mijn mandvriend weer zonder bult uit de lappenmand is gekomen.

Precies op tijd weer beter. Want zwerf Phoe dreigt onze mand te bezetten. Hij logeert geregeld. In de kamer waar hij zonder het slimme luik te passeren kan komen. De kamer waar Mica ook graag dut. Maar ja, die twee zijn vrienden. Mica doet daar niet moeilijk over. "Phoe, ga gerust op mijn krabpaal-ton liggen, het is daar heerlijk warm. Met zo'n weer moet je niet buiten zwerven" zegt hij dan tegen Phoe. Nu Phoe gewend is om tussen muren te slapen wil hij meer...meer muren en lekkere hap.

Phoe wil meer....


Hij wil ook een feestje bijwonen en van iedereen snoepjes krijgen (als vrouwtje even niet kijkt)

Ik, Glammer, op het feestje....


Pansy, toen nog met bult, was ook op het feestje maar hij had niet zo'n pret. De volgende keer haalt hij de schade in: gaat hij bij iedereen op schoot liggen! En Mica? Die kwam ook even een kijkje nemen. Maar hij feest liever buiten en verdween weer snel.

Het volgende feestje is al snel. Carnaval. En ik hoop dat ik mij als muis mag vervachten: dan willen de muizen vast met mij dansen...en dat wordt dan écht een lekker feest! 

Met groetzzz en Proetzzz,

Glammer Grijsneus (en ook van Pansy Panneman, Mica en onze tuinvrienden)


Reacties (3)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het is weer tijd om avonturen te krabbelen! Mocht je het nog niet weten, ik Glammer Grijsneus deel de mand met ook Britse Pansy en gewone Mica. Onze mand is een geliefde plek want onze knabbels zijn reuze lekker. Dan krijg je veel aanloop. De Buufkater komt dagelijks kijken. Zwerf Halsband en Phoe lopen het pad en kattenluik plat. En niet te vergeten de koppige Baron die eigenlijk Goofy heet, weigert één poot in zijn eigen mand te zetten maar die van ons wel weet te waarderen. Iedereen liep zo naar binnen door onze kattendeur. 

Het werd zo druk dat het personeel besloot een slim kattenluik te kopen. Zodat al ons bezoek in ieder geval niet meer in de keuken loopt. Daar is het eten nog lekkerder dan de brokken in de hal, altijd vrij toegangelijk voor zwerf- en vluchtelingenkatten. Mica en ik kunnen wel door het slimme luik. In en uit. Pansy ook, maar hij durft niet. En zo heeft Pansy besloten om voortaan gebruik te maken van de portierservice. De enkele keer dat hij een frisse snuit wil halen en graspriet wil eten.

Niet dat Pansy vaak een spriet wil eten. Frisse neus halen wel. Bijna iedere dag zet vrouwtje even de deur open. Gaat hij op de mat zitten en snuift een paar keer. Voelt hij wind, drupt het buiten of is het koud dan draait hij snel om. Maar laatst vergat hij om te draaien. Want een witte wereld zie je niet iedere dag. En ik keek mee.

Mooi hè, Pansy....

Pansy: "Zou het glad zijn?"

Nou, even kijken....valt wel mee...ik zie niemand uitglijden.

Maar hij bleef toch binnen. Ik ook maar niet lang. Want iedere avond moet ik toch de avondronde maken. Klim ik op het dak en loop over een muur. Om naar de scharrelkippetjes te gaan. De kippetjes krijgen veel muizenbezoek. Altijd leuk om daar dan ook op bezoek te gaan, zeker als die tokkeldames op stok zitten. Nu zit er in de buurt van mijn avondroute een Lawaaipapagaai. Als hij mij ziet begint hij hard te schreeuwen. Volgens vrouwtje is dat de Steenuil. Steenuil? O ja, dat monster dat onze muizen jat. Moet die muizende kip 's avonds niet op stok?

Soms ben je niet alleen buiten. Kom je andere snorharen tegen en niet iedere snorhaar heeft goede bedoelingen. Of denkt het alleen-recht over de natuur te hebben. Willen ze strijden, gaan ze grommen. Ik heb van Mica geleerd dat je nooit je vel aan zo'n echt gevecht moet wagen. Gewoon afstand bewaren en keihard naar huis sprinten. Achter het slimme luik ben je veilig. En zelfs met dikke staart van schrik kom je met gemak door dat luik. Werkt prima, mijn vacht is nog steeds als nieuw.

In de snorhaarwereld kun je op twee manieren vrienden maken. De aardige manier: je snuffelt en neust wat. En ben je vrienden. Sommige snorharen hanteren de lijfelijke manier: willen je eerst uitdagen. Moet je even meegrommen, grauwen en een keer toeslaan. Als het kan zonder nagels. Soms gaat dat toch fout. Vang je toch een nageltje. Mica heeft vooral lijfelijk aangelegde vrienden. Zwerfgevallen. Maar zijn oren zijn 100% gaaf: een teken dat je heel sterk bent (hu...Mica niet hoor) of echte katergevechten van afstand kunt ruiken, op tijd je sprint in kan zetten. Mica is ook goed in sprinten.

Mica is ook vriend met zijn Kong. Al heeft hij laatst, het personeel was een weekendje op stap en dan word je opstandig, zijn kleinste Kong totaal vernietigd. Binnenste buiten gekeerd en de kamer bezaaid met kattenkruid en Kong-inhoud.

Phoe is zo'n goede zwerfvriend van Mica. Mica zorgt goed voor zijn vriend. En heeft hij een truc bedacht om het slimme luik te slim af te zijn. Zodat zijn vriend ook naar de keuken kan. Hij lokt zijn vriend mee. Gaat zelf heel langzaam door het luik en zorgt met het puntje van zijn staart dat het luik niet in het slot valt...kan Phoe ook naar binnen! Laat hij Phoe al het lekkers opeten terwijl hij tevreden vanaf de paal gaat toekijken. We mochten dit niet verproeten maar nu heeft het personeel dit zelf gezien. Kun je het ook niet ontproeten.

Ik moet die truc nog leren. Want mijn vriend Halsband wil ook graag weer in de keuken eten. 
Alleen Baron (Goofy) krijgt geen toegang tot het slimme luik. Hij is al slim genoeg om op koude dagen hele dagen in de hal te dutten. Als hij kans ziet om binnen te komen. Staat hij buiten voor het luik dan mep ik graag het luik tegen zijn snuit! Hij heeft tenslotte een eigen mand. Moet hij enkel zijn jaloersheid opzij zetten en vriendje worden met zijn mandpoes...dat is toch niet zo moeilijk?

Pansy heeft buiten geen vrienden (als ik niet buiten ben). Maar hij komt hooguit even in onze tuin een grasspriet happen en een minuutje of tien vogels tellen. Toch beleefde hij zo een groot avontuur. Ik was zelf aan het dutten op zolder maar volgens ons personeel was Pansy zelf naar buiten gegaan. De deur van de keuken stond open...dat buitenluik kent hij wel. Zat hij in de tuin vogels te tellen, het was tenslotte vogeltelweekend. Toen kwam Phoe aanlopen. Pansy zette meteen zijn arrogante Echte Britse blik op en begon hem weg te staren. Phoe staarde terug. Keek af en toe om...zou hij steun zoeken bij zijn vriend Mica?

Daarna kroop Phoe dichterbij en bood zijn neus aan..."vrienden worden? Ik kom tenslotte geregeld bij jouw over de vloer..."

Pansy rook aan zijn snuit. Nu proet Phoe als gewone snorhaar geen Brits en Pansy nauwelijk gewoon-kats. Pansy begreep zijn verzoek verkeerd en besloot om te keren, naar binnen te gaan. Toen Phoe als antwoord het staartzicht van Pansy kreeg werd hij boos. Zo geef je geen antwoord. Hij haalde Pansy in en ging verhaal halen.

Bij gebrek aan belangstelling van Pansy vloog hij boven op hem.... dat werd een knokpartijtje waarbij Pansy's blonde lokken als sneeuw door de lucht dwarrelden. Vrouwtje schoot hem snel te hulp. Stuurde Phoe het veld in. Daarop werd Pansy echt boos; op het vrouwtje! Hij vond dat hij echt wel zijn eigen vachtje wel kon redden en nee, hij kwam niet mee naar binnen. Eerst de boosheid bekoelen in de frisse lucht.

Die avond heeft Pansy oorverdovend gesnurkt. Veel en onrustig gedroomd. Ondanks zijn afkoelingsactie was hij nog zwaar onder de indruk van alles. Het vervaarlijk gedrag van Phoe. De afgang die hem overkwam. En in zijn dromen speelde hij de held in de strijd tegen het onrecht: ook snorharen met een dure vacht hebben recht op zelfverdediging en vechtpartijen!

Dat Phoe Mica's beste buitenvriend is...daar heeft Pansy geen kaas van gegeten als binnenkater die enkel brokjes lust. 
Wat deed Mica die tijdens dat avontuur ook in de tuin was? Hij keek even toe en besloot heel diplomatiek geen partij te kiezen. Stilletjes liep hij de tuin uit, niet in een sprint.

Zo, nu weten jullie wat hier zich voor en achter het kattenluik heeft afgespeeld. Is het voor mij weer tijd om de Lawaaipapagaai te wekken en het muizenbezoek van de kippetjes schrik aan te jagen!

Groetzzz en Proetzzz van ons,

Glammer Grijsneus (krabbelaar en wijsneus 1e klas), sluwe slimme Mica en Pansy die zijn eigenwaarde veilig binnenshuis heeft hervonden.



Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Schreef ik, Glammer, op de eerste dag van het nieuwe jaar dat Mica weer kwijt was? Direct daarna ben ik in de regen en kou naar buiten gewandeld. Hij kan toch niet echt kwijt zijn? Dus besloot ik om in het donker even aan de kipjes te vragen of zij hem hadden gezien. Kon ik meteen nog wat muizen verjagen. Maar toen ik van de muur sprong om de kipjes te bezoeken, die al lang op stok zaten, rook ik een bekend luchtje. Mica's geur...hij was hier geweest. Ik schat zo'n twee dagen geleden. En wat doet hij daar gewoonlijk? Via de openstaande deuren de loods inlopen. Op zoek naar muizen. Ik rook aan de loods. "Hé Glammer, ben jij dat?" hoorde ik Mica achter de gesloten deur proeten. Ik zei "Yes! Ik ga vrouwtje wel even halen..."

Ik rende in een recordtempo naar huis, stortte me miauwend door het kattenluik en liep meteen naar vrouwtje. Om aan haar panty te trekken, zo hard als ik kon. "Je moet mee, ik heb Mica gevonden. Kom snel!" 

Vrouwtje zei: "Speurneus Grijsneus, als Mica daar zit komt hij morgenochtend weer naar huis. Ik kan hem niet bevrijden, ik heb geen sleutel. En ga zeker niet in het donker over die muur klimmen. Wacht maar gewoon af". 

Okay, dan doe ik maar een dutje.

Een willekeurig dutplaatje van mij....ik ben daar nogal goed in...

De volgende ochtend kwamen de werklangpoters weer hout zagen op het terrein van de kipjes. Deden zij de deur open. Mica rende snel naar buiten en liep direct naar de mand! Even wat eten, hij had zijn buik vol van muizen. Ging weer op ochtendwandeling. Want alle muizenplekjes moeten toch dagelijks worden geïnspecteerd. Belangrijk werk.

Direct daarna hoorde ik een telefoon rinkelen..."Ik zie Mica, hij loopt hier in het veld" hoorde ik de mevrouw zeggen die in de straat woont. Zo zie je maar dat je behoorlijk in de gaten loopt als je als 'vermiste' kater gaat wandelen. Vrouwtje was de dag daarvoor bij die mevrouw op bezoek geweest. Schuur-inspectie, Mica zoeken. Die daar niet zat.

Daar hoorde ze wel wie Baron in werkelijkheid is. Baron heet Goofy. Hij heeft vorig jaar een verkeersongeluk gehad. Staart verloren, heup gebroken. De heup genas maar de staart groeide niet meer aan. En woont hij eigenlijk naast de mevrouw, bij haar zoon. Goof's vriendinnetje, een kleine poes, liep in zijn heuptijd ook de straat over en kwam daar niet meer levend vandaan.

Toen Baron's vriendin nog vol leven was kwam ze heel af en toe in onze tuin wandelen...

Nu woont er een nieuw poesje. Eentje die hij echt haat. Sinds die tijd heeft hij het weer op zijn heupen: weigert hij een stap in zijn mand te zetten en is een boosaardige kater geworden die met heel de wereld ruzie heeft. Tja, zelfs Pansy heeft hem een keer een mep verkocht. De enige uitgedeelde mep van Pansy in zijn leven tot nu toe. Ik mep het kattenluik in Baron's snuit als hij aan de andere kant van dat luik zit.

Maar eigenlijk moeten we dat niet meer doen. Want Goof de Baron kan er ook niets aan doen dat hij zo anders is...als iedereen zo op hem reageert word je wel boosaardig. Baron komt iedere dag in de tuin en eet als buitenkat een hapje uit het bakje van de zwerfknabbels. Deelt hij met de echte zwerf, Halsband. 

Goof de Baron...nagenoeg staartloos

Genoeg kater en poes-geroddel. Tijd voor een nieuwtje.

Baas en vrouwtje kwamen deze week thuis met een nieuwe mand. Nou ja, nieuw? Hij rook behoorlijk kringloop volgens Pansy. "Ik ga echt niet in zo'n tweedehands mand liggen. Ik ben een echte Brit!" mopperde Pansy. Tja, ik ook. Maar een mand is een mand. Ik dook er wel in. Pansy dacht daar het zijne van....zou het spijt hebben van zijn beslissing niet die mand in te stappen?

Helemaal uitgedut klom ik weer uit de mand. Gewoon een supermandje! 

Groetzzz en Proetzzz van ons,

Glammer, Pansy en Mica (die beterschapsproetjes proeten aan hun grootste fan Sari). En ben je een ik-kom-buiten snorhaar? Pas dan goed op je pootjes...het wordt glad en de wereld wit. Mica verheugt zich al op het sneeuwbal-vangen spel met de baas. 

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Wij wensen iedereen een spinnend 2017 in een warme mand. Dit geldt vooral voor Mica want onze vriend is de laatste dag van het jaar 's ochtends vroeg nog even een wandeling gaan maken en is nog niet terug. Dat 2017 is begonnen weet Pansy zeker. Hij heeft al het vuurwerk rustig vanaf de bank bekeken. "Er waren heel veel kleurtjes in de lucht", zegt hij. "Alleen dat gesis en gefluit was wel een tikje eng, toen twijfelde ik even. Kan ik misschien beter onder de bank gaan liggen...maar ik deed het niet"

Dat deed ik, Glammer, wel. En ik rende naar boven, weer naar beneden, naar boven, beneden (maal 10)....overal was het eng. Terwijl er het laatste half uur van de het jaar nog niets aan de hand was. Pansy en ik speelden nog gezellig samen een potje pootbal. Werd het spel gestaakt. Vuurwerk! Zo eng, zo hard. Zocht Pansy de bank op.

Je voelde het al vroeg aan je staart. 's Morgens. Het luik ging niet meer open. Nou ja, stond in standje éénrichtingsverkeer. Zodat Mica, nog buiten, naar de mand kon komen. Maar die is te slim. Zijn staart nog gevoeliger. Heeft vast gedacht...'ik ga echt niet naar binnen. Dan komt het vuurwerk en dan wil ik altijd naar buiten. Vluchten naar het rustigere veld. Is dat luik vast weer potdicht'...

Die middag heb ik eerst wat bozig en bokkig gekeken. Heb ik mijn staart er bij neergelegd, net als de rest van mijn vacht. Wat dutten op de krabpaal. Met zicht op buiten...kijken of Mica komt. 

Dan word je na wat uurtjes toch ongedurig. Wil je bewegen. Ging ik met Pansy pootballen. Nu, de rest van het verhaal kennen jullie. En na zoveel activiteit en uren binnen zijn wil je graag even een kuiltje graven. Nu heeft Pansy zijn eigen drollenpaleis en stond er wel een extra bak in de kamer maar sinds mijn grote avontuur heb ik geleerd om kuiltjes in het zand te graven. Sinds die tijd weiger ik om in zo'n grindbak te belanden. Never, nooit meer. Mica is het geheel met mij eens. Wij graven enkel zand. In de buitenlucht!

Mocht ik, zo'n uurtje of twee na de knallen toch naar buiten. In de verte kon je nog wat horen maar eng was dat niet meer. Ik heb mijn kuiltje gemaakt. Een hele opluchting na zoveel uren! Heb ook nog even gekeken of ik Mica zag maar vrouwtje riep mij. Vond dat het voor mij weer tijd was om naar binnen te komen. Wel stond het luik weer in de goede stand.

Maar waar is mijn vriend Mica toch? Waarom komt hij niet uit het veld. Nu roept vrouwtje hem steeds, huppel ik mee. Zelfs Pansy gaat dan mee naar buiten, op zoektocht. We kunnen hem niet vinden. En de eerste dag van het nieuwe jaar is zelfs al bijna voorbij...

Poot je mee dat Mica snel weer naar onze warme mand komt?

Groetzzz en proetzzz van ons,
Glammer en Pansy (en vast ook van Mica die zich nog ergens heeft verscholen)

Naproet van het vrouwtje: Mica was al heel vroeg in de zaterdagochtend verdwenen. Hij heeft al vele nieuwjaarsnachten meegemaakt. Binnen raakt hij volkomen in paniek, wil dan vooral buiten zijn. Een aantal jaren hebben we hem zijn gang laten gaan, bracht hij de nacht buiten door om als het geknal afnam weer naar binnen te komen. De laatste twee jaar hebben we hem bewust binnen gehouden. Geen pretje voor hem: hij zoekt onmogelijke plekjes op om daar bibberend te wachten tot het rustig wordt. Echt in totale paniek. Nu heeft hij zo'n knalnacht aangevoeld: buiten blijven! Gewoonlijk zou hij dan nu allang binnen zijn. Ik vrees dan ook dat Mica weer gedaan heeft wat hij vaker doet. Schuurtjes, loodsen en stallen inlopen. Zich onbedoeld laten opsluiten. Heeft vast op zaterdagochtend een knal gehoord. Een zo'n ook best vertrouwd gebouwtje ingelopen. Van de drie voor de hand liggende mogelijke objecten zijn er twee bezocht. Geen Mica. Nummer 3 is een bedrijfspand: dat gaat maandagochtend weer open. Komt hij dan niet opdagen? Dan is hij de bossen ingetrokken. Maar ook daar weet hij wel wat muis te vinden, de weg terug naar huis te vinden. Hopelijk wel heel snel! 

De zoektocht leerde mij wel meer over de vrienden van Glammer en Mica. Baron heet in werkelijkheid Goofy. Hij heeft een verkeersongeluk overleefd. Kapotte heup en deel van de staart kwijt. Met zijn staart kwam het niet goed: die moest hij uiteindelijk afstaan. Zijn heup genas. Toch heeft hij het na zijn avontuur het op zijn heupen gekregen. Volgens zeggen is hij een 'bozige' kater geworden. Karakter veranderd. Zijn huisgenootje, de mooie jonge poes, overleefde een wandeling over de weg niet. Kwam er een andere jonge poes in die mand. Goofy, de Bozige Baron met nukkige heupen en inmiddels zonder staart, wil de nieuweling niet accepteren. Vuur en water. Sinds die tijd weigert hij nog één poot te zetten in zijn eigen mand. En zit iedere dag hier in de tuin, in de hal... waar hij echt minder bozig is dan thuis.

Ook Halsband is herkend. Daar waar Goofy een mand heeft wordt Halsband gezien als echte zwerfkat. Halsband is ook nog onder de indruk van het nieuwe jaar. Heeft zich nog niet laten zien. Over Phoe heb ik het niet gehad. Die komt trouwens nog maar af en toe. Heeft zijn mand weer gevonden? Phoe is vast een kater met mand die hij om onbekende redenen graag wil ontwijken. Een soort Goofy, de Baron? 

Buufkater die aan de andere kant van de muur woont, wel binnen mag maar niet naar boven, blijft trouw proberen om hier wel de trappen te lopen. Op zolder slapen is zijn ultieme doel. Want dat mag thuis niet. Het luik laat vaak zijn chip niet toe maar soms staat de deur met luik open. Iets dat hij meteen in de gaten heeft... 

Wat zijn katten toch eigenwijs, slim, doortrapt, profiterend, nukkig! Goofy Baron, Buufkater, Halsband, Phoe...ook Mica past in dat rijtje van gewone katten. Mica die ooit zo eigenwijs een kitten door de kamer deed slingeren. Het zijn allemaal dappere avonturiers die iets van hun kattenleven proberen te maken. Personeel? Niet echt nodig, soms wel handig....
Tja, dan zijn Britse Kortharen zoals Pansy en Glammer toch trouwe dienaars van het personeel. Maar dat is dan weer een heel ander verhaal. Boeiend blijven ze wel: al die katers vol karaker!



Reacties (3)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het schijnt dat ik, Mica, het woord moet voeren. Iedereen wil weten wat voor een avontuur ik heb beleefd. Nou, een avontuur was het wel. De meesten van jullie weten dat ik niet bang ben. Inbrekers uit de mand jaag, alle (zwerf)vriendjes van Glammer uit de tuin kijkt, over daken loop en in bomen klim. Niet bang ben voor een wild konijn, eekhoorn of een raar roepende uil.  

Maar ook dat ik niet op straat kom (is reuze gevaarlijk, moet je nooit doen) en mijn gebied trouw en meedogenloos muisvrij maak. Nu hebben die muizen de neiging zich te verstoppen in schuurtjes, stallen, hokken en loodsen. Als zo'n ruimte even open is maak ik gebruik van die mogelijkheid. Even snuffen of er een verstopt geval zit. Als je het muisvangen tot kunst hebt verheven, je geen exemplaar wilt missen dan loop je risico.

Zo liep ik een weekje geleden door het veld. Hé, daar staat een garagedeur open die meestal dicht is. Dan moet ik toch echt even de muizenstand in dat gebouw bekijken... Ben je driftig op onderzoek, gaat zo'n deur dicht.

Nu ben ik wel wat gewend. Dit gebeurt wel vaker. Meestal tijdens inspectie van de houtloods. Van de aannemer die gebruik maakt van mijn gratis 'gegarandeerd muisvrij' dienst. Gaat de volgende ochtend de deur weer open. Of een enkele keer moet je een weekendje blijven maar zoiets overleef je wel. Muizen genoeg.

Dit keer was anders. Die garage lag niet op het aannemersgebied. Wel langs het veld. De dichte deur bleef dicht, ook de volgende dag. En vele dagen daarna. Help, wat is dit nou? De muizen waren inmiddels op. Zit je daar gevangen. In het donker en de kou. Wachten op de redding. Wat duurde dat lang! Ze zullen mij toch inmiddels wel zoeken?

Ja, Glammer, ik hoorde je wel aan de andere kant van de garagedeur. Jij wist het dat ik daar zat. Daarom deed je zo raar tegen vrouwtje, wilde je haar mee naar de plek lokken. En was je ook helemaal niet verrast toen ik na heel lang wachten, bijna een week, na het openen van de deur door de vakantiegangers naar de mand kwam lopen. Een wandeling van nog geen 50 meter. Om daar uitgehongerd de bakken aan te vallen.

Blijkbaar heb ik nu ook goed in het verontrusten van de langpoters. Vrouwtje en baasje dachten echt dat ik nooit meer in de mand zou lopen. Het was niet mijn plan om daar zolang te moeten blijven. Hoe kon ik weten dat de langpoot-eigenaren van die garage op pad gingen. Volgens Glammer zijn onze langpoters een paar keer aan de voordeur van dat huis geweest: deed er ook niemand een deur open. Ik heb het goed gemaakt met mijn langpoters. Uitzonderlijk veel kopjes gegeven. Nu ik weer veilig thuis ben. 

O, wat hoor ik nu? Wilde vrouwtje stoppen ons hier het woord te geven? Dat gaat dus echt niet gebeuren!

Glammer, wat vertel je nu toch? Is Halsband ook al een week weg? Tja, dat is vervelend voor je. Kan je hem niet meer vooruit sturen om de restjes op te eten. Om daarna zelf verse etensbakhap te vragen. Maar Halsband zat echt niet bij mij in de garage. De laatste keer dat ik hem zag, een week geleden, liep hij te hinken. Misschien heeft hij toch een mand en ligt hij nu met zijn zere poot op de bank.  

Zo, weer een avontuur opgebiecht. Volgens vrouwtje leer ik het nooit...me niet laten insluiten tijdens de muizenjacht. Maar ik ga haar verrassen. Ik denk dat ik te oud wordt voor dat gemuis en muisgevaar. Moet een van onze tuinvrienden die taak overnemen. Ga ik nog wel hobby-muizen, alleen op veldmuizen. Want de hele dag op paal of vensterbank-liggen is toch niet zo mijn ding. Als ik weer topfit, uitgerust van dit avontuur, uren op pad ga. 

Snorharen, leer één ding: als je een muis ruikt in een gebouwtje moet je eerst kijken of er een nooduitgang is. Of de openstaande deur in de gaten houden...maar ja, kijk je even over je schouder, is die muis weggedoken.

Ik ga nog even dutten. Uitrusten van zoveel avontuur. Spannend was het wel!

Met groetzzz en proetzzz van avonturier en muismeester Mica (en mandgenoten Glammer en Pansy) 
De volgende keer plakken we weer plaatjes... 

Naproet van vrouwtje: hoe bedenkt Mica het! Om precies in de garage of schuur te lopen van straatgenoten die een klein weekje op pad gaan! Inderdaad hebben we bij dat huis, grenzend aan het veld en onze achtertuin, een paar keer aangebeld. Zonder gehoor. Dat de bewoners op vakantie waren was duidelijk. En dan verwacht je niet dat Mica daar in een tuingebouw zit. Op de zaterdag dat Mica opdook keek ik een half uurtje later uit het raam. Boven met zicht op het veld en hun achtertuin. Stond daar de auto achter het huis, bij de garage. Waren ze weer thuis. 1 + 1 = Mica's avontuur verklaard. Wat was ik blij, gelukkig verrast hem weer te zien! Glammer reageerde helemaal niet op de komst van Mica...die heeft al die tijd geweten dat hij daar zat. Helaas kan Glammer niet praten. Al deed hij, achteraf gezien, alles om mij naar buiten te lokken. In het donker want ook Glammer is verstandig voorzichtig geworden na zijn eigen avontuur van een jaartje of wat geleden.  


Reacties (1)

Spoedproet van ons: Mica is weer thuis! Binnenkort doet hij verslag van zijn avontuur aan ons.

Groetzzz en Proetzzz

Avonturier Mica, Glammer en Pansy

Reacties (2)

Lieve mensen en katten,

Van Mica nog geen enkele spoor.

Vorig jaar was Glammer spoorloos. Die werd na drie weken kerngezond, iets vermagerd maar vol leven terug naar zijn mand gebracht. Zo'n ervaring zou hoop moeten geven. Maar Glammer was een jonge, aantrekkelijke (dure) kater met weinig buiten-ervaring. Dol op ontmoetingen met soortgenoten, kinderen en niet mensenschuw. Toen hij na een week nog niet thuis was had ik niet het gevoel dat hij nog ergens buiten in de koude wereld liep te dwalen. Hij ergens binnen zat. Iets dat ook het geval moet zijn geweest. Na een uitgebreide flyerronde stond hij de volgende dag voor de deur. Onderweg in de straat, of beter gezegd in een garage die die dag openstond, gevonden. Was hij na de flyer in de bus op straat gezet: hij had niet eens honger.

Met Mica ligt dat toch totaal anders. Mica houdt niet van vreemde mensen. Als er bezoek komt en hij is toevallig binnen dan gaat hij meestal direct naar boven of buiten. Benaderbaar voor vreemden is hij niet. Dat hij ergens binnen zit als 'gevonden, lieve kat' is uitgesloten.
Een verkeersongeluk is voor 99% uitgesloten. Hij komt echt maar zelden op straat. Zijn lust en leven, zijn jachtgebied, bestaat al jaren uit tuinen, velden en weilanden. Paardenstallen, kippenhok en houtloodsen. Waar hij nu ook niet zit.

Dan ga je nadenken. Zo ongeveer 'kats' denken. Weglopen uit ontevredenheid of omdat er teveel muizenkapers op de kust zijn doet hij niet. Past niet bij hem, zo is zijn karakter niet. Een echte vechter is hij niet. Hij wacht liever geduldig af. Maar wel zonder wijken of vluchten. Want zijn gebied geeft hij niet op.

Blijven er nog wat opties over. Hij heeft een natuurlijke vijand getroffen die machtiger is, is onwel geworden of er speelt wat anders in de buurt. 

Een ontmoeting met een natuurlijke vijand is hier niet uit te sluiten. Ooit heb ik zelf op een vroege ochtend een vos gezien op de weilanden. Maar dat is vele jaren geleden. Die zal eerder het kippenhok bezoeken dan een kat grijpen. De andere vijand is de Oehoe die aan de bosrand woont. De bosrand langs de weilanden. Nu heerst er totaal geen tekort aan muizen in de buurt, ondanks de aanwezigheid van de Steenuil en de niet zwerf- en zwerfkatten. Oehoe zal dan ook eerder muizen of wild konijn vangen. Of kikkers, egels, andere vogels, eekhoorntjes. Al zijn de twee eekhoorntjes die geregeld de tuin bezoeken nog jong, razendsnel en ongrijpbaar. En hoewel kat ook officieel op de menukaart van de Oehoe staat zal die erg hongerig moeten zijn om het gevecht met de katklauwen aan te gaan. 

Mica was de laatste dagen wel opvallend vaak binnen voor zijn doen. Slapend op de krabpaal. De laatste avond dat ik hem zag, hij kwam mij lief een kopje geven, had ik de indruk dat zijn oogjes anders blikten. Door het beperkte kunstlicht was dat lastig oordelen. Ik nam mij voor om de volgende dag, in daglicht, goed te kijken want vreemd vond ik het wel. De volgende dag was Mica al weer weg. Heb ik zijn ogen niet meer kunnen beoordelen.

Met een leven vol katten weet ik dat katten meesters zijn in het verbergen van kwaaltjes en ziekten. Zoals ieder prooidier geven ze voor geen goud hun zwakte prijs. We vonden vorige week een paar keer een leeggegooid kattenmaagje op de vloer. Zonder afzender...met drie katten in huis blijft dat raden wie dit heeft gedaan. Jagende katten spugen wel vaker. Ligt de muis niet lekker in de maag. Of ligt er, zelfs bij de binnenkatten, soms een haarbal dwars. Toch, als je al deze dingen als een geheel bekijkt kan een verborgen ziekte de reden zijn dat Mica zijn geliefde habitat opzocht om niet terug te keren. Zijn af en toe felheid kan zelfs duiden op een hersentumor, besef ik nu. Of wijst zijn heel af en toe benauwde hoestje op de dodelijke hartziekte die berucht is onder katten. Twee situaties waarbij een kat plotseling het aardse bestaan verliest. Iets dat heel snel kan optreden.

Ik vergeet ook nooit hoe kleine vrolijke Britse poeskitten Mare, vol eet- en levenslust in twee uur tijd van levendig jonge kitten veranderde in een half verlamd doodziek poesje dat niet meer op haar pootjes kon staan. Bizar snel ging dat. 

De laatste optie: de buurt. Iets dat op zich incidenten zijn kun je nu ook anders bezien. Zwerf Pip verdween plotseling maar dat is al een jaartje of wat geleden. Phoe, de trouwe zwerf is al een paar weken niet meer gezien. In de straat is sinds juli een andere kat vermist. Net als in de straat die ook grenst aan de weilanden. Halsband kwam afgelopen zondag hinkend de keuken binnen. Mank aan zijn achterpoot. En daarna is zelfs geen enkele andere kat dan Glammer en buufkater in de tuin gezien. Al is dit laatste onzeker, moeilijk te checken omdat ik door griep geveld de afgelopen week vooral in bed heb doorgebracht. 
Dat blijven zaken waarop je zonder gedegen onderzoek geen etiket op mag plakken...
Het kan natuurlijk dat de Oehoe een lintworm heeft en flink honger heeft.

Geen van de opties leiden tot een hoopvol en goed einde. Een heel ander verhaal dus dan de toenmalige vermissing van Glammer. Moeilijk. Maar ik houd er echt rekening mee dat lieve, felle, eigenwijze, topjager en o zo natuurkat Mica vol avonturen-zin niet meer het kattenluik binnen zal stappen...

Tegen een hongerige Oehoe's en kattenziekten ben je machteloos. Dat is natuur, het leven. De laatste optie, de omgeving, baart mijn zorgen. Vooral voor het welzijn van Glammer. Ik hoop dat als die optie speelt de persoon echt wel ziet dat Glammer geen gewone kat. Zeker geen zwerfkat (van Mica zou iemand dat nog kunnen denken, zo mensenschuw en actief in de natuur). En ik hoop dat Oehoe geen dure grijze raskatvachten lust: al lust Glammer vast wel Oehoe's, hij is dol op iedere vogel!

Optie twee begint het meest reële scenario te worden. Glammer loopt vandaag in én uit. Van buiten naar binnen. Waar hij keer op keer mijn aandacht probeert te trekken. Koppen, zachtjes in mijn benen bijten...nog harder koppen. Gaat hij voor mij zitten en kijkt me strak doordringend aan. Het is geen eten of snoep-aandacht die hij vraagt.

In het verleden heb ik zo'n gedrag eerder meegemaakt. Wist Glammer mij (tot 2keer toe) de weg te wijzen naar de schutting. Achter de muur liggen de loodsen waar Mica toen even zat opgesloten. Zo heeft Mica op dezelfde manier mij geleid naar de paardenstal waar Glammer een nachtje heeft overnacht.

Maar lieve Glammer begrijpt niet dat ik niet onder wildhagen door en tussen kreupelhoutmuurtjes kan kruipen. Het buiten pikdonker is, het veld vol verradelijke kuilen en gaten zit, ik niet zomaar met hem over andermans terrein kan struinen. Er prikkeldraad bestaat, ik niet over muren kan springen en andere afrasteringen.

Als al die belemmeringen er niet waren zou ik daar zeer waarschijnlijk ons gestorven vriendje vinden. Het zal de plek zijn waar maandagmiddag ineens een grote zwerm zwarte vogels cirkeltjes draaiden en een enkeling kraaiend naar beneden dook. Voor mij een onbereikbare plek. Ik laat Glammer nu maar huis in- en uitlopen. Kan hij afscheid nemen van zijn maatje Mica, Opperjachtmeester, die hem de kunst van de jacht heeft geleerd. Vriend Mica waarmee hij, in volle samenwerking en eerlijk de buit delend, zijn wild-konijnen-jachttrofeeën mee naar huis heeft gesleept.

Toch, een paar keer per dag hoor ik klepperende kattenluiken die niet klepperen en spreekt mijn hart. Zegt mijn hart "hoop houden, met Glammer kwam het ook goed". Reageert mijn hoofd meteen: "Nee hoor, hart wenst dit maar de feiten maken die hartewens kansloos"

Laat ik tegen beter weten in eindigen met mijn hartgevoel. Heel misschien komt Mica toch nog ooit thuis om hem daarna, tegen zijn eigenwijze willetje in, in mijn armen te sluiten.

Liefs,
Marjanne

Als de situatie over een weekje niet is veranderd zal ik hier nog één keer een Mica-post plaatsen. Een overzicht van zijn prachtig leventje in de natuur. Zijn grootste heldendaden en avonturen. Een hulde aan zijn leven en vriendschap. Daarna laat ik deze site online als archief: geen nieuwe krabbels schrijven. De twee Britten zijn zo anders dan Mica en de hemelse Knappe Joe (Mems) waar ik deze krabbels ooit voor begon. De Britten hebben recht op hun eigen Britse Krabbels. Op een nieuwe site. Maar dat laat ik uiteraard hier horen.




Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

We zijn ongerust. Mica is al sinds zondag 6 november weg. En niemand kan hem vinden. De buurtbewoners hebben alle schuurtjes en tuinen onderzocht. De paardenstallen zijn gecontroleerd. Ook is Mica niet in een van de loodsen van de aannemer die hij altijd muisvrij houdt. Waar is Mica?

Nu was ik, Glammer, ook ooit drie weken spoorloos. Kwam weer thuis. Maar ik was verdwaald, kende de buurt nog niet zo goed als Mica. En ik liet mij wel oppakken, buiten op straat (nu niet meer!). Mica pak je buiten niet op. Dan kun je rekenen op een hap en klauw. Op straat komt hij zelden. Hij leerde mij zelfs dat dit gevaarlijk is en je dit nooit moet doen. De weilanden en bossen zijn groot genoeg om je uren te vermaken.

Ooit was hij blijkbaar eerder een dagje of vijf weg. Als jonge kater, ongeholpen en onbeholpen in de ban van poesjes. Maar poesjes vindt hij al jaren niet meer leuk. Voor poesjes wil hij zijn dagelijks snoepjes in de mand echt niet mislopen. 

Volgens vrouwtje en baas moet er iets mis zijn. Ze hebben na een buurtonderzoek de instanties geïnformeerd. En houden er rekening mee dat wij nooit meer de etensbaks met hem delen. Want Mica is slim, loopt nooit in 7 sloten. Ook niet in één sloot. Hooguit vergeet hij de tijd tijdens het muizen in een loods: dan moet hij daar een nachtje blijven. Zijn dagelijkse inspectietocht is ook bekend, overzichtelijk. Al jaar en dag een vaste route. Van tuin naar veld. Van veld naar tuin. Omdraaien, terug naar eigen tuin. Via de platte daken naar de loodsen, het kippenhok. Soms de paardenstal bekijken. En weer terug naar huis. Als het slaapkamerraam dan open is glipt hij met zichtbaar plezier door die ingang de mand binnen. 

Maar waarom komt hij dan nu niet terug naar de mand....?

Mica, we missen je. Zelfs Pansy kijkt door de tuindeuren of hij je ergens ziet.

Met ongeruste wiebelstaarten,
Grijsneus Glammer en Pansy Panneman, de Britten.

Naproet van het vrouwtje: dit is niets voor Mica! Hij luistert buiten altijd perfect. Een keer roepen en hij komt. Zijn gewoonlijke 'avonturenplekjes' waar hij zich per ongeluk laat insluiten zijn onderzocht. Is zijn gedrag, iets dat we uit het niets lef worden noemen, soms een teken van een ziekte in zijn kopje, zijn hersenen? Voelde hij dit aankomen en lag daarom al een paar dagen veel binnen op de paal? Heeft hij de afgelopen week een paar keer zijn maag geleegd op de kamervloer? Is hem een ziekte, jagend op zijn meest geliefde gronden, fataal geworden?

Ik hoop dat hij weer ongeschonden naar binnen loopt. Toch, k ken Mica door en door, donders goed. En zegt mijn gevoel iets anders. Kon Glammer maar praten: hij deelt het buitengebied met Mica. Hij weet vast meer over het lot van held Mica...


Reacties (4)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het is oktober. En dan heb je Dierendag. Voor ons is het iedere dag Dierendag. Ja, we krijgen op die dag extra snoepjes. Altijd meegenomen. Maar nog leuker is dat we op die dag onze spaarvarkens legen, onze spaarcentjes mogen schenken aan goede dierendoelen. Is een mandtraditie. En ik Glammer mocht als eerste kiezen waar mijn spaarcentjes naar toe gaan. Twee jaar geleden koos ik het dierenasiel in Breda. Vorig jaar Amivedi, die registreerde mijn toenmalige vermissing. En zijn zo slim om precies op 4 oktober een brief in de bus te laten vallen. Of ik weer wil doneren? Tja, lastig. Want die geven zwerfvrienden geen opvang of eten. Vullen geen hongerige buiken. Vrouwtje hielp mee met beslissen.

Ze zei: "Glammer, Amivedi doet goed werk voor de baasjes van vermiste of gevonden katten maar die kunnen dat werk ook doen zonder veel centjes. Hebben ze alleen een computer voor nodig en die hebben ze al. Goed, misschien wat centjes nodig voor wat administratieve zaken maar ze kopen écht geen brokjes, betalen geen dierenartsen en kopen geen vervoersmandjes, dekens en zo. Misschien dat er nog een paar euro naast jullie spaarvarkens zijn gevallen, dan krijgen ze die. Je moet een doel kiezen dat je centjes echt nodig heeft én ook echt aan dieren ten goede komt. Zullen we maar weer een dierenasiel kiezen? Dit keer DOC-T, het Dieren Opvang Centrum Tilburg?"

Ja vrouwtje, dat lijkt me een strak plan! Want de zwerfvrienden van Halsband en Phoe komen daar misschien ooit terecht en willen dan ook hun buikje vullen. Maar Halsband en Phoe mag je niet met de centjes meesturen, die horen hier in de tuin! En ze hebben net al hun buikjes gevuld.

Mica hoefde over zijn doel nog geen seconde na te denken. "Mijn Kittenmand in Tilburg natuurlijk! Die hebben mij ooit van straat gered" 

Pansy is ook niet van plan om over zijn doel na te denken. Sinds hij een echte huiskater is geworden heeft hij afstand gedaan van zijn raskatten-club. En met de huidige, strengere normen van het vrouwtje (hongerige buikjes vullen en zo) zou zo'n club toch kansloos zijn. Pansy is als echte Brit zonder raskattenclub-lid toch gewoon trouw. Gaan zijn centjes ook weer naar een van zijn fans uit Nijmegen: Stichting Poezensnuitjes. Kunnen er weer jonge zwerfkatjes worden opgevangen en herplaatst. En kan Pansy verder met ontspannen dutten op de schoot van de baas zonder na te denken.

Dat heeft hij wel gemist, dat schootdutten bij de baas. Baas en vrouw waren twee weken op pad. Zonder ons!

Pansy had die plannen door...hij nam plaats op de kaart van een Spaanse eiland. Hij proette: "Zonder kaart gaan ze niet, kaart gaat niet mee zonder mij" Maar dat bleek toch anders uit te pakken.  


Toch klagen we niet, de thuismand-verzorging was 1e klas. We kwamen niets te kort.

Wel raar, kwamen de langpoters weer thuis, riepen ze ineens: "El Glammo, Don Pansyo en Micador....waar zijn jullie? Dachten ze soms dat ze nog op Tenerife zaten? Don Pansyo kwam meteen. Ik rende ook met blije, geheven staart naar huis. El Glammo klinkt toch wel mooi...

Alleen Mica deed stuurs. Die vond dat baas en vrouwtje nog wel een uurtje of wat op hem mochten wachten, hij had al twee weken gewacht. Maar toch was hij ook blij dat ze er weer waren.

Een paar dagen later was het feest in de mand. Pansy vierde zijn 9e verjaardag. Hij hield het rustig die dag. Baas en vrouw gingen gewoon werken. Kreeg het "feestbeest" s'avonds extra aandacht en snoepjes. Pansy maak je niet blij met haringstaartentaart of slagroomdotten. Dat feestbeest is alleen dol op Beesie's. Al waardeert hij de voor ons gehaakte muizen en vissen ook, ze zijn bij hem net zo geliefd als de oude Beesie's. Misschien dat vrouwtje volgend jaar maar een taart voor hem haken...is hij vast heel blij mee.

Of we nog andere avonturen hebben beleefd? Ja, genoeg. Mica ging op paddenjacht: die dingen stonden voor de tuindeur te springen en wilden naar binnen. Pansy deed één vlieg kwaad. We hebben de nieuwe gehaakte deken die klaar is ingedut, ligt heerlijk. Ik heb Pansy's dutplek in de inspringkast overgenomen. En een gromconcert gegromd tegen De Baron, die buufkater zonder staart. De andere avonturen verproet ik niet, dan weet baas en vrouwtje ook wat wij uitspoken....

Ik ga weer op avontuur!

Tot proetzzz en met groetzzz van mij, Glammer. En ook van Mica en Pansy!

Reacties (1)

Hoi Snorharen en vooral Langpoters,

Het is vandaag Internationale kattendag. De dag waarop mijn vriend, de van oorsprong Belgisch Britse mandgenoot Pansy, zich nog meer verbonden voelt met ons. Met gewone Hollandse Mica en ik, op Brabantse grond geboren Britse Glammer. Al proet Mica altijd dat hij niet Hollands is maar Brabants!

Ik Glammer... 

Maar denk je nu dat ze dit hier vieren in de mand? Wel nee!

Nou ja, Pansy kreeg een spik en span drolenpaleis. Buufkater en Baron liepen door de open deur de keuken in en hebben zich een extra grote maaltijd toegeëigend. Pansy hield zijn poten thuis. Geen gemep naar Baron. Internationale kattendag, dan doe je dat niet volgens hem. Halsband en Phoe worden nog verwacht.
Mica is al de hele dag op pad. En ik, Glammer, heb vrouwtje opedragen dit bericht te schrijven want ook ik ben de hort op. We gaan buiten feesten. En beesten...wat muizen vangen.

Met Mica...

Pansy wilde niet mee naar het grote veldfeest. Nu loopt hij wat verveeld te miauwen in de mand. Waar is nu iedereen? Het is de dag waarop je elkaar je snorharen toont, kopjes uitdeelt en likjes geeft. Dat geldt toch ook voor hem? Waar is nu iedereen? En waar blijven de snoepjes?

Pansy wil niet met een bozige snuit op een plaatje. "Je zoekt het maar uit...ik wil snoepjes!"

Nou Pansy, dat komt nog goed. Straks komen wij een dubbele portie snoepjes opeisen. Krijg jij er ook lekker veel. Goed?

Tot de snoepjes...hu...tot de proetzzz!

Met groetzzz van ons

Glammer, Mica en Pansy 

Naproet van het vrouwtje: het kwam goed. Al snel kwam Glammer thus. Konden de twee Britse vrienden elkaar koppen en likken. En snoepjes eten! Vond Pansy de Internationale kattendag blijkbaar toch geslaagd: hij ligt nu te dutten op zijn pas verworven dutplek, het heerlijke kleed. En Glammer is weer beesten....Mica is ook even binnen. Daar heeft Pansy nu geen oog meer voor. 


Reacties (3)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Wie zijn wij?
Dit zijn wij!
Wij zijn Pansy, Mica en Glammer.
 
Pansy (geboren 27 sept 2007)
Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Pansy Conzaly of Olly's Nest
Roepnamen: Pan, Panneman, Pans
Meest opvallende eigenschap: rustig, evenwichtig
Doet het liefst: Beesie's slepen
 
Mica (geboren 1 juli 2008)
Huis/tuin/keuken kat uit de Kittenmand - ex-kater
Volledige naam: Mica
Roepnamen: Mica, Mic, Mimi
Meest opvallende eigenschap: wispelturig humeur, leider/baas
Doet het liefst: buiten muizen vangen
 
Glammer (geboren 21 april 2013)

Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Glammer van Brandevoort
Roepnaam: Glam, Grijsneus, Wijsneus
Meest opvallende eigenschap: altijd vrolijk, nieuwsgierig en sociaal
Doet het liefst: zich overal mee bemoeien: niets is veilig
 
De tuinzwerf (geboren ?, komt dagelijks sinds 2008)
Hollandse échte zwerfkat - zeer vermoedelijk kater
Vollige naam: ?
Roepnaam: PiP
Meest opvallende eigenschap: verlegen, vrijbuiter, vriend van Mica en Pansy
Doet het liefst: zwerven en iedere avond hier zijn buikje vullen
 
Mijnkrabbeltjes was voorheen de krabbelpagina van Joe, ook een Brits Korthaar (ex-) kater zonder papiertjes. Ofwel "Knappe Joe" zoals in zijn paspoort stond. Zo werd hij genoemd bij de kattenopvang waar hij terecht kwam nadat hij als zwerfkat van straat werd geplukt. We noemden hem "Mems". Hij heeft hier nog vele jaren geluk gevonden en een heel fijn leven gehad.
 
Knappe Joe, roepnaam Mems (? - 23-2-2014)
(ex-kater afkomstig van SOK Tilburg)
 
 

 

 
 

 




Moet je ook zien...
Snorhaar Kunst
Op zoek naar echte honden en katten-
kunst? Kijk dan bij 
 

 

Ook proetwaardig
Van het vrouwtje
Ons vrouwtje krabbelt ook wel eens
Op babbelzzz....
 
 
 

En niet ons vrouwtje telt de bezoekers...nee, dat doet OneStat voor ons

Leuk!
Korting Binq Design
 
 
 
Speciaal voor de volgers van
onze avonturen heeft
Binq Design een spectaculaire
aanbieding. Om van te spinnen.
Ze bieden 20 % korting
op alle artikelen!

Heel simpel: voer bij de
bestelling op de website van
BinqDesign onze 
kortingscode in:
mijnkrabbeltjes2013
 
Je mag je bestelling (met code)
ook mailen naar
info@binqdesign.nl

Kijk voor de katten- en
honden artikelen op de 
website van Binq Design


 
 
En waar is Glammer zo perfect opgevoed?
In zijn cattery van Brandevoort. Deze bevelen we aan met 4 pootjes!




Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl