Laatste artikelen

Hallo allemaal,

Dit keer even geen krabbel van Glammer, Mica of Pansy. En ook geen Poolse krabbel door Plien. Gewoon heldere mensentaal al blijft dit wel de site van de katten.

Na een weekje Oerol kwamen we thuis en in de hal met kattenluik zat daar het langharig katje. Die kat bleek niet de vermiste langharige Britse kater Jimmy bleek te zijn. Bij de dierenarts bleek ze poes te zijn. Haar Poolse chipnummer bleek niet geregistreerd. Een zoektocht in de buurt, langs huizen waar mogelijk Polen verblijven, leverde geen eigenaar op. Even leek het dat ze in een ander huis zonder katers terecht kon om daar een nieuw leventje te starten maar dat ging niet door. De eerste dag, nadat ze voor de eerste keer naar de dierenarts was geweest om de chip te lezen, liet ik haar vrij.  Tot die tijd, zo'n anderhalve dag, had ze op de zolderkamer doorgebracht. Poes, ze had toen nog geen naam, ging wel de tuin in om daarna weer gewoon het huis binnen te stappen..."Hier ga ik wonen...". Twee dagen liep ze te sissen tegen de heren katers die allemaal minstens een kattenkop groter waren. Niet dat onze heren katers zich daar iets van aantrokken. Ze kijken gewoon over of langs haar heen. Behalve Glammer, die stak zijn snuit wel uit om haar te begroeten.

Ze kreeg een naam: Katzja Polien Zwabber. Katjza vond ik wel Pools klinken. Polien bevat het woord Polen en Zwabber omdat ze met haar lange haren alle hoekjes van de zolder stofvrij heeft gemaakt. Roepnaam is Plien. Een naam waar ze inmiddels perfect op reageert. Roep je "Plien" staat ze zo voor je neus. En qua verschijning moest het wel een Brits Langhaar zijn. Vast nog een jong ding...hooguit een jaartje oud. 

Toch kreeg ik na verloop van dagen vele twijfels. Is Plien een Brit? Ze is niet speels terwijl Britten dat tot op hoge leeftijd vaak wel blijven. Ik zocht op kenmerken van andere langharige rasseneb was snel klaar: Pers. De Pers is een rustig, stille kat. Geen luid miauw, wel heel gericht op aandacht van het personeel (daar scoort ze een 90% op) en vooral gericht op schoonheid. Schoonheid in de vorm van kattenbak-hygiëne. Eén drol in de bak? Foute boel...dan neem je de deurmat of douche als alternatief. Daar scoort ze 100% op. 

Is wel wennen voor ons. Pansy Panneman is de enige kattenbak-gebruiker. Mica en Glammer graven liever kuiltjes in de natuur. Panneman doet niet moeilijk: je kunt met gemak een drol naast een andere drol leggen. Een dagelijks schone bak is voor hem geen must. En als Glammer hoge nood heeft mag hij gerust zijn drol naast die van hem leggen. Plien is echt anders. Natuurlijk heeft Panneman de uiterst schone bak van Plien ontdekt en gebruikt: al kan hij met moeite door de kleine ingang. Lag er een grote drol van Pan in de bak...gaat Plien meteen op de alternatieve toer! 

Plien is dus een Pers. Maar ze had nog meer verrassingen voor ons in petto. Eten. Met moeite. Daarna werd de inhoud van haar maagje, bijna dagelijks, weer op de vloer gelegd. Als ze al wat at. Tal van voer hebben we haar aangeboden. Blik in brok en paté vorm, gewone verantwoorde royale brok (Royal Canin, onze heertjes en alle katten uit de buurt zijn er dol op). Speciale licht verteerbare kittenknabbels die alleen door Mica op prijs worden gesteld...de kittenknabbels eten deed hij al in de tijd dat Britse kitten Mare hier nog over de vloer liep. Gebakken vis. De Felix knabbels die voor de zwerf- een aanloopkatten in de hal staan vindt ze nog wel te pruimen. Maar met zo'n moeite dat ik besloot haar gewoon yochurt voor te schotelen. Een bordje waar ze wel aan wilde likken. Was voor mij de aanleiding om Plien's bekje te inspecteren. Al was ze daar niet van gediend.

Daar zat het probleem. Haar linker grote hoektand zat helemaal los. Stond dwars in haar bekje. Mocht ze weer de dierenarts bezoeken die in no-time en zonder enige verdoving haar van dat  ongemak heeft verlost. Haar gebit gaf veel prijs: bleek Plien absoluut geen kitten te zijn maar een oude dame. De paar kiezen die ze nog heeft, een deel is al ze al kwijt, zijn ook in bedenkelijke staat maar kunnen alleen onder narcose worden verwijderd. "Nu nog niet doen", was het advies van de DA. Eerst kijken hoe ze reageert nu ze is verlost van haar dwarse hoektand. Plien ging ook op de weegschaal: 2,5 kilo Pers. Aan de magere kant (Panneman is vast jaloers op haar lijntje met zijn ruim 6,5 kilo katergewicht...) Plien kreeg nog een heel onderzoek. Op een harthuisje na, geen ongewoon verschijnsel bij raskatten maar ook geen reden tot paniek, is ze gewoon gezond maar aan de magere kant.

Nu haar dwarse tand, het ongemak, is verholpen heeft Plien haar buikje helemaal vol gegeten. Heeft uiterst tevreden eindeloos op haar ruggegraatjes liggen draaien en spinnen. Ontelbare kopjes gegeven. Het is duidelijk dat de oude dame van Perzisch Poolse afkomst super tevreden is met haar DA-papiertjes, de chip-registratie en een mand waar ze de rest van haar leventje mag blijven. 

En dan gaat alles snel. Luistert Plien perfect naar haar naam, als je roept komt ze. Maakt Pansy nader kennis met Plien en vindt haar wel gezellig. Ze snuffelen elkaar voorzichtig af. Pansy geeft Plien al voorzichtig een kopje. 

Glammer en Mica bemoeien zich niet met Plien, zij heeft geen prioriteit voor hen. Die twee avonturiers hebben het te druk met buitentuinse zaken. In de zomer komen ze een paar keer per dag snel wat eten. Zijn daarna weer verdwenen. Mica blijft ook 's nachts graag buiten, Glammer komt dan meestal naar binnen. Waar hij geen probleem maakt van de aanwezigheid van Plien. Daar is Glammer een veel te sociale kat voor. Voor hem telt: hoe meer pootjes over de vloer, hoe leuker het is. Hij was de eerste die zijn snuit tegen die van Plien duwde. Toen ze hier nog maar net was.

O, ik versta inmiddels ook Poolse proet: wil mevrouw aandacht dan gaat ze voor je zitten. Tikt met haar voorpootje tegen je been en begint te miauwen waarbij ze je indringend aankijkt....dan wil ze een aaitje ontvangen of schootliggen.

Blijkbaar kent Plien ook Phoe, de zwerf uit de buurt, inmiddels goed. Lopen die twee, grote zwart-witte Phoe en kleine Plein zij aan zij, samen door de openstaande tuindeur naar binnen! Alsof ze Phoe iets wil duidelijk maken wat Phoe allang weet: "Hier is het goed toeven. In mijn nieuwe mand"

Lang verhaal. Maar je kunt stellen dat Plien is geaccepteerd door de katers (en hun vrienden). De oude Pers-dame helemaal is opgeknapt en binnenkort weer op gewicht zal zijn. Fier, intens tevreden spinnend in haar nieuwe leventje staat. De Poolse Prinses met lange bruine lokken. Nu maar hopen dat ze de kikkers in putring met rust laat: je weet nooit of ze na deze ervaringen in sprookjes in sprookjes is gaan geloven.

En de volgende keer is het woord weer aan de heren katers én Mevrouw Plien.

Groetjes

Marjanne (met kopjes van Pansy Panneman, Glammer Grijsneus, avontuurlijke Mica en de Poolse Prinses Katzja Polien Zwabber, het Plientje)

PS: wat je al niet meer moet doen met een avontuurlijke Mica in je leven. De aannemer bellen om zijn vakantieplanning door te spreken! Op welke dag gaat de houtloods voor wat weekjes dicht en hoe voorkomen we dat Mica daar geen gedwongen vakantietijd hoeft door te brengen? Mica staat daar inmiddels op de kalender (loods inspecteren op aanwezigheid van katten die muizen) en verder heb ik goede aanvulende afspraken gemaakt. 

Reacties (6)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, geef vandaag de proet aan Pansy Panneman. Want hij is vaker in de mand aanwezig en volgt alle ontwikkelingen op de poot. Bovendien heeft hij een nieuwe taak. Pan, ga je gang....

Ja Glammer, ga jij zeker weer naar buiten? Wat kippen, uilen en muizen de schrik aanjagen? Of samen met Mica op konijnenjacht in het weiland. Terwijl ik hier in de mand zit. Kitten-oppas speel. Kitten-sitten: Plientje in de gaten houden. O, wacht even. Plien gaat ook naar buiten: daar moet ik achteraan sukkelen. Kijken wat ze gaat doen...

Ben ik weer. Plien gaat echt de tuin niet uit. En loopt niet weg. Als vrouwtje "Plien, Plien" roept komt ze meteen naar binnen gerend. Daar valt weinig op te kitten-sitten. Die Plien heeft wel veel haar! Lange haren. Zouden alle Britse poezen zulke lange haren hebben? En ijdel is ze ook: tig keer per dag likt ze haar lokken. Kan je toch beter een kortvachtig Brit zijn. De eerste dagen zag ze nog tijd om tussen het kappen van haar vacht naar ons te sissen. Gesis dat steeds met een sisser afliep want wij trekken ons niets aan van kitten-geblaas. En als echte Brit met te lange haren, wij Britten zijn slim, begreep ze snel dat dit geen zin had. 

Plien...

Net als midden in de nacht, beneden in de kamer, hard miauwen: dat is zinloos lawaai schoppen. Je kunt gewoon naar boven lopen. Maar ook dat duurde maar één nacht. Nu kan ik 's nachts weer rustig mijn gang gaan en dutten op de langpootmand. Heel soms komt ze daar dan ook liggen. Maar ook onze plekjes in de inspring-kast heeft ze ontdekt. En ook weet ze inmiddels dat de banken beneden prima dutplekken zijn. Ik op mijn bank, zij op de andere bank. En de vensterbank? In de zon? Ik rechts, zij links. Ja, ze weet inmiddels wat haar plek in de mand is!

Toch was het wel een vermoeiende kennismaking. Gisteren waren Plien en ik hondsmoe. Ik vergat te kitten-sitten: hele dag gedut in de bank. Met Plien achter mij op de vensterbank. Ze ging alle nieuwe indrukken wegdromen: geregeld werd mijn dut verstoord door een hard klagelijk miauwtje. Terwijl ze toch echt sliep! 

Vrouwtje zegt dat Plien uit Polen komt en dit land heel ver weg ligt. En ze een mand bij Polen moet hebben. Niet in Polen, je kunt geen miljarden pootjes ver wandelen als kitten. Daarom ging vrouwtje zoeken of ze Plien's mand in de buurt kon vinden. Moest ze zelf Brits praten bij het ene huis waar Polen wonen. Die zeiden: "No animals" en als Brit weet ik wat dat betekent: geen Plientjes! Bij het andere huis, dat aan het weiland grenst waar Mica en Glammer konijnen jagen, waren geen Britse woorden nodig. De deur was dicht getimmerd en het huis, op een berg rommel na in de kamer, leeg. "Daar heeft Plien gewoond", zegt vrouwtje. "En ze hebben haar bij vertrek in de tuin gezet. Liep ze het weiland in en daar heeft ze uiteindelijk Glammer ontmoet. Die haar mee naar onze mand heeft gelokt, naar een volle etensbak". Ja, daarom geeft mijn vriend Glammer haar soms een kopje...!

Plien zou eigenlijk snel verhuizen. Omdat ze steeds liep te sissen. Man met baard die ons verzorgd als ons personeel de hort op is wil wel een eigen snorhaar. Of toch niet? Nu twijfelt man met baard. Moet hij wel een eigen snorhaar nemen...? Hij denkt nog even na. Blijft Plien voorlopig in onze mand. Nu ze niet meer sist mag ze ook gewoon voor altijd blijven. 

Zelfs Mica doet niet moeilijk. Vroeger, in zijn jonge jaren, was hij dol op kitten-slingeren. Ware schrik voor jonge poesjes, voor je het wist werd zo'n poesje met een boog door de lucht meters verder op de vloer geworpen. Zoals hij ook met muizen doet. Maar om zijn bek in in die harige nek te zetten ziet hij niet zitten. Dan maar negeren, denkt hij. Doet hij mij ook al jaren. Als je elkaar negeert kun je prima samen in één mand wonen.

Zo, genoeg Plien-nieuws. Ik ga mijn Beesie's opzoeken. Ik moet mijn Beesie's volk en al hun speelgoedmuis-vrienden toch iedere nacht naar boven slepen. Minimaal drie exemplaren per nacht: vrouwtje telt ze iedere ochtend. Plien of geen Plien: een gewoonte moet je in stand houden! Moet ze maar wennen aan dat nachtelijk transport via de trap. 

Plien laat mij al dat transport alleen doen maar vrouwtje wil ze wel een pootje helpen...

De volgende keer mag Glammer weer het hoogste woord voeren. En wat zegt hij toch altijd aan het eind? O, ja...ik weet het weer.

Groetzzz en Proetzzz.

Pansy Conzaly of Olly's Nest (Panneman), Glammer van Brandevoort (Grijsneus), Mica uit de Kittenmand (gewoon Mica) en Polientje Zwabber uit Polen (Plien dus).

PS, toegift van vrouwtje: Plien, een Britse Langhaar van zeker nog geen jaartje oud/jong heeft in korte tijd heel wat meegemaakt. Ik weet niet of ze lang in de buurt heeft rond gelopen (we waren een week op vakantie: bij thuiskomst zagen we haar voor het eerst. In de hal). In inder geval geen maanden. Het hout waarmee de voordeur van haar vermoedelijke adres was gebarricadeerd was niet aangetast door regen of vocht. Plien was wel heel mager en hongerig. Ze is net als Pansy geen type kat dat muizen of vogels vangt. Na de schrik van de buitenwereld (duidelijk een binnenkat) kwam ze in een nieuw huis. Om daar 'n dag en nacht eenzaam op een onbekende zolder te verblijven. In bad te worden gedaan, de dierenarts te bezoeken. Kennismaking met Pansy: bijna 7 kilo Brits kater...Mica en Glammer kende ze blijkbaar al uit het weiland. Dit alles is toch heel wat avontuur voor zo'n jong ding. En ook is het onbekend wanneer ze de reis van Polen naar Nederland heeft gemaakt. Toch is ze heel dapper. Nu ook Pan zich niets meer aantrekt van een sisje en ze elkaar voorzichtig opzoeken gaat het goed. Geen oorlog of dreiging. En mag ze ook gewoon blijven. Een binnenkat geeft geen overlast aan de buurt. Het huis groot genoeg. Net als Pansy lust ze enkel brokjes en die hebben we genoeg. En dat die lekker zijn weet ze ook: er komt al wat vlees op haar botjes. Daar heeft ze dan ook goed haar best voor gedaan!

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Dit keer krabbel ik, Glammer (Grijsneus) van Brandevoort, als Brit vooral Brits nieuws uit onze mand. Maar het begon met een niet-Britse aangelegenheid. Ons personeel was 'spoorloos'. Ze gingen naar Oerol. Nou, ik weet niet waar Oerol woont maar het was vast ver weg want het duurde wel een week voordat wij ze weer zagen. Maar de man met baard kwam ons verzorgen en verwennen met veel aandacht. Altijd top!

Zelfs als het personeel op hort is hebben wij niets te klagen. Om toch wat te mauwen vertel ik iedere soortgenoot in de buurt hoe goed dat in onze mand is geregeld. Je wilt tenslotte toch wat meer dan een 'goede dag, mooi weertje' of 'warm vandaag' bekken in het veld of weiland als je je soortgenoten ontmoet. En in bekken ben ik goed: je maakt er vrienden mee.

Zo verscheen er een Brits langhaar in de weide. Tja, die wilde wel meer weten over de service in onze mand. En ging posten in onze tuin om vervolgens gebruik te maken van onze gastvrijheid en kattenluik.

Toen kwam het personeel thuis. "Een vreemde kat...Brits Langhaar. Mager en met vieze vacht, is vast een verdwaald geval" dachten ze. Vrouwtje ging zoeken op Amivedi. Raak: er wordt een Brits Langhaar vermist die binnen een straal van nog geen kilometer woont. De kleuren van de vacht kloppen. "Dat moet Jimmy zijn", zei vrouwtje en ze lokte hem naar binnen waarna hij naar de zolder verdween. Mevrouw Amivedi werd geïnformeerd. Na veel gedoe wilde die mevrouw de bazin van Jimmy bellen. Leek die bazin spoorloos te zijn: ze reageerde niet.

"Dat kan niet: zo'n kat op zolder laten wachten met deze hitte" zei vrouwtje. Ze startte haar eigen zoektocht naar de eigenaar van Jimmy en binnen een half uur had ze contact. Bleek Jimmy volgens zijn bazin net gevonden. En had ze nog geen tijd gehad om Jimmy's opsporingsbevel af te melden. Is het dus niet Jimmy en zat er een probleem op zolder!

Niet dat wij daar iets van hebben gemerkt. Ook niet dat vrouwtje de langhaarvacht heeft ontklit, struiken uit de staart heeft verwijderd. Teken heeft verwijderd en de lege maag van langhaar heeft gevuld met onze brokjes. Langhaar kreeg zelfs een badbeurt: iets waar wij niet jaloers op zijn! En een bezoekje aan de dierendokter. Om zijn eigen personeel te achterhalen en nog twee teek-lifters te verwijderen.

Dat bezoekje had resultaat. Het apparaat begon te piepen: nummer gesignaleerd. Maar langhaar bleek echt alleen een nummer te zijn zonder identificatie. Wel kwam het nummer uit een vreemd land. En langhaar kon nooit kater Jimmy zijn: ze bleek een poes te zijn.

Vrouwtje vogelde met het nummer zonder verdere gegevens uit dat poes uit Polen kwam. Terwijl Pansy de Poolse Britse poes met veel interesse bekeek. Een Britse poes: na jaren wachten als ex-dekkater zonder arbeidsverleden staat er plots zo'n poezelig jong geval in de reismand. Midden in de kamer!

 "Wat doen we nu met poes? Toch maar terug in de tuin zetten want hij woont vast in dat ene huis aan de rand van het weiland. Waar die buitenlandse arbeidskrachten tijdelijk logeren. Al is het vreemd dat poes zo vermagerd en onverzorgd is terwijl poes niet bang is van borstel en kam...laat poes maar zelf bepalen wat ze wil". En poes rende de tuin in. Pansy achter poes aan.

Halverwege de tuin besloot poes om te draaien, liep terug. Miauwend, kopjes gevend aan vrouwtje. "Tja, je bent daar vast buiten de deur gezet toen je baas of bazin weer vertrok. Je staat nergens als vermist gemeld" Ik kwam ook even aanlopen en gaf poes een bemoedigend kopje: ik regel het wel even een nieuw leven voor je!

Vrouwtje bedacht snel een naam voor de Poolse Britse Langhaar poes: Polien Zwabber, roepnaam Plien / Plientje. Plien heeft toegang gekregen voor het slimme luik en mag zelf bepalen waar ze wil verblijven. Ergens anders, buiten of in onze mand. Plien's keuze was snel duidelijk: ze klom bij baas op schoot. En heeft sindsdien het randje van de tuin niet meer opgezocht. Pansy vindt het best: gezelschap. Ik was al bevriend met Plien. Mica heeft Plien zeker 4 keer rakelings voorbij gelopen met een groot negeer-gehalte terwijl Plien een voorzichtig, zacht 'sis' liet horen. Onnodige actie want Mica vindt muizen veel lekkerder dan Britse Langhaar-poesjes.

Of Polien Zwabber, de Poolse Brit met langhaar zonder status, hier definitief blijft wonen is nog even de vraag. Vrouwtje blijft de vermiste-zaken volgen. Misschien dat Poolse Plien, nadat ze haar buikje genoeg heeft gevuld, gewoon weer in het weiland stapt. Op naar dat huis vol tijdelijke bewoners. Is ze hier ook een tijdelijke bewoonster. Maar dan wel een met een naam en (Britse) snorhaarvrienden! 

Met groetzzz en proetzzz,
Glammer Grijsneus, Pansy Panneman, Mica uit de Kittenmand én kleine Poolse Brit Polien Zwabber c.q Plientje (Plien) 


Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Hier ben ik weer, Glammer Grijsneus. Met avonturen-nieuws. Dit keer speelt Mica de hoofdrol in het verhaal, Pansy en ik spelen de bijrollen. Nu zijn jullie vast benieuwd wat Mica heeft uitgespookt. Misschien weten jullie het al maar wij mogen nooit, maar dan ook echt nooit aan de voorkant van het huis komen. De straatkant met tuintjes én auto's die door de straat rijden.

Baas en vrouwtje zeggen dat je, als je  toch op die straat komt, je van je sokken wordt gereden. Met doodstraf tot gevolg. Of, in mijn geval, als ik die doodstraf weet te ontlopen, ontvoering ook mogelijk is. Je snapt het, die voorkant is heel spannend. En daarom blijven wij achter in de tuin, het veld en weiland en wat andere vertrouwde plekjes. Pansy kiest altijd het veilige pad: hij zet niet zonder toezicht een poot buiten de tuin.

Er valt altijd wat te beleven in de tuin...

Soms gaat baas werken in de tuin. Altijd leuk om mee te helpen. Mica en ik doen het graag. Beetje in de weg lopen, takjes meppen, bladeren opstuiven en zo. Dit keer ging baas in de tuin aan de voorkant werken. Takjes zagen met zo'n lawaaiding aan een lange draad die uit de garagedeur kwam. Mica was net naar binnen geroepen, op vrijdagmiddag moet hij rond sluitingstijd van de houtloods zich bij het vrouwtje melden. Zodat hij de sluitingstijd niet kan vergeten en geen weekend tussen de muizen hoeft te logeren. Mica zag baas in de voortuin 'spelen'. En ja, dan wil je helpen. Mica liep de garage in (daar mogen wij ook niet komen: er wonen geen muizen dus daar hebben we ook niets te zoeken). Tja, staat daar de buitendeur naar straat maar één draadje-dik open: Mica weet wel hoe je dan een deur dan kunt openen. En zo stond hij ineens in de voortuin. Zijn zin om te helpen was meteen verdwenen: door de straat lopen is veel spannender. En ging hij de hort op...

Moest vrouwtje hem gaan zoeken. Geen Mica in de straat te bekennen. Vrouwtje ging hem roepen: gewoon in de achtertuin. "Hoort hij wel" zei ze tegen mij. Ik dook de wei in, Mica zoeken met vrouwtje is altijd leuk. Zeker als ze ook met een doosje snoepjes rammelt: daar kom je voor uit je sokkenmand. Of welke andere schuilplek dan ook. Maar Mica niet. Dus liep vrouwtje nog een keer langs de tuintjes. Daarna kwam ze binnen. En wie zat daar midden in de kamer ongeduldig te wachten? Mica! Hij proette onhoorbaar tegen vrouwtje: "Ik hoorde een snoepje rammelen, waar bleef je nou?" 

Mica op het dak...

Ik vroeg Mica hoe hij dat heeft gedaan? Voor uit en achter weer binnen? Hij zei: "Nou, je springt op het garagedak van de buren en je bent weer op bekend terrein. Of je loopt alle tuintjes in de straat door, eerste pad met al die struiken naar links en je staat voor de poort van het ons zo bekende kippen- en muizenterrein met die houtloods. Je kunt zo door die poort stappen. Al zou dat in Pansy's geval niet lukken want die spijlen wijken voor geen centimeter. Maar Grijsneus, dat moet jij maar niet proberen: je bent al eens verdwaald in die buurt buiten die poort".

Mica kreeg een preek én een snoepje toe. Ik stond nog op de uitkijk in de weide, Mica had de dakroute* genomen en zodoende had ik hem gemist, maar toen ik het klikje van de snoepjesdoos hoorde rende ik naar binnen. Ja, onze oren zijn prima in orde. Als dank voor mijn zoekhulp kreeg ik ook een snoepje. Net als Pansy die Mica wilde begroeten maar nog net een zwaaiende poot van Mica wist te ontwijken.

Mica speelt de hoofdrol maar als Glammer wil ik hier wel even schitteren....wacht nou even, ik moet eerst wakker worden!

Mica kan ook lief doen, zeker als hij slaap heeft...

Waar ik geen snoepje voor kreeg? Voor dat smakelijk hapje dat ik op de stoep had gelegd. Geel kopje, geelbruin lijfje met veren. Vrouwtje ging weer preken: "Glammer: je mag geen Geelgors vangen! Die zijn in België, een half uurtje vogelvliegen hier vandaan, beschermd. Verboden, is daar strafbaar. En hier is hun aantal ook nog kwetsbaar. Ga toch mussen vangen: die zijn er genoeg". Uh, vrouwtje, genoeg mussen? Zie je niet dat hier tal van vogels wonen maar de mus ontbreekt!. Ik kan Buizerds vangen. Of Eksters, die hebben toch jongen in hun eigen boomhut. Die Rode Specht die tegen onze boom timmert. Of desnoods die Steenuil die altijd roept als hij mij 's avonds ziet lopen. Die boerenzwaluwen zitten te hoog in de lucht. En die Koekoek, Tjiftjaf en Oehoe hoor je wel maar kan ik niet vinden. Merels en van die kleurige borstvogels vangen vinden jullie zielig. Maar een mus vangen? Dat doe ik niet, die zijn pas echt zeldzaam!**

Nu worden er ook muizen op de stoep gelegd. Voor de deur. Maar dat doen wij niet, wij nemen ze altijd mee naar binnen voor Pansy die geen muizen lust! Is vast een bedank-actie van Phoe of Halsband die dagelijks komen smullen. Halsband is net als Phoe niet meer schuw. En nu blijkt dat Halsband een poesje is heeft Pansy ineens interesse in dat zwervende poes-schoon. Hij probeert op zijn manier Halsbandje (die haar drie halsbandjes die ze ooit droeg allang kwijt is) te versieren....hij probeert haar te achtervolgen. Wat zou hij graag zijn ex-dekkaterneus onder haar staart wrijven! Toch een opmerkelijke actie: als echte Britkater mocht hij in zijn vroegere leventje, niet in onze mand, geen contact hebben met zulke poesjes. Streng verboden gebied: uit zulke poesbuiken kwamen geen internationale kampioenen... 
Het zal wel komen door de gezonde buitenlucht dat hij nu belangstelling heeft voor poesvolk: nu de temperaturen weer aan Pansy's norm voldoen kun je hem geregeld in de tuin aantreffen. En dan kijkt hij of hij Halsbandje ergens ziet ... 

Pansy....een tikje verliefd?

Zo, genoeg avonturen voor deze keer. Ik plak nog wat plaatjes.
Helaas geen echte nieuwe plaatjes: vrouwtje heeft geen tijd om ons model te laten spelen. Volgende keer misschien?

Gaan we nu weer naar buiten want voor echt avontuur moet je toch op pad! 

Proetzzz en Groetzzz van Mica, Pansy en mij, Glammer Grijsneus!

 

*Dakroute: Mica klimt het liefst via het platte dak door het openstaande slaapkamerraam naar binnen...veruit zijn favoriete kattenluik.

** Hier komen heel wat vogelsoorten aanvliegen maar Nederlands meest voorkomende vogelsoort, de mus, is hier in geen velden of tuinen te bekennen....zelfs niet aan de straatkant.



Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, ben uit mijn schommelstoel gestapt om onze avonturen te proeten. Want al krabbel ik ze hier niet dagelijks, we beleven ze wel dagelijks. Veel kleine avontuurtjes en soms wat zaken van echt belang. Leuke zaken en minder leuke zaken. Al kun je uren proeten of een zaak wel of niet avontuurlijk of plezierig is. Is nogal katerlijk...persoonlijk. Zoals langpoters dat noemen.

Ik Glammer...ben ik in beeld?

Dan proet ik verder. Neem het gebeuren rondom Mica. Hij lag een paar dagen opvallend vaak op zolder te dutten. Vrouwtje weet nu waarom. Bleek zijn buik ziek te zijn. Kan gebeuren. Dan moet je je er aan overgeven en overgaan tot een 'buik-uitplaatsing'. Inhoud op de vloer leggen. Mica deed dat vol overgave. Nu weet iedere snorhaar dat als je muizen eet (hoe doods ze dan ook zijn) je daarvan leven in je buik kunt krijgen. Wormen. Mica's uitgeplaatste buikinhoud was vol leven. Voor vrouwtje reden om de baas direct naar de winkel te sturen. Wormsnoep kopen.

Als hulp-muizenvanger van Mica kreeg ik als eerste zo'n snoepje aangeboden. Als lichtgewicht kreeg ik maar een halfje snoepje. Smaakte wel naar meer. Was zo op, heel lekker. Mica kreeg 2 halve snoepjes. De eerste at hij meteen op. Maar dat 2e snoepje wilde hij niet. "Smaakt raar....brrr". Vrouwtje vertelde dat hij dat 2e, geweigerde snoepje, toch heeft opgegeten. Zat in zijn pate-hapje, op dat speciale kleine bordje.... jammer want ik had best dat halve snoepje willen opsnoepen. Maar goed, nu zijn we weer muis-in-buik-bestendig!

Precies op tijd. De volgende avond kwam Mica niet opdagen. Vrijdagavond. Nu is Mica goed in nachtelijke wandelen en hij loopt nooit in 7 sloten. We hebben geen sloten in de buurt. Op zaterdag vroeg vrouwtje zich af waar Mica was. Zei tegen mij "Mica heeft zeker weer weekenddienst. Zit hij opgesloten in de houtloods, muizen te jagen. Komt hij maandagmorgen weer opdagen". Zie: ik hoefde dit keer het vrouwtje niet aan haar panty door het kattenluik te sleuren om haar te wijzen waar Mica was. Komt wel goed!

Toen was het maandagochtend. Vrouwtje werkt dan vaak thuis: centen verdienen voor onze brokken. Klets ze iedere maandagmorgen een uurtje tegen de computer en zegt tegen ons. "Nee, nu niet miauwen, ik ben in een call, iedereen kan je horen. En niet te hard door het luik klepperen". Tja, dan houd je je gedeisd. Bovendien komen er dan allemaal vreemde stemmen de kamer in. Terwijl alleen vrouwtje daar zit. Heel vreemd. Na de call mogen wij weer zeuren en klepperen. Zegt vrouwtje die ochtend: "Mica had allang thuis moeten zijn. Ik ga eens kijken bij de loods. Ze zullen toch niet op vakantie zijn?". Ik mocht niet mee want ze nam de straatroute in plaats van onze veel kortere dak- en muurroute.

Een kwartier later kwam vrouwtje thuis zonder Mica. Ze zei: "Vreemd, hij is vanmorgen uit de loods gelaten door een van de mannen en onze kant opgelopen. Ga ik hem nog eens roepen". Nou, dan wil ik graag mee. Ik liet al vooruit naar het veld achter de tuin. Vrouwtje roept Mica en daar kwam hij uit het weiland aanlopen. Ik zag hem nog voordat vrouwtje hem had gezien. En gaf ik meteen een stevige kop tegen vrouwtjes kuit: "Hé kijk, zie je dat, Mica is onderweg!"

Ik vroeg aan Mica waarom hij niet meteen naar huis was gegaan. Mica proette: "Hard gewerkt, veel muizen gevangen. Volle buik en dan moet je even flink wandelen. En het is weer een werkdag: mijn andere adresjes verwachten van mij een muis-inspectie. Schuurtjes en stallen. Dat muisvolk moet je goed onder de poot houden" In de mand nam hij een paar happen pate uit de bak, niet uit honger maar meer om vrouwtje gerust te stellen, en ging hij weer op pad. Hij had mijn hulp niet nodig, ik mocht weer 'schommelstoelen'. Schommelstoelen is ook heerlijk om te doen al denken Mica en Pansy daar anders over. Het is heel katerlijk...heel persoonlijk.

Je moet wel eerst je stoel masseren....

Pansy heeft ook zijn katerlijke voorkeuren. Al krijgt hij rare katerlijke trekjes. De deur met het slimme luik mag nooit even openstaan. Maar dat gebeurt natuurlijk geregeld. Net als de tuindeur. Dan wordt hij onrustig. "Er komen vreemdelingen naar binnen!" proet hij. Nou, die vreemdelingen zijn niet zo vreemd, het zijn onze tuinvrienden. Allemaal katers. "Niet mijn katervrienden..." mauwt hij dan.

Nog zoiets katerlijks: Pansy weigert een hap brokjes te eten als hij niet eerst een bakje schoon water uit de keuken krijgt. Eerst water dan eten. Mica en ik bekommeren ons niet over water, die bak in de keuken slaan we altijd over. Krijg je dorst? Dan neem een lik uit de bak vol hemelwater. Bij de paarden en kippen kun je ook water vinden. Of op het platte dak als het regent. En anders heb je nog waterclosets in de mand, steek je daar je kop in. 

Kuiltjes graven is ook heel katerlijk maar op een andere manier. Pansy heeft zijn poeppaleis in de mand, Mica en ik zijn zand in de natuur-gravers. Dat laatste bezorgt je dan wel eens modderpoten maar die kun je schoon open op de witte kast van het vrouwtje op zolder. Heb je meteen vanuit het raam onze hele omgeving, tuin, veld, weiland en bossen, inspecteren. En vogels spotten. Maar dat laatste is vooral mijn hobby, Mica inspecteert liever de kleine grondbewoners. Alles heel katerlijk. Zo heeft Pansy alleen oog voor het vliegend gespuis in de mand. En durft hij al tijden geen poot meer te zetten op de trap die naar de zolder gaat.

Op die zolder kun je ook perfect dutten in een van de witte kasten...al schijnt dat niet op prijs te worden gesteld.

Mica kan ook heel luchtig over het dak struinen....

Of zijn grondvaardigheden, het muizen, trainen op de tablet. Heel handig zo'n app. En Mica vangt vele digi-muizen. Op deze klap was was weer raak. 

Terwijl Pansy doet waar hij goed in is...dutten op de bank.

Maar we hebben met onze katerlijkheden wel één ding gemeen: we lusten alle drie snoepjes! Het moment van de dag waarop wij onze katerlijkheden opzij zetten om samen zonder gemauw, gepoot of klauw ons presenteren voor de snoepjesdoos. Op een vast tijdstip. Een klein dagelijks momentje zonder katerlijkheden. Als de snoepjes uit de doos zijn duiken die katerlijkheden weer op... Pansy eet zijn snoepjes rustig op. Mica heeft altijd haast, schrokt ze op. Bij het woord "Oppie" draait hij meteen om naar buiten te gaan. En ik? Ik geef eerst een pootje of doe een ander kunstje. Als het laatste snoepje in zicht komt (wij kunnen echt wel tellen, we krijgen er 5) eet ik mijn laatste snoepje heel langzaam op. En probeer daarna via oogcontact, pootbewegingen. kuitaaitjes en andere communicatietechnieken het onderste snoepje uit de doos te halen...gaat vrijwel altijd de deksel op de doos!

Met zoveel katerlijkheden in de mand is het maar goed dat hier geen poes woont. Al denkt Pansy als ex-dekkater daar katerlijk gezien totaal anders over!

Met groetzzz en proetzzz,

Glammer Grijsneus (en Pansy Panneman plus Mica de muizenvanger van de buurt)

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Nu is het weer feest in de mand! Mijn personeel zegt dat ik het feestbeest ben: ik vandaag, 21 april, jarig ben en nu al 4 jaar jong tevreden door het leven stap!

Ben je jarig? Dan krijg je slingers in je mand.

"Met vrijwel altijd een geheven staart, krul in de top, paradeer ik door mijn mand. Trotseer ik dapper 'gevaar'. Poseer en poot ik gewillig als de mandcode dat vereist. Verslind ik snoepjes. Maak ik vele vriendjes en ben ik mijn vrienden trouw. Ben ik slim, lief en luistervaardig". Zeggen ze over mij...

Wat bedoelen ze met die woorden? Dat ik heel wat heb geleerd in de wereld buiten de mand? Zoals verdwalen, konijnen en muizen vangen. Mijn hoogvlieger: met mijn klauwen hangend aan de buik van de grote vogel tot boomkruin hoogte opstijgen? Ik iedere avond in de velden ben te vinden (maar niet op de wegen). Mij soms laat insluiten in de paardenstal? Ik de dames kippen van stok jaag tijdens het muizen en de Steenuil in de nacht van schrik laat roepen? Kikkers mep in de tuin? Ik bij echt (honds- en ander) gevaar met een dikke staart in een recordtempo door het luik naar binnen vlucht? Ook als de deur gewoon open is...

Of doelen ze soms op de pootjes die ik geef en andere kunstjes die ik maak in ruil voor snoepjes? Kuithappen als de etensbak moet worden gevuld.

Ik graag dut op mijn schommelstoel, vensterbank, langpootmand of zolderkussen.

Schommelen....

Op zolder dutten...

Bij voorkeur op mijn rug met mijn poten omhoog. Ja, dat ze dan van die plaatjes maken...daar zit of lig ik niet mee.

Ook niet als ik met mijn neus in het kattenkruid lig: dat is zo heerlijk, dan heb je geen oog meer voor andere zaken. Zoals het oog van de camera.

 

Hoor ik ergens "Glammer" of "Grijsneus"? Nou, dan kom ik wel kijken. Wie weet krijg je een snoepje. Maar als ze "Mica" of "Pansy Panneman" roepen kom ik ook: een nieuwsgierige kater wil niets missen! 

Welke snorhaar wil nou geen of weinig vrienden hebben? Mica misschien: die heeft er maar twee. De zwerf Phoe en mij. Al is Phoe niet mijn vriend.

Mica is wel mijn vriend: we jagen samen en delen verse buit. Wilde konijnen. Buiten. Ieder een helft. Of desnoods delen we zo'n geval in de mand (schijnt niet te mogen. Dat feest op de parketvloer werd net voor de 'deling' verstoord; zo zie je dat wij best in een 'strenge' mand wonen. Ook muizen uitzetten in de mand voor Panneman, een vriendendaad, wordt niet gewaardeerd)

Panneman is ook mijn vriend: dat is dikke vette echt Britse vriendschap met dagelijks veel klefferige kopjes en gelik. Speels gedoe en soms samen dutten. Maar ook Buufkater kom ik geregeld in zijn mand opzoeken en oppikken om samen wat tuin te wandelen: spelen we samen de 'hangkater-bende'. Zwerfvriend Halsband groet ik ook als vriend al is die niet meer zo trouw aanwezig.

Hangkateren met Buufkater:

En soms alleen wat tuin-koesteren...

Ben ik betrapt?

Zelfs voor Baron, de boosaardige kater die Goofy bleek te heten, rende ik niet meteen weg. Baron hebben we al maanden niet meer gezien: we denken dat zijn personeel hem heeft laten verhuizen. Voor Baron geen vrijwillige keuze want hij vond onze knabbels heel lekker.

Die woorden van ons personeel zijn natuurlijk bezien vanuit langpoot-perspectief. Die kletsen in plaats van mauwen. Kletspraatjes noemen ze dat.

Die praatjes moet je met een een korreltje grit nemen. (Bijvoorbeeld uit het poeppaleis van Panneman want Mica en ik zijn van het zandkuiltje in de natuur graven. By the way: zou je je behoefte ook in een konijnenhol kunnen laten verdwijnen? Scheelt je toch wat graafwerk..) Zo simpel is het niet om de natuur te temmen, altijd de weg terug naar de mand te vinden, personeel vriendelijk te trainen of maar te dulden en je vrienden te vriend houden. 

Natuur temmen: onderzoek en vooral attent zijn...

Die geheven staart met krul in de top? Wie let er nou op zijn staart?

Dat ding heet niet voor niets staart: 'aanhangsel'. Schijnt venijn in te zitten maar dan moet je behoorlijk 'op je poot' zijn getrapt. Boos en geïrriteerd zijn. Dan gaat je aanhangsel venijnig zwaaien.

Mijn personeel beweert nog iets anders over staarten. Dat alleen blij, intens tevreden snorharen met zo'n kleine krul in geheven staart door de wereld stappen. Dat je staart je emotie toont en je daar als snorhaar niets over te vertellen hebt! Tja, dan maar even kijken naar mijn staart.

Ze hebben gelijk...ik denk dat ik een tevreden staart heb. Ook zo door het leven stap. Al vier jaar. Dat is een feestje waard!

Kom je ook? Deze avond om 23:00 uur bij het kippenhok! Laat je onderweg naar dat hok niet van de wijs brengen door een schreeuwende Steenuil: die is bang dat we aan zijn geliefde muizenvoorraad komen. Heeft die pech...wij gaan er feestje van maken.
Kom met je staart omhoog, de punt in een kleine blije krul en geniet van dit feest. Een feest vol Glammer!

Kom je ook op mijn feestje?
 

Groetzzz en Proetzzz van jarige Glammer Grijsneus (met ook groetzzz van Mica en Pansy)  



Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Precies 3 jaar geleden nam ik afscheid van mijn broer en mijn mams-poes Filou. Ik ging op reis. En op de bestemming aangekomen werd ik blij: stond er meteen een aardige snorhaar-kater in de kamer. Ik proette: "Hoi, ik ben Glammer en ik denk dat ik hier kom wonen" Die snorhaar zei: "Ik ben Pansy maar ze noemen wij Panneman. Je zult dan ook wel een rare bijnaam krijgen, zo zijn ze hier. Maar wees welkom: het is hier goed vertoeven. Ik zal je de bak en het eten wijzen. Zullen we daarna samen spelen? Ik zoek nog een speelmaat. Hier woont ook Mica, die is vaak buiten. Heb je geen last van, zeker niet als je hem niet voor de poten loopt. Je zult hem nog wel zien..."

En zo werd er direct een nieuwe vriendschap geboren. Een dikke Britse vriendschap.

Pansy had helemaal gelijk. Prima mand. Ik zal al direct dat je hier véél ruimte had. Voelde vrijheid in de lucht hangen. Als de deur open werd gedaan om Mica binnen te laten.

Na een paar weken mocht ik ook naar buiten en was het feest helemaal compleet. Mica en ik werden ook vrienden. Hij leerde mij jagen. Samen hebben we heel wat buit gevangen. En konijnen gedeeld. Ook maakte ik buiten nieuwe vrienden. En al noemen ze mij hier vaak Grijsneus, Pansy had gelijk over de namen, ik heb geen spijt van de reis. Naar toen mijn nieuwe bestemming, nu mijn vertrouwde mand vol vrienden.

Ik ga nog even al die vrienden koppen en wat lekkere snoepjes opeisen om deze dag te vieren!

Groetzzz en Proetzzz van Glammer Grijsneus (en Pansy Panneman & Mica)

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, heb er een taak bij. Speel nu ook de bezige bij: zoem de hele dag (langpoters noemen dat spinnen maar bij spinnen denken wij toch aan beestjes waarop je kunt jagen en die je een poot kunt uittrekken) en ben druk bezig met snoepjes schooien, beenkoppen en kattenluik-lopen en meer. Waarom?

De echte bijen durven niet meer uit de kast te komen. Die kast die aan de achterkant naast onze tuin staat. Buufkater's baas is daarvan het opperhoofd. En nu denken langpoters dat dit volk dood is, Wij hebben dat niet gedaan! Daar is geen beginnen aan en bovendien heb ik al eens een poging gedaan. Dat volk werd giftig: ik verloor de strijd en hield er een tijdelijk dikke poot aan over. Wij vinden het niet erg dat dit volk in de kast blijft. Speel ik wel de bij: wat happen in het kattenkruid en zoemend de mand in- en uitvliegen. En af en toe doe ik zoet: een lekker dutje in het zonnetje.

En na de bonte dagen van het Katerbalfeest, op de dag waarop langpoters haring happen (Mica zou op die dag best langpoter willen zijn: hij is dol op haring) kregen wij sardientjes.

Al wilde Mica zijn sardientje niet hebben. "Ik heb liever haring..."

Pansy is nog steeds deels naakt. Wel helemaal genezen na een snoepjeskuur. Die kleine snoepjes vond hij de eerste keer lekker. Het tweede snoepje smaakte hem niet meer en de rest kreeg hij door de strot geduwd. Achter de huig, tegen heug en meuk. Maar het maakte hem weer helemaal de oude kater. Die meteen met de sardientjes ging slepen. Allemaal naar boven...daar zijn ze veilig!

Veilig voor het zwerfbezoek dat een inburgeractie onderneemt. Op onze hoge krabpaalton in de werkkamer* van baas. De kraaien buiten kraaien al geregeld je oren van je kop dus wij doen er niet moeilijk over. Phoe de zwerfkat kun je daar geregeld aantreffen. Goed, hij krijgt hier de Tom-Tom zwerfhap en zijn aanwezigheid wordt gedoogd. Maar hij krijgt geen sardientje! Blijft toch een kater zonder huiskat-status. Al doet hij zijn best om die status te verwerven...

Nu moet je niet tegen Pansy verproeten dat dit allemaal achter het slimme luik gebeurd. Hij weet dit niet: hij komt nooit door het slimme luik. Durft hij niet.

Is maar goed ook. Want de mening van deze blonde kater die geboren is in het Limburgse Kattenbos** kennen we. Is nogal zwart-wit: "Geen vreemde snorharen in mijn mand! Wegwezen, ga naar je eigen mand". Hij proet dit bij voorkeur vanachter het veilige venster. "Ik heb zo'n beveiliging nodig: als ik dit in mijn eigen tuin proet wordt ik meteen aangevallen". Pansy hoeft niet te rekenen op veel steun van zijn standpunt. Maar het laat hem koud. Bovendien wil hij toch niet in de openbaarheid treden: die kale Britse schouder... 

Mica heeft als zwart-witte kater een andere mening: alleen die buufkater van rechts, die blaaskop, moet uit zijn buurt blijven. Daarmee deel ik mijn pad niet. Die moet maar op zijn eigen mand gaan liggen. Verder wil hij graag de bak delen, indien nodig het slimme luik openhouden. "Als ze mij maar niet voor de poot lopen is alles best". Dat vrouwtje tegenwoordig op zijn 'pluche' zit (de bank) vindt hij minder. "Dat is mijn plek!" Met veel kopjes probeert hij dat plekje iedere keer weer terug te veroveren. 

Gelukkig ben ik een grijsneus. Niet zwart-wit of blond. Gewoon zilvergrijs. Ik verwelkom iedereeen in de mand. Speel met de rechtse blaaskop. Buufkater. Hij bedoelt het niet kwaad, is soms wat eenzaam. Ligt best vaak in zijn eigen mand. Kop je een keer tegen het raam dan komt hij meteen naar buiten om te spelen. En alle zwerfgevallen zijn mijn vrienden. Maar ook zwart-witte Mica en blonde Pansy. Ik red muizen van de straat, nou ja, het veld. Geef ze een goede warme mand. Die van ons. (Vrouwtje is steeds degene die ze buiten zet...moet je mij niet aanrekenen). En ik zorg dat er aandacht is voor de natuur: vervang een bijenvolk en wandel geregeld langs die Steenuil. Die dan begint te piepen: weten de langpoters dat hij nog leeft.

Nu ben ik niet alleen de bezige bij in de mand. Baas is ook druk. "Folderen" noemen ze het. Rare en onnodige actie: ik ben toch niet (weer) verdwaald!

Met groetzzz en proetzzz,

Grijsneus Glammer, Blonde Pansy Panneman en Mica uit de Kittenmand 

*Daar kun je zonder het slimme luik te passeren naar binnen stappen.
** Blonde Pansy is écht geboren in Kattenbos en Limburg, een gehucht nabij Lommel in het Belgisch Limburg. 


Reacties (3)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Wij snorharen in deze mand doen ons uiterste best om avonturen te beleven. Al heeft Mica daar meestal geen tijd voor, is hij te druk met zolderdutten, muizen vangen en vrouwtje van de bank staren. Dan zit ze weer op zijn plek!

Een beetje nadenkende langpoter weet dat je van Pansy geen spannende avonturen mag en kan verwachten. Moet ik, Glammer, dus het meeste werk doen.

Maar ook ik heb soms rust nodig. Om uit te buiken na het Katerbal... Gaat vrouwtje meteen zeuren. "Grijsneus, je moet echt af en toe je buik wassen. Wat likwerk kan daar geen kwaad". Dan knijp je je ogen maar weer toe en doe je net alsof je slaapt...

Likwerk...is toch niet meer iets van deze tijd. Zijn we nat geregend (we: lees Mica en ik) dan heb je gewoon personeel waar je je aan kunt drogen. Wrijf je langs de benen. Het schijnt dat ze je dan ook nog eens aardig vinden. In ieder geval raak je zo wel je overbodig vocht in je vacht kwijt. Wrijven, of koppen zoals de langpoters dat koppig blijven noemen, is wel tof: je krijgt vaak ook meteen een gevulde etensbak.

Pansy is anders. Van de oude Britse stempel. Luidruchtig anders. Zijn koppige aanvaringen met de langpoters kun je niet scharen onder wrijfgedrag. Is puur retro snorhaar-kopjes gedrag. En dan is hij niet doorweekt of wil hij lekkere hap in de bak. Best apart.

Helemaal apart was zijn daad deze week.

Weet je nog dat hij dekkater speelde en ik een klauw- en hap aan hem gaf? De actie die een staart kreeg? Dikke bult, eigen schuld en Pansy die leeg liep?

Hij vergaf mij die actie en begon te genezen. Zijn nachtelijke activiteiten werden weer hervat. En alles zag er goed uit. Tot Pansy begon te plukken. "Al die vacht op mijn schouder moet weg!" Hij hapte zich in een uurtje helemaal kaal. Niet helemaal maar zijn schouder lag wel half bloot. Daarna deed hij geen oog meer dicht van de jeuk. Rende door de mand, van bank tot bank en paal tot paal. Onderweg nog meer plukkend, smakkend likken en huid kapot krabbend. Vrouwtje zag het. "O, foute boel! Daar zit nog een ontsteking en die grote kale plek ziet er niet best uit, veel te rood en geïrriteerd". 

Verscheen dezelfde dag nog het verhuishok in de kamer. Werd Pansy daar in gestopt. Tegen zijn wil in. Ging hij op avontuur, naar de dokter. Zij hoefde hem in ieder geval niet meer te scheren: dat had Pansy zelf al gedaan. Kreeg hij een knijp- en spoelbehandeling zonder verdoving. Maar het schijnt dat hij zich heel stoer heeft gehouden, geen kick gegeven. Kreeg van de dokter de eervolle titel van perfecte patiënt. Daarna het wegen. Zo'n weegding is wel een leuke mand, kun je prima in liggen. Dat hij als Brits zwaargewicht bijna 7 kilo woog bleek nu ineens geen probleem...normaal krijg je al een donderpreek als je je Britse uitbuik-buik toont. Met een predniprik voor de jeuk, een 'lekkere' snoepjeskuur en wat met liefde aangebrachte verzachtende honingzalf op de wond mocht hij weer naar huis. Al moest baas eerst de niet zo zoete rekening betalen. 

De Predniprik had direct effect. De lekkere snoepjes bleken maar voor één keer smakelijk. Nu moet hij afzien: gedwongen die friemels eten. Nog een week. Er zit niet eens haargroeimiddel in dus zal mijn vriend nog lange tijden met een kale schouder door het leven stappen. Volgens vrouwtje is Pans goed opgelapt: de jeuk verdwenen maar vooral de bedenkelijke verdikking verdwenen. 

Zijn forse kale schouderplek is nu stabiel. Wondje gesloten, huid perfect droog. Nu moeten alleen nog zijn haren aangroeien. Zou hij nu weer jonge wilde haren krijgen?

Je snapt vast wel dat Pansy geen naaktbeelden wil prijsgeven. Past echt niet bij zijn stand. Maar geloof me, hij heeft zich behoorlijk bloot gegeven om te genezen!

Met groetzzz en proetzzz op naar het volgende avontuur,

Glammer Grijsneus, Mica en de deels ontklede maar nu echt genezende Pansy Panneman

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Vandaag zat ik even voor het raam. Aan de voorkant. Even de andere wereld bekijken. Niet de groene wereld van het veld, de weilanden en de bossen. Wel de langpootwereld.

Daar lopen geen scharreldames in verenpak. Die muizen fokken. Ik had eergisteren daar nog een flink vet geval gevangen. Mee naar de mand genomen. Even de vrijheid gegeven en weer opnieuw gevangen. Want hij leek mij wel lekker. Dat viel vies tegen, veel te vet! Heb de andere helft maar naast het kleed laten liggen...

Terwijl ik daar op de vensterbank naar de langpootwereld keek staarden voorbijgangers mij aan. Vol verbazing. Of met open mond. Hebben ze nog nooit een snorhaar gezien? Ik heb jullie vacht toch niet aan?

 

Toen zag ik het ook. De mand is versierd. Aan de buitenkant...van zoiets mafs valt je bek wel open! 

Ook dat raar beest dat ze in de waterkamer lieten dutten bungelt nu buiten...

Mica kwam naar binnen en begon aan een lange dut. "Moet je niet jagen Mica?" vroeg ik hem. "Nee" zei Mica. "Ik moet mij voorbereiden op het bonte feest...je weet wel...je doet wel Brits maar je bent een geboren Zuidelijke snorhaar" 

O ja, het is weer Katerbal! Of heet dat Carnaval?
Dan viert iedereen feest. Ook de muizen. Worden ze een beetje roekeloos en kunnen wij katers zo toehappen.

Mica had op de eerste feestavond al snel beet.

Vrouwtje heeft die lolmuis weer naar buiten gewerkt, tot ongenoegen van Mica die inmiddels weer op pad is om nog meer lolmuizen te vangen. Hoe meer muis, hoe meer vreugde!

Pansy viert geen Katerbal: "Wat een gedoe, die polonaise. Dat Katerbal. Wat moet je met een muis? ik krijg al dagelijks heerlijke knabbels."

We moeten nog even genieten van Katerbal en de lolmuizen. Want er zijn nieuwe muizenkapers gesignaleerd. Vrouwtje heeft ze gezien. Baas ook. Kapers waarvoor wij ook moeten oppassen: het zijn echte gemene rovers. Drie Buizerds. Ze nestelen in de hoge bomen, iets voorbij onze mand. Als ze maar geen ruzie krijgen met dat ander muizenmonster, die Steenuil. Of die Oeh-oeh uit het bos, nog zo'n muizenjatter.

En ik heb nog meer 'wijsheid' van het vrouwtje gehoord: morgen kunnen we in die andere wereld vanaf de vensterbank ook kleumende scharreldames, verenpakken, lolmuizen en bonte vogels zien. Reusachtige snorharen...een bonte stoet trekt voorbij.

"Komen die ook allemaal op ons Katerbal?" vroeg ik vrouwtje. Ze zei: 'Nee Glammer, dat Katerbal vieren ze de volgende ochtend!'
Rare snuiters, die langpoters. Ze snappen er niets van. Scharreldames moeten dan kakelen en ei-persen. Vogels kwetteren. Snorharen wandelen. En je kunt geen muis vinden want die zijn nog heel diep in slaap, verstopt in hun hol. Is geen lol aan...

Ik ga weer terug naar het Katerbal!

Glammer Grijsneus, Mica en Pansy Panneman



Reacties (1)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Wie zijn wij?
Dit zijn wij!
Wij zijn Pansy, Mica en Glammer.
 
Pansy (geboren 27 sept 2007)
Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Pansy Conzaly of Olly's Nest
Roepnamen: Pan, Panneman, Pans
Meest opvallende eigenschap: rustig, evenwichtig
Doet het liefst: Beesie's slepen, genieten van zijn arbeidsongeschikte dekkater-status.
 
Mica (geboren 1 juli 2008)
Huis/tuin/keuken kat uit de Kittenmand - ex-kater
Volledige naam: Mica
Roepnamen: Mica, Mic, Mimi
Meest opvallende eigenschap: wispelturig humeur, leider/baas
Doet het liefst: jagen! 
 
Glammer (geboren 21 april 2013)

Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Glammer van Brandevoort
Roepnaam: Glam, Grijsneus, Wijsneus
Meest opvallende eigenschap: altijd vrolijk, nieuwsgierig en sociaal
Doet het liefst: zich overal mee bemoeien: niets is veilig. En jagen: Mica heeft hem de fijne kneepjes van dat vak geleerd.
 
Mijnkrabbeltjes was voorheen de krabbelpagina van Joe, ook een Brits Korthaar (ex-) kater zonder papiertjes. Ofwel "Knappe Joe" zoals in zijn paspoort stond. Zo werd hij genoemd in de kattenopvang waar hij terecht kwam nadat hij als zwerfkat van straat werd geplukt. We noemden hem "Mems". Hij heeft hier nog vele jaren geluk gevonden en een heel fijn leven gehad.
 
Knappe Joe, roepnaam Mems (? - 23-2-2014)
(ex-kater afkomstig van SOK Tilburg)
 
 

 



Moet je ook zien...
Snorhaar Kunst
Op zoek naar echte honden en katten-
kunst? Kijk dan bij 
 

 

Ook proetwaardig
Van het vrouwtje
Ons vrouwtje krabbelt ook wel eens
Op babbelzzz....
 
 
 

En niet ons vrouwtje telt de bezoekers...nee, dat doet OneStat voor ons

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl