Laatste artikelen

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ook in 2018 ben ik, Glammer, weer present om jullie alles over onze avonturen te vertellen. Een jaar begint altijd spannend. Die champagnekurk knal, baas knalt die zachtjes - meer om de lamp geen schrik aan te jagen of te laten rinkelen - is niet iets om voor op de vlucht te slaan. Wat daarna volgt wel...

Knal, dreun, flits, sis, heel veel flitsen, nog meer knallen. Nu mocht er niemand naar buiten. Uitzonderingen daar gelaten maar wij, Glammer, Plien en ik zijn geen uitzonderingen. Toch probeerde ik om het kattenluik open te krabben. Toen dat niet lukte rende ik door het huis. Naar boven en meteen weer terug. Door de werkkamer, weer naar boven, weer terug. Overal zaten ze, die knallen en flitsen. Vrouwtje deed toen de deur open van dat spannende hok waar wij normaal niet mogen komen. Garage noemen ze het maar het is gewoon een ruimte waar je via de hal kunt komen. Er zijn daar geen ramen. En je hebt er vele verstopplekjes. Ik dook daar onder een kast en heb met platte oren het einde van het geweld afgewacht.

Tijdens mijn vlucht met de staart tussen de poten zag ik Pansy. Hij is ook dit jaar weer maf: zat gewoon op de rand van de bank naar de kleurige flitsen te kijken! Bleek nog even naar boven te zijn gelopen om mij te zoeken maar kwam snel weer beneden. Om te genieten (!) van de kleurtjes in de lucht.

Ook Plien zag ik: die is net zo maf. Zat voor een buitendeur. Naar buiten te kijken. Plien kent een bijzonder trucje, ze noemen het 'vuurtoren-kijken'. Draait ze haar kopje in één beweging helemaal rond om echt alles te bekijken. Ze heeft haar ogen uitgekeken. En ging toen weer helemaal zen rugiggen in de kamer, poten omhoog. Zouden ze dat yoga noemen? 

Na een uurtje werd het rustiger. Ik liet mijn kopje weer zien en kreeg snoepjes. Dan vergeet je alles snel. Pansy kwam naast mij zitten: hij wilde mij vertellen over het moois dat hij had gezien. "Je hebt heel wat gemist, ik zocht je nog. Waar zat je toch? Je moet niet weglopen, we hebben toch samen ons Brits Verbond. Ik bescherm je wel!"

Nu vraag je je af waar Mica was? Nou, hij is de uitzondering. Ging ruim 24 uur voor het geweld-avontuur met dubbel-gevulde buik naar buiten. Hij rook al onraad. Hij heeft niet alleen een goede neus voor muis en kattenkruid, ook kruit ruikt hij op grote afstand. En kwam dus niet meer naar de mand want hij wist dat hij dan een dag en nacht 'huisarrest' zou krijgen. Hij wordt uiterst nerveus van dat kruit, het geknal en de flitsen. En wil dan het liefst wegrennen. Zo ver weg dat het gevaar honderden meters van hem vandaan is. Misschien een konijnenhol induiken? Voor hem is in zo'n nacht de mand te klein. Gedwongen binnen onderduiken, in huiselijke ruimtes, maakt hem nog banger. Hij heeft al veel knallend-buitenavontuur-ervaring. Weet precies waar hij het dan moet zoeken.

"Mica komt morgen wel thuis" zei het vrouwtje. Maar nog geen anderhalf uur nadat het geweld, het met je staart tussen je poten vluchten of met grote ogen het vuur in de lucht bewonderen, begon klepperde ons kattenluik. Daar is Mica al. Hij had honger. Na een bordje lekkers kwam hij vol goede zin, kopjes gevend en zonder een spoortje stress, een dutje doen in de mand. Alsof hij nooit bang is voor vuurwerk! En dat terwijl het nog af en toe knalde in de verte. Volgens vrouwtje moet je Mica gewoon de ruimte gunnen, dat is het beste voor hem. Dat wil ik ook! Het schijnt dat ik geen schijn van kans maak op zo'n uitzonderingspositie.

We hebben het allemaal overleefd. Het werd een klein feestje én laat. Plien deed niet mee, ze was nog helemaal zen. Mica ging weer naar buiten: kijken of 2018 een goed muisjaar is. En met Pansy vierde ik ons Brits Verbond 2018. Al kent Britse vriendschap geen tijd of jaar, dat is voor eeuwig. Kreeg ik wel een #mytoetje toe op het eind van de avond....

Iedereen een geweldig 2018 toegewenst. Muisrijk en met veel aandacht. Met veel liefs en geluk, ook voor langpoters!


Opgepoot met groetzzz en proetzzz door Glammer Grijsneus. Ook namens Pansy Panneman, Mica en Mevrouw Plien Pluis

PS: Zwerf Phoe heeft zijn vuurwerkavontuur overleefd en weet ook in 2018 onze etensbak te vinden. 


Reacties (1)

Glammer zegt: "Vrouwtje schrijft....wij dutten nog even want morgen wordt het een spannende dag"

Ja, de jaarwisseling staat weer voor de deur. Her en der, een dag voor oudjaar, hoor je al knalletjes. Op de laatste dag van het jaar gaat hier het kattenluik vroeg in de ochtend op slot. In het nieuwe jaar, nog in de nacht wanneer het weer stiller is geworden, mag die kattendeur weer open. Dan gaan de heren katers graag even naar buiten. Zo'n tien minuutjes en dan komen ze weer naar binnen. Opgelucht. Want niet iedere kater houdt van een kattenbak. Vooral Mica, hij zet geen poot in dat ding. En Glammer heeft dat gedrag overgenomen maar bij hoge nood wil hij wel eens een uitzondering maken.

En zijn de heren katers dan bang op die dag? Pansy nauwelijks. Hij gaat voor het raam zitten en kijkt graag naar de kleurige pijlen in de lucht. Als er echt zwaar knalvuurwerk klinkt duikt hij even onder de bank of in een hoek. Maar heel erg onder de indruk is hij nooit. Glammer is iets minder dapper. Hij zoekt altijd een plekje op onder het bed of onder een tafel op zolder. Als hij maar een 'dak' boven zijn hoofd heeft voelt hij zich veilig. Komt na de ergste knallen weer tevoorschijn en doet dan alsof hij heel stoer was en niet bang was...zoekt hij Pansy op om samen al spelend de spanning te verwerken. Mica is een heel ander verhaal....

En Plien? Dat weten we nog niet. Tot op heden valt er niets aan haar te merken. Hooguit dat ze vanavond een inspectierondje maakte over de bovenverdieping. Misschien alvast een veilig plekje uitzoeken? 

Mica is op zulke dagen rampzalig. Als vooral buitenkat kent hij de hele buurt op zijn duimpje. Liep laatst zelfs via de voordeur naar buiten (hij mag niet aan de straatkant komen) en stond binnen een kwartier weer binnen: via de tuintjes de straat doorgelopen en via de oprit van het aannemersbedrijf - voor hem een zeer bekende (muis-)grond- naar huis gelopen. Mica gaat het hele jaar door in de buurt op pad. Duikt ook de weilanden in en het bos achter die weilanden is hem bekend. Hij is buiten een dappere kat, eigenwijs, niet te benaderen, mijdt sootgenoten en gevechten. Komt vaak alleen even thuis voor een hapje eten. Slaapt in de buitenlucht en is daar volkomen op zijn gemak.

Overal wordt geadviseerd katten binnen te houden. Dat proberen wij met Mica ook. Op de laatste dag van het jaar. Op zich is het al een uitdaging om hem een hele dag binnen te houden: hij krabt bijna het luik uit de muur. Dat niet lukt. En dan raakt hij boos en in de stress: kan iedereen die in zijn buurt komt een klauw krijgen. Op het uur 00.00 weet hij binnen helemaal niet meer waar hij het binnen moet zoeken. Duikt diep in de hoek van de kelder waar hij angstig, bibberend en met grote ogen en met soms een vreemd gemiauw 'het einde van de wereld' afwacht. Als is het slechts het einde van een jaar. Zo bang heb ik katten zelden gezien.   

Mica in de kelder...

Heel vaak heb ik Mica zo niet gezien. Meestal is hij je te slim af en komt op de laatste dag van het jaar niet naar huis. Om in het nieuwe jaar 's ochtends vroeg weer op te duiken. Blijkbaar voelt hij zich buiten, in de voor hem bekende omgeving, zich veel veiliger. Hij is slim genoeg, raakt buiten niet in paniek en kent het terrein als geen ander. In de wei of in het bos is hij vele honderden meters verwijderd van de plekken waar de grond trilt, vuur door de lucht vliegt en waar de hoge sisgeluiden vast pijn doen aan de kattenoren. Hij loopt op zulke nachten ook niet in zeven sloten tegelijkertijd. We hebben geen sloten in de buurt, wel genoeg veilige vluchtwegen in de natuur!

Ja, wat doen we dit jaar met Mica? Ik neig er sterk naar om Mica's instinct en gedrag serieus te nemen. Al de goed bedoelde adviezen - zeer nuttig in een stad of wijk vol wegen - te negeren. Inderdaad, in paniek kunnen katten een weg oversteken of zodanig rennen dat ze de weg niet meer terug weten te vinden.
Ik geef Mica de keuze: heftig binnen bibberen of wat minder angstig op afstand in zijn vertrouwde omgeving. En weet ik al wat Mica kiest. Mocht hij zich bedenken? Hij kan naar binnen, de kelderdeur en het kattenluik staan voor hem open!

Om van buiten naar binnen te stappen want Pansy Panneman, Glammer en Plien blijven binnen. Die katten vluchten bij dreigend gevaar of ongewone situaties al standaard naar binnen, door het luik. Zelfs als alle deuren open staan! Van die zaken waar Mica juis zijn vluchtweg richting natuur zoekt... 

Nu zullen er vast mensen roepen: "Dat is zielig, zo'n kat buiten..." of maken je uit voor je weet-niet-wat-al. Toch is dit een zeer overwogen keuze, rekening houdende met de aard, het karakter en de dapperheid van Mica. De kat die ik o, zo goed ken! Hij wacht buiten met zwerf Phoe het einde van het jaar af. Komt op 1 januari, als de knallen niet meer zo hard klinken, blij naar binnen en valt hongerig de etensbak aan! 

Pansy begint vast met aftellen...

Hij verheugt zich al op de nieuwjaarsconcerten: "is altijd oorstrelend", volgens hem. 

Maar dan is het al 2018!

Liefs met de allerbeste wensen voor 2018. Ook namens Glammer Grijsneus, Pansy Panneman, Mevrouw Plien Pluis en toch dappere eigenwijze Mica. Maak er een mooi jaar van! Wij steken geen vuurwerk. Wil je het nieuwe jaar wel vol vuur verwelkomen denk dan aan anderen: gooi het nooit richting mens of dier! 

Vrouwtje/bazin/personeelslid van de snorharen (kies zelf maar)

Marjanne

PS: Mica was 30-12 rond 23:00 uur nog even binnen. Heeft zijn buik helemaal vol gegeten...genoeg voor anderhalve nacht en dag. Toch jammer dat er geen knapzakjes voor zulke avonturiers bestaan (als ze al potig genoeg zijn om die te openen). Dan kreeg Mica een overlevingspakket mee: knabbels, wat zakjes natvoer (de muizen zullen ook wel onderduiken), wat snoepjes en flink wat kattenkruid om te relaxen op deze spannendste dag van het jaar. 


Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ze zeggen hier dat het bijna kerst is. Ik, Glammer Grijsneus, heb even mijn neus gebruikt maar ik ruik de kerst nog niet... de boom in de kamer ruikt naar plastic. Niet dat er in die boom wat te halen valt...alle ontbreekbare ballen en het witte vogelgespuis hangt boven bereikbare poothoogte. Die andere boom aan de muur heeft wel spannende zaken op poothoogte hangen maar daar mogen wij dan weer niet aankomen. Doen we dan ook niet. Als je dat wel doet krijg je vast geen snoepjes!

Dat het bijna kerst is kan wel kloppen: ik heb kerstpakketten gezien. Dit jaar schonk baas zijn kerstpakket-keuze aan een serieuze zaak in Apeldoorn. Vrouwtje kreeg een doos. Zat helaas niets lekkers in voor ons. Of het moeten de rucollazaadjes zijn. Die plantjes piepen volgend jaar uit de grond en dan kunnen we smullen. Toch was er iemand die aan ons dacht. De meneer van de knabbeltjes-winkel. Hij had een goed gevuld pakket voor ons. Vele zakjes eten, snoepgoed, 2 balletjes en 7 speelgoedmuizen. Die muizen vielen helemaal goed in de smaak! Vooral die met vogelveer als staart. Zelfs Mica zwichtte voor zo'n muis en heeft een vogelveerstaart gekortwiekt. Pansy heeft wat nieuwe muizen naar boven gebracht: die horen in zijn schatkist. 

Ondanks dat Pansy de muizen naar boven brengt hebben we hier genoeg speelpret. Want we kregen van baas en vrouw ook vissen! En die zijn echt geweldig. Mica en Plien koppen, rollen over en spelen met de reuzevis. 40 centimeter speelplezier. Natuurlijk doen ze dat niet samen: tijdens de dagen rondom kerst wil je de lieve vrede in de mand bewaren. Pansy en ik gaan voor de middelgrote en kleine vangst. De kleine vangst werd ook door Pansy ontvoerd. Maar vissen voelen zich op hoogte niet tof, de vis is halverwege de trap gestrand. De middelgrote vis is wel onze favoriet: we hebben hem al bijna gefileerd. Zijn kleine buikritsje vernield (daarachter zit het heerlijke kruid in zijn buik) maar vrouwtje zal de vis redden en hechtingen aanbrengen.

Plien weet ook dat het bijna kerst is. Of in ieder geval winter. Ze heeft een Siberische bontjas aangetrokken! Nu noemen ze haar Mevrouw Pluis. Of de Bontjas. Blijkbaar is het een warme jas want Mevrouw Pluis ligt dagelijks vele uren buiten op de groenbak of tafel. Ze krijgt het echt niet koud! Of toch wel? Want soms kruipt ze binnen onder de kerstboom...

Maar sinds baas en vrouw een nieuw zitgeval hebben in de kamer kun je haar daar ook geregeld vinden. Net als Pansy als hij niet in de Bloq ligt. Het was wel even wennen, zo'n nieuw zitgeval. Ik mag mijn rekoefeningen niet meer op dat ding doen. Kreeg ik steeds een hels gemopper over me heen. Na drie keer te worden overdonderd laat je dat wel uit je kop. Rek ik me maar weer aan de boeken in de kast. Of het kleed. Of de paal aan het andere eind van de kamer. Maar tegen de tijd dat je de kamer bent doorgestapt zijn je poten wel weer op lengte en je spieren warm.

Plien, Mica en Pansy hebben geen zin in donderpreken: ze steken geen nagel uit. Wel is dat zitgeval geweldig. Genoeg ruimte om languit op te liggen. En een super uitzicht naar buiten vanaf de rand. Wij zijn fan van dit ding!

Hé, hoor ik buiten kerstgeklingel? Dan mag ik Phoe uitnodigen voor een kerstdiner. Dat wordt smullen. Mevrouw Pluis met de Siberische bontjas slaapt nu languit op het zitgeval en Pansy ligt weer in zijn Bloq. Deze dagen wordt dat ding 'zijn kerststal' genoemd. Mica is buiten al op zoek naar kerststerren in de lucht. Ga ik Phoe verblijden met een uitnodiging.

Tot na het kerstgeklingel, poezelig spinnende feestdagen en de kerstproetzzz van ons,

Glammer Grijsneus, Pansy Panneman, Mica en Mevrouw Plien Pluis in haar bontjas!

 

Reacties

Even geen Glammer, Mica, Pansy of Plien proetje... wel een klein verslagje over het leven van een vermoedelijke zwerfkat. Geschreven door het katpersoneel.

Kater Phoe die hier iedere avond trouw de restjes uit de bakjes likt. Die dit huis ziet als zijn toevluchtingsoord. Hij die de toegang van het huis met tand en nagels verdedigd als "Halsband" ook aanspraak wil maken op wat lekkers. Maar "Halsband" is geen zwerf, hij krijgt bij verlies van dat ding om zijn nek steeds een nieuw exemplaar om. Van de onbekende baas. 

Phoe: vriend van Plien en Glammer en zelfs Pansy vertoont na een nare aanvaring in de tuin aandacht voor hem. Hij wordt door niemand gemist maar je weet nooit of zulke katers er een dubbelleven op nahouden. Mocht hij een huis hebben dan krijgt hij daar geen eten. Hier eet hij schrokkend als een uitgehongerd paard het uitgedroogde natvoer op waar onze katten hun neus voor ophalen. Als het buiten te koud en nat is zit hij in het halletje. Tot een paar maanden geleden glipte hij weer snel naar buiten als iemand dat halletje benaderde. Maar ook vermoedelijke zwerfkatten weten hun angsten te overwinnen om een beter leven te leven.

Steeds vaker komt Phoe naar binnen. Als het hard regent, sneeuwt, koud is...dan zoekt hij een plekje op in de kamer om daar stilletjes en onopvallend een dut te doen. Zijn botten op te warmen en even te dromen over een leven in deze kattenmand.

Buiten is het nu donker, ijskoud en sneeuwnat. Is Phoe met een volle maag stilletjes op een van de krabpalen geklomen. En ligt er tevreden, in dromenland. Dat hij vermoedelijk zwerft kun je zien aan zijn oren. Ondanks dat hij weet dat ik hem niet weg zal jagen blijft hij slapend allert. Oortjes gespitst. 

Nu draait Phoe zich nog eens om op de paal. En gaan zijn oortjes in de relaxstand. Laat hem nog maar even genieten. Over een paar uur komt Mica weer opduiken en is zijn feestje over. Sluipt hij weer geruisloos door het luik de kou in....

Geen foto van Phoe op de paal. Als de batterij van de I-Pad wel vol was zou ik hem nu ook niet willen storen in zijn gelukkige uurtjes. Hij ligt inmiddels helemaal zen en al opgekruld op de paal, in diepe slaap. Een kortdurend warm gelukmomentje voor Phoe.

Volgende keer weer een proet van Glammer.

Marjanne 

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

We krijgen volgende week een nieuwe mand in de kamer. Een bank, een stoffig geval. Niet omdat wij onze mand dagelijks belagen met onze nagels. Dat zouden we niet in onze kop halen want je kunt dan op boos gemopper rekenen. En misschien krijg je dan wel geen snoepje...Wij doen dan ook altijd ons best om die paarse koe op de mand niet te beschadigen. Zelfs Plien leerde snel...geen nagels rekken aan de bank. Dat doe je aan de krabpaal. 

Maar ja, soms lig je op die heerlijke rand waar je als snorhaar perfect op kunt 'hangen'. Of zitten met uitzicht over de kamer. Als je dan schrikt denk je niet meer aan regeltjes. Dan loopt die koe wat kraswerk op. Met zo'n dikke huid van de koe zie je die amper. Ja, Pansy wordt ouder en springt soms mis. Dat laat ook krassporen na. Of is hij soms te lui om naar de krabpaal te lopen, probeert hij heel zachtjes toch zijn voorpoten tegen de bank te zetten. Heel voorzichtig, zonder nagels. In het begin ging dat wel eens fout, maakte hij wat speldenprikjes. Goed, wij zijn ook maar gewone snorharen die hun best doen om gehoorzaam en netjes met de manden van het personeel om te gaan. Maar ongelukjes gebeuren soms.

Het schijnt dat onze voorgangers, vooral de oude Zwoeber en later Mems, anders omgingen met de koe op de mand. Daarom kregen de manden in 2013 een nieuwe koe-bekleding. Maar waarom zou je oude manden voorzien van verse koe? Vrouwtje zegt: "Nou, het zijn echte design-klassiekers, tijdloos en geliefd onder sommige langpoters. Absoluut niet versleten, doorgezeten of uit de tijd. Sterker nog, deze vintage is populair". O, dat wist ik niet, dan zullen Mica en Pansy als vintage snorharen ook wel populair zijn.. maar die mogen niet weg!

Waarom krijgen we dan een nieuwe mand in huis? "Omdat we na bijna 25 jaar wel eens wat anders willen. En de nieuwe bank beter in de kamer past. Nee, Glammer, jullie zijn geen bank en gaan niet de deur uit na 25 jaar". En waarom dan stof? "Dat past beter in de kamer. Jullie zijn zo braaf en opgevoed dat we het risico aandurven want stof en kattennagels is natuurlijk geen ideale combinatie" Hoor je dat? Vrouwtje vindt ons braaf...kan ik voortaan wel om een extra snoepje zeuren!

Nu moeten onze vertrouwde manden het huis uit. Baas verkoopt die via Marktplaats. Kreeg hij binnen een uur een telefoontje. Toen de mevrouw aan de lijn hoorde over ons, snorharen in huis, was ze direct klaar. Wilde ze onze manden niet. Tja baas, dat werkt zo niet. Je moet onze manden aanbieden aan personeel van snorharen. Die vinden een klein krasje of speldenprikje geen ramp. Hun snorhaar kan zonder problemen een krasje méér maken.

Dat je heel goed moet kijken om onze poottekeningen te zien maakt bij snorhaarloos personeel blijkbaar niets uit. Ze willen voor een prikkie op de eerste mand zitten. Om hun kroost op de koe te laten springen? Of de mini-langpoters kunstwerken te laten maken op de koe? Onze nauwkeurig, voorzichtig aangebrachte kunstwerkjes worden in ieder geval niet op prijs gesteld...

Ik zal onze manden wel verkopen! Ze zijn zeer geschikt voor snorhaarpersoneel, al dan niet in bezit van mini-langpoters die gerust onze kunstwerkjes mogen vernielen! Die lekker met snorhaar op schoot op de bank willen genieten van onze paarse koeien. Voor weinig geld echt design willen en nog vele jaren willen genieten van flink zitcomfort. De snorhaar heerlijk op kan dutten want ze liggen perfect.

Wie kent zo'n personeel? 

Eén belangrijk puntje: je krijgt ons er niet bij! Als je nog geen snorhaar hebt dan moet je die zelf zoeken en aanschaffen!

Ook Mica ligt tegenwoordig geregeld op de paarse koe-mand. Zijn vacht is vintage geworden: niet meer zo vol meer. In tegenstelling tot Plien die dag en nacht in een Siberische bontjas door de kamer loopt. Ze verwacht ijstijden. Rent zo al dan niet achter een balletje aan. Pansy vertrouwt al de veranderingen niet: hij duikt steeds vaker veilig weg in de Bloq. Tot ik hem kom wekken om samen door de kamer te racen. Dan worden de oranje ogen van bontjas Plien heel groot...wil ze ook racen. Maar dat is wel wat warmpjes met zo'n pluizige bontjas aan. 

Pluizige Plien...

Ik duik nog even op de paarse koe-mand. Zie jij je ook wel zitten op die mand of ken je iemand die zo'n mand wenst? Hier vind je de info: https://link.marktplaats.nl/m1233081144

Groetzzz, proetzzz en snurkzzz vanaf de paarse koe-mand,

Glammer Grijsneus (ik krabbel alleen hier verhaaltjes: niet op de paarse koe-mand)
Pansy Panneman
Bontjas Plientje
En vrijbuiter Mica die buiten in de kou geduldig wacht op de eerste sneeuw! Zijn lust en leven. Hij is wel een tikje jaloers op de warme bontjas van Plien. Maar na uren in de kou komt hij zich warmen op de paarse koe-mand.


Reacties (2)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Ik, Glammer, mag nog steeds de krabbels en proetjes schrijven. Ondanks dat Plien goed is in toetsenbord lopen en liggen. Ze wil misschien wel graag heersen over toetsen en computers maar ons personeel ziet een andere toekomst voor haar. Plien heeft een geweldige balbeheersing en veel lol in het pootbalspel. Als ze het balletje hoort rammelen, er zit een klein belletje in, dan trapt ze al haar poten warm. Haar nekspieren maakt ze warm door koddige kopbewegingen te maken en opgewarmd staat ze te springen om de bal te ontvangen en door te kaatsen. Als Plien zich klaar maakt voor het echte spel liggen ze hier in een deuk. Denk je, dat is typisch poespootbal, dat kunnen wij als katers beter, dan vergis je je.

Plien is vooral goed als keepster. Gaat ze actief op de rand van het kleed zitten. Volgt de bal met grote oranje ogen, nog voordat die is afgespeeld. En daarna laat ze vrijwel geen enkele bal door. Met vreemde sprongen weet ze te voorkomen dat de bal op het kleed komt. En heel bijzonder: meestal  tikt ze de bal meteen terug in de juiste richting. "Nog een keer...".

Vrouwtje was kansloos bij het penalty-spel met Plien. Van de circa 15 pogingen werden er 13 doelbewust afgeweerd door Plien. Als Plien die andere twee keren niet met haar nageltje in het kleed had gezeten, het is toch spannend en dan zoek je af en toe wat houvast, zou het 15-0 voor Plien zijn geworden. Plien heeft nu dan ook een nieuwe bijnaam gewonnen. Weliswaar geen echte keepsternaam maar ze is er mee tevreden: ze noemen haar nu ook "Madonna": de beste pootbal-poes uit de mand! Mica is nu een tikje jaloers...hij probeert haar af en toe aan te vallen. Sprint ze tijdig weg. Vanmiddag heeft Madonna wraak genomen op Mica, toen die buiten voor het tuindeurraam zat. Begon Madonna hem vreselijk uit te grommen. Binnen...aan de andere kant van het deurraam. 

Aan pootballen moet ik nu even niet denken. Niet na dat avontuur van vandaag. Vorige week had Pansy last van een enkele niesbui. Inmiddels weer over maar heeft hij mij aangestoken. Met af en toe een klein niesje (wees gerust, is geen niesziekte maar gewoon een verkoudheid, iets dat we aan het vrouwtje hebben te danken) kun je heel actief zijn en je buik vol eten. Iedere snorhaar weet dat je af en toe een spriet gras moet eten: goed tegen haarballen. Met zo'n niesje pas je toch op je lijf. Regent het en heb je behoefte aan een grasspriet? Dan kijk je toch eerst of je die binnen kunt vinden. En ja, die is er. De waterslurpende Papyrus. Heerlijk goedje want de bladeren hebben een harige stuctuur waar de haren in je buik goed aan blijven plakken. De plant die sinds een weekje op de grond staat. En die we nu bijna kaal hebben geplukt...al was die al bijna kaal maar dat is de schuld van het vrouwtje. 

Goed, ik nam vanmorgen weer een hapje. Zei vrouwtje: "En nu is het afgelopen! Jullie vernielen de plant!" Werd die weer op een onbereikbare plaats gezet. Maar ik had mijn grashap gescoord en kon daarna rustig gaan dutten op het schaap in mijn schommelstoel. Tot mijn slaap werd verstoord door een niesbui. Niet zomaar een gewone niesbui...het hield niet op. Ik viel uit de stoel, kroop over de grond, kreeg het benauwd en raakte even in een vlaag van paniek. Leek eindeloos te duren. Gelukkig was daar vrouwtje die niet van van zijde week en mij gerust wist te stellen. Die de hele snotsliert (sorry...het was nogal heftig) uit mijn neus trok. Na een slok water en een hapje eten ging het wel. Voor even. Veiligheidshalve besloot ik heel dicht in de buurt van vrouwtje te blijven. Maar goed ook want daar kwam weer zo'n uitputtende niesbui... Ik nieste niet mijn longen maar wel die grasspriet uit mijn neus! Vrouwtje zag een deel van die groene, inmiddels bruin geworden spriet, uit mijn neus verschijnen. Trok die er direct voorzichtig uit. Was mijn niesbui ook meteen over!

Heb ik daarna even diep adem gehaald door mijn neus: alles weer in orde. Kreeg ik een snoepje voor de schrik. Smaakte heerlijk. Heb ik daarna nog één klein verkoudheidniesje laten horen. Afvoer van de snotkliekjes... die spriet in mijn neus heeft de boel behoorlijk opgeruimd. 

Het lijkt erop dat wij hier niet meer niezen. Nou ja, buiten het vrouwtje dan. Misschien moet vrouwtje maar eens een hapje Papyrus nemen en die in haar neus laten belanden. Dan zullen wij wel aan haar zijde gaan zitten als ze dan onbedaarlijk gaat niezen....

Geen plaatjes...."doel schieten met Madonna" gaat volgens vrouwtje niet samen met plaatjes schieten. En "Eerste Hulp bij Benauwdheid na Ongewenste-grasspriet-in-je-neus" al helemaal niet! Want dan had ik het nu vast nog benauwd...

In plaats van plaatjes hier een moraal-proet: eet nooit Papyrus. De bladeren zijn nogal eigenwijs, nukkig, hard harig en moeilijk uit te niezen als ze de verkeerde weg kiezen! Boodschap voor het personeel: breng ons niet in verleiding. Zet zo'n plant niet op voor ons bereikbare plaatsen! Wij zijn ook maar gemakzuchtige snorharen en voor je het weet loopt het verkeerd af. Gelukkig had ik geluk... 

Met weer Groetzzz en Proetzzz van ons,

Glammer Grijsneus met (weer) een open neus, Pansy tevreden zonder genies, Mica die zijn poes-angst probeert te overwinnen met machtuitingen en de sportieve fanatieke pootballende Poolse Pers Plien 'Madonna' die zich niet door Mica buitenspel laat zetten.

Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Het is tijd om jullie weer eens te verblijden met proet uit onze mand. Ik, Glammer, zal jullie onze laatste avonturen vertellen. Waar zal ik beginnen? Bij het avontuur met de blafbibsen, de honden? Wat weken geleden kwam er zo'n blafferd het huis binnenstormen. Met een groot bek wilde hij ons wegblaffen. Dat is gelukt! Mica en ik doken de tuin in, Pansy en Plien beklommen de trap en zochten daar een veilig plekje op. Wij vinden honden maar rare monsters die onze rust verstoren.

Al kun je boven ook genoeg veilige plekjes vinden...

En dan komen er op een dag een aantal langpoters op bezoek. Ze komen drankjes proeven met de baas. Een van de langpoters ziet geen hand voor ogen maar heeft een hond die hem de weg wijst. Omdat Pansy de laatste tijd nogal schrikkerig reageert heeft vrouwtje hem al eerder naar boven gebracht. Mocht hij die middag dutten op de langpootmand. Pansy dacht dat hij straf kreeg: eenzame opsluiting. Vond hij niet leuk. Mica was al buiten.

Kijk...als ik de langpootmand met Pansy deel dan is hij wel blij...

De hond kwam binnen. Een fors monster. Maar hij hield zijn bek, ging braaf op het kleed naast zijn baas liggen! Ik lag vlak bij hem, op het schaap in de schommelstoel. Ik wierp het monster een boze blik toe "waag het eens om mij te verjagen" en dat was niet eens nodig. Hij negeerde mij en Plien compleet! Zou die hond dan zelf ook blind zijn? Of is het geen echte hond? Uiteraard hebben we, nadat de hond weer was verdwenen, het hele kleed afgesnuffeld. Ja, het rook toch écht naar echte hond. In ieder geval moeten we onze mening over honden bijstellen: blinde honden zijn prima!

Over vloerkleden gesproken. Baas en vrouwtje namen laatst de tassen en de benen. Ze delen 25 jaar hun ringen, tijd voor een feestje. Zonder ons. Maar er werd wel aan ons gedacht. Toen ze spontaan een nieuw vloerkleed kochten. "Deze niet: daar durft Pansy geen poot op te zetten. Kijk, deze is perfect! Vintage, daar zie je een extra kattennagelhaakje niet op" Wij noemen vintage gewoon versleten. Maar toegegeven, dat versleten kleed bevalt prima. Pansy en ik gingen als vanouds weer kleedracen en ravotten op de mat. Ik heb de onderkant bestudeerd: ook vintage. En Plien heeft het kleed ook goedgekeurd. "Ligt heerlijk", proet ze.

Het schijnt dat ze ook een nieuwe bank hebben gekocht. Eentje waar wij allemaal op kunnen liggen. Niet vintage: moeten we onze nagels bedwingen. Of dat lukt? Over een maandje weten we het. Dan komt de bank. Natuurlijk gaan we die testen: ligging, zachtheid, uitzicht, pootgevoel, warmte, houvast en nagelvastheid, afzetgemak, klimmogelijkheden en het race-gemak over het geheel. We zijn benieuwd!

Dan het avontuur van onze zwerfvriend Phoe. Vrouwtje regelde een gratis zakje Whiskas voor Phoe. Nou, hij heeft gesmuld! Dat hij schrokt en geen etensbak-etiquette-regels kent kun je hem niet kwalijk nemen.
Na de heerlijke maaltijd wilde hij niet meer naar buiten. Maar toen Mica wakker werd, hij komt steeds vaker naar binnen om een dutje te doen, wist Phoe dat het feest was afgelopen. Hij toch echt beter de zwerfpoten kon nemen...

Onze Poolse dame Plien is heel hulpvaardig. Dol op computeren. Ze is een echte expert volgens vrouwtje. Ze kan zelfstandig Outlook opstarten en de agenda van vrouwtje beheren. Afspraakjes inplannen. '[[!...' is vast Pools voor slapen en niet storen en "Ooooó.." zal wel aaien betekenen. Ook krijgt ze het voor elkaar om binnen 1 onbewaakte minuut bezit te nemen van de werklaptop van vrouwtje. Binnen die tijd het beeld op het scherm te kantelen. Vrouwtje met de handen in het haar...moest ze een half uur zoeken naar instellingen om de boel weer recht te zetten. "Is toch gewoon kattenspel" zegt Plein.

"Voortaan mag Plien het werk doen, kan ik wel stoppen met werken" zegt vrouwtje. Plien heeft meer capaciteiten. Blijkt in de praktijk. Vuurtoren-kijken: in één draai van haar nek zo'n 360 graden blikveld overzien (na ja, een 270 graden-view is voor haar kattenspel). Koddig poes-voetbal: een soort van sierlijk ballet vol expressie maar ieder schot is hard en raak. En is onderzoekster. Ja, dan zit je al snel een paar keer opgesloten in de garage...  

Ik ga nog even wat dutten. Wat winterslaap oefenen want het wordt natter en kouder. Kun je beter lekker binnen een warm plekje opzoeken en dutten. En dan maar hopen dat de volgende hond die de mand bezoekt een blinde hond is...

Met de groetzzz en proetzzz van ons,

Glammer (de énige Britse eigenwijze Grijsneus), Pansy Conzaly (tikje verkouden/ziekjes-najaar is niet zijn ding), Mica (met veel eetlust want de muizen zijn op. Het uilenmonster leeft nog steeds...) en Poolse Pers-Poes Plien die poeslief tevreden haar plekje in de mand heeft gevonden.



Reacties (1)

Hallo Snorharen en Langpoters,

Hier ben ik weer: Glammer Grijsneus. Dit keer geen kattencourant, ik breng jullie persoonlijk het laatste nieuws. En we hebben een goede neus voor nieuwtjes, die is veel betrouwbaarder dan zo'n krantending. Kranten zijn prima om een dutje op te doen, vraag maar aan Plien. Maar verder brengen ze enkel oud nieuws. En poezenpraat.

Want waar was de krant toen mijn vriend Pansy 10 jaar werd? We kregen extra snoepjes en Pansy kreeg knuffels en een gehaakte muis. Zonder oren maar dat maakt hem niets uit. Om het feest compleet te maken heb ik echte levendige muizen gebracht. Twee op één avond. Dan is zo'n muis niet zo eenzaam hier in de mand.

Waar was de krant toen Plien iedereeen in spanning hield? De dagen om Plien draaide terwijl wij ook aandacht willen? Plien die de hele mensheid, dat is een hele grote verzameling van langpoters, voor het lapje hield. En ze is niet eens een lapjeskat. Want die dame had helemaal geen mini's in haar buik. Ze was gewoon behoorlijk gewichtig geworden en goed bekomen van haar zwerftijd. Ja, de krant moet je nooit geloven. Is wel pech voor Phoe, die kan geen aanspraak maken op een bezoekregeling in onze mand als vermeende pa-kater. En zo ook niet meer mijn dutplek op de schommelstoel inpikken. 

Waar was de krant toen het Dierendag was? Nou vieren we dat niet, het is hier iedere dag als feest. Is wel de tijd waarop wij onze spaarpotten legen. Alleen zijn nog niet alle bestemmingen gekozen. Mica spaart altijd voor zijn Kittenmand. Panneman heeft vriendjes in Nijmegen. Maar wie krijgt dit jaar mijn centen? Ik zoek een doel dat echt brokken van mijn geld koopt; geen drukwerk, advertenties of directeuren poen geeft. Ik wil hongerige buiken vullen! Plien heeft ook een potje maar dat klinkt nog erg leeg, ze mag nog even verder sparen. Bovendien heeft ze wel wat anders aan haar kop.

Heeft de krant ook gemist: Plien ging naar de dierenarts. Voor poezenzaken. Ze is nu verlost van katerlust. Een je-weet-wel poes geworden. Ik heb vernomen dat die dame het bij de dierenarts wel leuk vond. Ze heeft er een uur langer geslapen dan andere poezen doen in die situatie. Ze vond het blijkbaar wel lekker om tussen twee kruiken te slapen. Maar toen ze wakker werd moest ze toch echt naar huis. Pansy heeft haar welkom geheten.

En eenmaal thuis wil je uit de reismand. Wie niet? Moet je wel op je poten blijven staan! Dat viel niet mee: ze kroop en liep wat later op wiebelende poot door de mand. Maar oefening baart kunst: na een uurtje oefenen lukte het aardig. En wat was de dame teleurgesteld dat ze niets mocht eten! Weg alle brokjes, ook die van ons.

Mica en ik kwamen thuis van een jachtpartij en dan heb je wel trek. Waar zijn onze brokken? Werden ze toch even tevoorschijn gehaald. En heb je je staart gekeerd...weg bakjes. Dat duurde gelukkig niet lang. Plien mocht ook weer eten.

"Ik wil eten..." Ja, Plien heeft niet in de gaten dat onze knabbels inmiddels weer beschikbaar waren. 

Die lege ruimte in haar buik heeft ze meteen gevuld. Door de ingreep is Plien wel pienter geworden. Voorheen wist ze niet hoe je het slimme luik moest openen. Met zo'n sneetje in haar buik lukt het haar wel! Vrouwtje had het gezien en slot snel het buitenluik af. Standje 'Niet naar buiten, wel naar binnen'

Toen kwam Phoe verhaal halen! Terwijl Plien in de hal zat te bedenken hoe dat luik te openen kwam hij binnen. Plien blies haar longen uit haar lijf en gromde er op los. Blijkbaar is de ingreep gelukt: Plien is genezen van echte katerlust. Luikje open, Phoe naar buiten, luikje weer dicht. Echt dicht, de 'niet naar buiten en niet naar binnen" stand. Moest ik mij melden bij de tuindeur: "Hallo, zie je mij? Ik wil naar binnen!". Die vrijheidsbeperking duurde maar één avond: tegen de nacht was de situatie weer normaal. En zelfs Plien ging even naar buiten.

De rust in de mand is weer terug. Mica floddert in en uit. Ik dut met Panneman op de langpootmand. Plien blijft beneden dutten. Soms kun je een grom- en grauw horen in de mand: dan gaat Plien in het verzet. Pilletjes slikken is niet haar ding. Ze mag nu nog één keer diep grommen, nog 1 pilletje te gaan. En dan is alles weer normaal. Hoor je ons niet meer klagen, vullen we onze buikjes en gaan geregeld op pad. Wel is het spannend of Plien nu zonder katerlust mijn kopjes nog in ontvangst wil nemen...

We zullen het zien...

Met groetzzz en proetzzz van Glammer Grijsneus, Pansy Panneman, Mica en de Plienemientje!

Naproet van vrouwtje: Plien Plienemientje is een dappere dame met doorzettingsvermogen en een eigen wil. Ze heeft haar ingreep perfect doorstaan. Met haar hartruisje. Ze is inmiddels behoorlijk zwaar geworden (3,7 kilo) en ziet er stralend uit. Zelfs haar gebitsproblemen, haar tandjes zaten los, zijn nu verleden tijd. Gebitje zag er nu prima uit. Ze kreeg lof van haar dierenarts die haar sinds eind juni, vanaf het moment dat ze kwam aanlopen, nu vijf keer heeft gezien. Dat ze een uur langer nodig had om uit de narcose te komen zegt iets over haar leeftijd. Ze is zeker geen jonge meid meer.  Wel herstelt ze snel van de ingreep. Springt op de krabpaal, eet en drinkt normaal en gaat buiten in de tuin wandelen. En komt nog steeds op schoot liggen. Alle lof ook voor Dier en Dongen, de dierenartsenpraktijk heeft haar na de ingreep wel echt in de watten gelegd! 

Reacties (1)

Roddels, proets en andere nieuwtjes over snorharen, voor snorharen én langpoters.

Glammer 'Grijsneus' van Brandevoort biedt een visje aan.

Poolse Plien groeit. Haar buik wordt zichtbaar dikker. Met zo'n buik wil je ook wel even midden in de kamer languit op de vloer liggen. Glammer Grijsneus zag haar daar liggen. "Wat doet ze nu? Als je zo dik wordt moet je juist bewegen!". Hij bedacht zich geen moment en zocht in de hoek van de kamer een gehaakte vis op. Pootballend, met prima vis-beheersing, wist hij het geval naar het midden van de kamer te manoevreren. Tot op een katlengte afstand van Plien. Om daarna met een nauwkeurig schot de vis in de poten van Plien te schieten. Hij ging zitten en wachtte hoopvol op een reactie. Helaas, Plien had geen trek. Niet in vis, niet in een pootje pootballen of ander spel. Glammer heeft nog getracht om haar met een vriendelijke proetje te verleiden maar ook dat werd geen succes. Glammer: "Nou...dan niet. Ga ik wel buiten kijkenof daar wat te beleven is". De redactie van deze krant vroeg aan Plien waarom ze de vriendelijke actie afwees. Haar antwoord: "Ik heb mijn buik vol van katers...laat mij met rust!"

Glammer Grijsneus na een nachtje muizen....

De moderne kater met ballen anno 2017 (artikel door de wetenschappelijke redactie)

Stel, je bent een kater met ballen. Dan behoor je tegenwoordig tot een minderheid. Net als poezen die nog katerlust vertonen. Kom je als kater zo'n poes tegen dan is het even feest. Tientallen geleden was het voor zo'n kater wel iedere week feest. Kon je niet poes-trouw zijn en had je geen tijd om je te bekommeren over de gevolgen. Je zag later wel of er nakomelingen in je de omgeving liepen. "Die jonge rode kater...ja, ik herinner me een luidruchtige nacht met Rode Mientje. Is er vast een van mij". Maar tijden veranderen.

De krant sprak met een hedendaagse kater met ballen. Hij heet Phoe. Een zwart-witte kater zonder (bekende) vaste verblijfmand. We vroegen Phoe hoe hij denkt over het huidige katerleven met ballen. Phoe: "Wil je tegenwoordig nog een leven met ballen dan moet je bijtijds gaan zwerven. Als vaste mandkater ben je namelijk snel het haasje. Zwerven heeft zo zijn nadelen maar ik heb geluk. Zwerf wat door tuinen en weiden. Maak vrienden die hun etensbak met je willen delen. En ja, kom je dan een knappe poes tegen die op zoek is dan loop je niet weg. Maar waar kom je nog een poes tegen die katerlust heeft? Ik had laatst geluk. Ze heet Plien en is heel knap. Een buitenlands geval. We hebben een ouderwets feestje gevierd op de wei. En daarna zag ik haar nog vrijwel iedere dag in een van de tuinen. Ze heeft het niet geproet maar ik zag het: het is raak. Er komen jonkies van mij. Dan laat je zo'n poes niet in de steek. Je wilt je kindjes zien en ze leren muizen. En een moderne kater anno 2017 wil ook bij de bevalling zijn!

Pa Phoe...."Betrokkenheid moet een recht zijn voor anno 2017 katers met ballen"

"Maar er valt nog veel te verbeteren...kom je de mand niet meer binnen..."

Plien-nieuwtjes

Plien is op papier uitgeteld maar niet heus. Dag 59 is gepasseerd, de eerste dag waarop je kleintjes veilig ter wereld kunt zetten. Al wachten de meeste poezen tot dag 65 is aangebroken. In de nacht van dag 60-61 heeft ze haar jongen in de buik gesorteerd. "Jij eerst, je moet vooraan liggen. Kruip maar vast tussen mijn dijen..." Dat sorteren was niet eenvoudig, een heel kneedwerk in de buik. Duidelijk zichtbaar en soms werd er een zuchtje gelaten. Tja, als je jongen net zo eigenwijs zijn de moeder dan begrijpen we die zucht wel! En ja, nummer 1 ligt nu duidelijk op zijn of haar plaats. Nadat ze alles had georganiseerd kon Plien weer rustig slapen. Haar vrouwtje eindelijk ook al was inmiddels het ochtendlicht aan de hemel verschenen. Ze regelde de rest. Voor het geval dat...kittenmelk, flesje, pipet, handdoeken, schaartje, steriel water en doekjes, noodnummer dierenarts en een fototoestel. Laat ze maar komen. Maar waar? Plien houdt van kranten: zo lekker om op te liggen. "Ik wil op tafel kramen...daar komen die katers niet.  O, een nieuw mandje? Prima. past perfect. Maar mag er wel een krant in?"  

Plien sorteert voor op de bevalling...

Nu alles geregeld is moet je wachten. Geduld hebben. Goed, Plien heeft 's ochtends nog wat last van misselijkheid en moet ze haar maagje even legen maar verder merk je niets aan haar. Ze heeft veel eetlust en geniet nog even van een lege mand-status. Om een hele lange dag met Pa Phoe, de vader, op stap te gaan. Plien, wat vond je personeel van dat uitstapje? "Weet niet...denk dat ze het niet fijn vonden. De hele zolder werd op zijn kop gezet...alsof ik daar zou durven kramen. Echt niet!. Veel poespas-paniek om niets". En wanneer ga je als Pers echt persen? "Als ik kramp krijg! Lijkt mij wel leuk om te wachten tot Panneman 10 jaar wordt. Dat is toch op 27 september? Ja, dat lijkt mij een prima dag"

Dat wordt dus wachten tot dag 66. Als Plien het niet eerder op haar heupen krijgt.

Panneman: gaat ze echt bevallen op mijn feestdag? Dan wordt het wel druk op mijn feestje....


Tot de volgende editie met meer nieuws

Reacties (1)

Roddels, proets en andere nieuwtjes over snorharen, voor snorharen én langpoters.


Poolse Katzja Polien Zwabber sluit vriendschap met Belgische Brit Pansy Conzaly of Olly's Nest

De Poolse Katzja Polien Zwabber, de kleine vermoedelijk Perzische mengelmoes-poes zonder papieren en beter bekend onder de naam Plien, diende eind juni van dit jaar een asielaanvraag in bij de katermand van Glammer, Mica en Pansy. Haar conditie bleek slecht. Mager, vuil en verwaarloosd. Wel vlo- en tekenrijk. De heren in die mand zijn gastvrij maar zien graag hun vrienden, vrijwel allemaal van het katergeslacht, ook graag weer met volle buik naar buiten lopen. Dat andere snorharen op hun plekjes in de mand dutten wordt niet gewaardeerd. De heren waren het snel met elkaar eens. Dit langharig geval zagen ze door de poten. "Poes...die kun je met gemak ontwijken" was het eerste commentaar van kater Mica. Glammer, altijd nieuwsgierig en bereidt om vriendschappen te sluiten, vond haar toch een tikje vreemd. "Ze lijkt me niet kwaadaardig maar ik kijk dit keer toch even de kat uit de boom....is geen kater". En Pansy keek met argusogen toe vanaf zijn bank. Tot Plien, inmidels bekomen van haar zwerftijd, met een balletje alle hoeken van de kamer bekeek. "Hé, voetballen! Dat is leuk, ik wil met je spelen!" proette Pansy. Waarna hij dapper van zijn bank sprong en toenadering zocht. Tot Plien siste "Blijf uit mijn buurt!" Drop Pansy weer af en nam plaats weer plaats op de bank.

Plien bleef in eerste instantie het liefst in de buitenlucht. "Kamperen" in de tuin, onder een struik. Voor een gevulde maag en het graven van een kuiltje voor drolletjes kwam ze even naar binnen. Momenten waarop Pansy de bank verliet om nieuwsgierig om het hoekje toe te kijken. 

Plien waagde zich in die tijd tijdens maanlicht iedere dag wat uurtjes binnen. Als Glammer en Mica op muisjacht waren. En Pansy op schoot lag van de baas. Aan sissen deed ze niet meer. Ook niet als ze Pansy, zeker twee keer groter en dikker, in haar buurt kwam. Eind juli kreeg Plien, inmiddels verzekerd van een verblijfsvergunning en status huiskat met eigenaars. katerlust. Aan de katers in de mand had ze niets. Die konden haar katerlust niet oplossen. Ze zocht katers met ballen. Pansy heeft vast een tikje weemoedig haar krolse gedrag aangezien. "Zie je niet dat ik een voorheen dekkater ben? Met perfecte papiertjes. En kijk onder mijn staart: ze hangen er nog. Tja, ze werken niet meer maar dat is toch niet erg?" Plien dacht daar anders over. "Phoe, die zwerfvriend van Glammer, heeft werkend spul onder de staart. Ik wil hem versieren!" Na een nachtje en dag afwezigheid nam Plien voldaan voorzichtig bezit van de mand. Steeds vaker binnen.

Toen kwam het moment dat de heren en Plien alle tijd kregen om zonder toezicht met elkaar kennis te maken. Personeel op vakantie al werden ze perfect verzorgd tijdens hun afwezigheid. In die tijd liet Plien zich niet zien aan de verzorger maar wel aan de Britten. Bij terugkeer bleek ze totaal geaccepteerd te zijn en mag ze in hun nabijheid dutten. Geeft ze een kik, een miauw, dan staat Pansy direct in haar buurt om bescherming te bieden. Naar verwachting zal Plien binnenkort pal naast Pansy dutten. Al blijft Mica bij zijn eerste standpunt: "Poes...ontwijken. Al krijgt ze lekkere kleine knabbeltjes. Die ontwijk ik dan weer niet"

Mica smult...


Gooit Poolse Plien nu haar charme in de strijd om goede kittenopvang te regelen? Voor haar volgende krolse periode? Haar buikje groeit en groeit en de dame ziet er plots piekfijn en stralend uit.

Plien en Pansy dutten....

De redactie van deze krant zal uiteraard de situatie volgen.

Op Sardienië zijn geen sardientjes te vinden

(Ingezonden stuk van Pansy Conzaly) Ik had het wel in de gaten: het personeel gaat weer op reis. Sardientjes zoeken op Sardienië", zei vrouwtje. Nou, na lang wachten kwamen ze terug. Ik heb, nadat ze weer thuis waren, alle koffers afgesnuffeld. Die roken niet naar sardientjes. Vrouwtje zei: "We hebben heel Sardienië bekeken. Duizend en nog meer kilometers gereden. Door hoge bergen en diepe dalen, langs blauwe zeeën en witte stranden. Van Noord naar Zuid en van West naar Noord. Nergers een sardientje voor jullie gevonden..." Gelukkig gaf het personeel die zoektocht na twee weken op en keerden huiswaarts. Konden ze ons weer kroelen en aaien. Wij weer blij. Om die blijheid te uiten heb ik diep in de nacht twee sardientjes uit de speelmand opgevist en die voor hun langpoter-slaapmand gelegd. Konden ze de volgende ochtend toch genieten van sardientjes. 

Glammer nam eerder dit jaar de sardientjes in ontvangst....


Slakken-taxi

Het komt steeds vaker voor dat kleine slakken meeliften op een kattenvacht: de slakkentaxi., Snel-vervoer. Meestal is Mica de vervoerder. De slakjes met huis schudt hij op de plaats van hun bestemming zo van zijn lijf. Tegenwoordig hebben dikke naaktslakken ook behoefte aan vervoer. Mica weigert zulke gasten. Toch kunnen deze slijnerige giganten nu ook rekenen op betrouwbaar vervoer van A naar B. Via de pluimstaart van Plien. Al zijn er problemen: eenmaal op bestemming weigeren die luie slakken de staart te verlaten. Het verwijderen van de kleverige gasten is lastig: Gemiauw (blijf van mijn staart) en een vinnig pootje zonder nagels. Maar als de plakgast dan eindelijk is verwijderd is de opluchting en dankbaarheid van Plien groot. Snorharen: bezin voor je begint. Wees geen snorder die zulke plaklifters een lift geeft!

Herfst breekt aan

Als de herfst in aantocht is dan is het tijd om warme plektjes in je mand te zoeken. Glammer zoekt zijn schapenvel weer op....

Plien ligt op de vensterbank....


Op welke plek dut jij in de herfst? 

Volgende editie

Zodra er weer nieuws is verschijnt de nieuwe Proetjes-courant. 

============================================================================






Reacties (4)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Wie zijn wij?
Dit zijn wij!
Wij zijn Pansy, Mica , Glammer en Plien
 
Pansy (geboren 27 sept 2007)
Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Pansy Conzaly of Olly's Nest
Roepnamen: Panneman, Pan(s), Pannie
Herkomst: herplaatser, voorheen dekkater die nooit een poes van dichtbij zag.
Meest opvallende eigenschappen: rustig, heel evenwichtig, stille 'denker'
Doet het liefst: Beesie's slepen, genieten van zijn arbeidsongeschikte dekkater-status.
 
Mica (geboren 1 juli 2008)
Huis/tuin/keuken kat uit de Kittenmand - ex-kater
Volledige naam: Mica
Roepnamen: Mica, Mimi, Mie
Herkomst: De Kittenmand Tilburg
Meest opvallende eigenschappen: wispelturig humeur, leider/baas, staat dicht bij de natuur
Doet het liefst: jagen! 
 
Glammer (geboren 21 april 2013)

Brits Korthaar - ex-kater
Volledige naam: Glammer van Brandevoort
Roepnaam: Glam, Grijsneus, Wijsneus
Herkomst: Cattery van Brandevoort
Meest opvallende eigenschappen: altijd vrolijk, nieuwsgierig en heel sociaal, slim
Doet het liefst: zich overal mee bemoeien: niets is veilig. En jagen: Mica heeft hem het muizen geleerd. Maar vogels zijn ook heel leuk!
 
Plien (geboren: onbekend, volwassen)
Langhaar, vermoedelijk Pers
Volledige naam (die ze hier kreeg): Katzja Polien Zwabber
Roepnaam: Plien, Plientje, Eekhoorn en Zwabber
Herkomst: uit Polen (bleek uit haar niet geregistreerd chipnummer) en hier aan komen lopen
Meest opvallende eigenschappen: klein maar dapper, rustig, ijdel
Doet het liefst: haar vacht likken, in de tuin liggen. Knauwen aan planten. Doet aan 'damesvoetbal': balletjes door de kamer laten rollen.  
 
----------------------------
Mijnkrabbeltjes was voorheen de krabbelpagina van Joe, ook een Brits Korthaar (ex-) kater zonder papiertjes. Ofwel "Knappe Joe" zoals in zijn paspoort stond. Zo werd hij genoemd in de kattenopvang waar hij terecht kwam nadat hij als zwerfkat van straat werd geplukt. We noemden hem "Mems". Hij heeft hier nog vele jaren geluk gevonden en een heel fijn leven gehad.
 
Knappe Joe, roepnaam Mems (? - 23-2-2014)
(ex-kater afkomstig van SOK Tilburg)
 
 

 



Moet je ook zien...
Snorhaar Kunst
Op zoek naar echte honden en katten-
kunst? Kijk dan bij 
 

 

Ook proetwaardig
Van het vrouwtje
Ons vrouwtje krabbelt ook wel eens
Op babbelzzz....
 
 
 

En niet ons vrouwtje telt de bezoekers...nee, dat doet OneStat voor ons

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl